Darmagandhul (jawa)

Carita adege nagara Islam ing Demak bedhahe nagara Majapahit kang salugune wiwite wong Jawa ninggal agama Buddha banjur salin agama Islam.
* * *
Gancaran basa Jawa ngoko;
Babon asli tinggalane KRT Tandhanagara, Surakarta;
Cap-capan ingkang kaping sekawan, 1959;
Toko Buku “Sadu-Budi” Sala.
* * *

BEBUKA
Sinarkara sarjunireng galih, myat carita dipangiketira, kiyai Kalamwadine, ing nguni anggeguru, puruhita mring Raden Budi, mangesthi amiluta, duta rehing guru, sru sêtya nglampahi dhawah, panggusthine tan mamang ing lair batin, pinindha lir Jawata.

Satuduhe Raden Budi ening, pan ingembun pinusthi ing cipta, sumungkem lair batine, tan etung lebur luluh, pangesthine ing awal akhir, tinarimeng Bathara, sasedyanya kabul, agung nugraheng Hyang Suksma, sinung ilham ing alam sahir myang kabir, dumadya auliya.

Angawruhi sasmiteng Hyang Widdhi, pan biyasa mituhu susetya, mring dhawuh weling gurune, kedah medharken kawruh, karya suka pireneng jalmi, mring sagung ahli sastra, tuladhaning kawruh, kyai Kalamwadi ngarang, sinung aran srat Darmagandhul jinilid, sinung tembang macapat.

Pan katemben amaos kinteki, tembang raras rum seya prasaja, trewaca wijang raose, mring tyas gung kumacelu, yun darbeya miwah nimpeni, pinirit tinuladha, lelepiyanipun, sawusnya winaos tamat, linaksanan tinedhak tinurun sungging, kinarya nglipur manah.

Pan sinambi-sambi jagi panti, saselanira ngupaya tedha, kinarya cagak lenggahe, nggennya dama cinubluk, mung kinarya ngarem-aremi, tarimanireng badan, anganggur ngethekur, ngebun-bun pasihaning Hyang, suprandene tan kaliren wayah siwi, sagotra minulyarja.

Wus pinupus sumendhe ing takdir, pan sumarah kumambang karseng Hyang, ing lokhilmakful tulise, panitranira nuju, ping trilikur ri Tumpak manis, Ruwah Je warsanira, Sancaya kang windu, masa Nem ringkêlnya Aryang, wuku Wukir sangkalanira ing warsi: wuk guna ngesthi Nata [taun Jawa 1830].

DARMAGANDHUL
Ing sawijining dina Darmagandhul matur marang Kalamwadi mangkene “Mau-maune kêpriye dene wong Jawa kok banjur padha ninggal agama Buddha salin agama Islam?”

Wangsulane Ki Kalamwadi: “Aku dhewe iya ora pati ngrêti, nanging aku tau dikandhani guruku, ing mangka guruku kuwi iya kêna dipracaya, nyaritakake purwane wong Jawa padha ninggal agama Buddha banjur salin agama Rasul”.

Ature Darmagandhul: “Banjur kapriye dongengane?”

Ki Kalamwadi banjur ngandika maneh: “Bab iki satêmêne iya prêlu dikandhakake, supaya wong kang ora ngrêti mula-bukane karêben ngrêti”.

Ing jaman kuna nagara Majapahit iku jênênge nagara Majalêngka, dene ênggone jênêng Majapahit iku, mung kanggo pasêmon, nanging kang durung ngrêti dêdongengane iya Majapahit iku jênêng sakawit. (1)

Ing nagara Majalêngka kang jumênêng Nata wêkasan jêjuluk Prabu Brawijaya.

Ing wêktu iku, Sang Prabu lagi kalimput panggalihe, Sang Prabu krama oleh Putri Cêmpa, (2) ing mangka Putri Cêmpa mau agamane Islam, sajrone lagi sih-sinihan, Sang Rêtna tansah matur marang Sang Nata, bab luruhe agama Islam, sabên marak, ora ana maneh kang diaturake, kajaba mung mulyakake agama Islam, nganti njalari katariking panggalihe Sang Prabu marang agama Islam mau.

Ora antara suwe kaprênah pulunane Putri Cêmpa kang aran Sayid Rakhmat tinjo mênyang Majalêngka, sarta nyuwun idi marang Sang Nata, kaparênga anggêlarake sarengate agama Rasul. Sang Prabu iya marêngake apa kang dadi panyuwune Sayid rakhmat mau. Sayid Rakhmat banjur kalakon dhêdhukuh ana Ngampeldênta ing (3) anggêlarake agama Rasul. Ing kono banjur akeh para ngulama saka sabrang kang padha têka, para ngulama lan para maulana iku padhamarêk sang Prabu ing Majalêngka, sarta padha nyuwun dhêdhukuh ing pasisir. Panyuwunan mangkono mau uga diparêngake dening Sang Nata. Suwe-suwe pangidhêp mangkono mau saya ngrêbda, wong Jawa banjur akeh bangêt kang padha agama Islam.

Sayid Kramat dadi gurune wong-wong kang wis ngrasuk agama Islam kabeh, dene panggonane ana ing Benang (4) bawah Tuban. Sayid Kramat iku maulana saka ing ‘Arab têdhake Kanjêng Nabi Rasulu’llah, mula bisa dadi gurune wong Islam. Akeh wong Jawa kang padha kelu maguru marang Sayid Kramat. Wong Jawa ing pasisir lor sapangulon sapangetan padha ninggal agamane Buddha, banjur ngrasuk agama Rasul. Ing Balambangan sapangulon nganti tumêka ing Bantên, wonge uga padha kelu rêmbuge Sayid Kramat.

Mangka agama Buddha iku ana ing tanah Jawa wis kêlakon urip nganti sewu taun, dene wong-wonge padha manêmbah marang Budi Hawa. Budi iku Dzate Hyang Widdhi, Hawa iku karêping hati, manusa ora bisa apa-apa, bisane mung sadarma nglakoni, budi kang ngobahake.

Sang Prabu Brawijaya kagungan putra kakung kang patutan saka Putri Bangsa Cina, miyose putra mau ana ing Palembang, diparingi têtêngêr Raden Patah.

Barêng Raden Patah wis diwasa, sowan ingkang rama, nganti sadhereke seje rama tunggal ibu, arane Raden Kusen. Satêkane Majalêngka Sang Prabu kewran panggalihe ênggone arêp maringi sêsêbutan marang putrane, awit yen miturut lêluri saka ingkang rama, Jawa Buddha agamane, yen nglêluri lêluhur kuna, putraning Nata kang pambabare ana ing gunung, sêsêbutane Bambang. Yen miturut ibu, sêsêbutane: Kaotiang, dene yen wong ‘Arab sêsêbutane Sayid utawa Sarib. Sang Prabu banjur nimbali patih sarta para nayaka, padha dipundhuti têtimbangan ênggone arêp maringi sêsêbutan ingkang putra mau. Saka ature Patih, yen miturut lêluhur kuna putrane Sang Prabu mau disêbut Bambang, nanging sarehne ibune bangsa Cina, prayoga disêbut Babah, têgêse pambabare ana nagara liya. Ature Patih kang mangkono mau, para nayaka uga padha mupakat, mula Sang Nata iya banjur dhawuh marang padha wadya, yen putra Nata kang miyos ana ing Palembang iku diparingi sêsêbutan lan asma Babah Patah. Katêlah nganti tumêka saprene, yen blastêran Cina lan Jawa sêsêbutane Babah. Ing nalika samana, Babah Patah wêdi yen ora nglakoni dhawuhe ingkang rama, mulane katone iya sênêng, sênênge mau amung kanggo samudana bae, mungguh satêmêne ora sênêng bangêt ênggone diparingi sêsêbutan Babah iku.

Ing nalika iku Babah Patah banjur jinunjung dadi Bupati ing Dêmak, madanani para bupati urut pasisir Dêmak sapangulon, sarta Babah Patah dipalakramakake oleh ing Ngampelgadhing, kabênêr wayahe kiyai Agêng Ngampel. Barêng wis sawatara masa, banjur boyong marang Dêmak, ana ing desa Bintara, sarta sarehne Babah Patah nalika ana ing Palembang agamane wis Islam, anane ing Dêmak didhawuhi nglêstarekake agamane, dene Raden Kusen ing nalika iku jinunjung dadi Adipati ana ing Têrung (5), pinaringan nama sarta sêsêbutan Raden Arya Pêcattandha.

Suwening suwe sarak Rasul saya ngrêbda, para ngulama padha nyuwun pangkat sarta padha duwe sêsêbutan Sunan, Sunan iku têgêse budi, uwite kawruh kaelingan kang bêcik lan kang ala, yen wohe budi ngrêti marang kaelingan bêcik, iku wajib sinuwunan kawruhe ngelmu lair batin.

Ing wêktu iku para ngulama budine bêcik-bêcik, durung padha duwe karêp kang cidra, isih padha cêgah dhahar sarta cêgah sare. sang Prabu Brawijaya kagungan panggalih, para ngulama sarake Buddha, kok nganggo sêsêbutan Sunan, lakune isih padha cêgah mangan, cêgah turu. Yen sarak rasul, sirik cêgah mangan turu, mung nuruti rasaning lesan lan awak. Yen cêgah mangan rusak, Prabu Brawijaya uga banjur paring idi. Suwe-suwe agama Rasul saya sumêbar. Ing wêktu iku ana nalar kang aneh, ora kêna dikawruhi sarana netra karna sarta lesan, wêtune saka engêtan, jroning utêk iku yen diwarahi budi nyambut gawe, kang maca lan kang krungu nganggêp têmên lan ora, iya kudu ditimbang ing sabênêre, saiki isih ana wujuding patilasane, isih kêna dinyatakake, mula saka pangiraku iya nyata.

Dhek nalika samana Sunan Benang sumêdya tindak marang Kadhiri, kang ndherekake mung sakabat loro. Satêkane lor Kadhiri, iya iku ing tanah Kêrtasana, kêpalangan banyu, kali Brantas pinuju banjir. Sunan Benang sarta sakabate loro padha nyabrang, satêkane wetan kali banjur niti-niti agamane wong kono apa wis Islam, apa isih agama Budi. Ature Ki Bandar wong ing kono agamane Kalang, sarak Buddha mung sawatara, dene kang agama Rasul lagi bribik-bribik, wong ing kono akeh padha agama Kalang, mulyakake Bandung Bandawasa. Bandung dianggêp Nabine, yen pinuji dina Riyadi, wong-wong padha bêbarêngan mangan enak, padha sênêng-sênêng ana ing omah. Sunan Benang ngandika: “Yen ngono wong kene kabeh padha agama Gêdhah, Gêdhah iku ora irêng ora putih, tanah kene patut diarani Kutha Gêdhah”.

Ki Bandar matur: “Dhawuh pangandika panjênêngan, kula ingkang nêkseni”. Tanah saloring kutha kadhiri banjur jênêng Kutha Gêdhah, nganti têkane saiki isih karan Kutha Gêdhah, nanging kang mangkono mau arang kang padha ngrêti mula-bukane.

Sunan Benang ngandika marang sakabate: “Kowe goleka banyu imbon mênyang padesan, kali iki isih banjir, banyune isih buthêk, yen diombe nglarani wêtêng, lan maneh iki wancine luhur, aku arêp wudhu, arêp salat”.

Sakabate siji banjur lunga mênyang padesan arêp golek banyu, têkan ing desa Pathuk ana omah katone suwung ora ana wonge lanang, kang ana mung bocah prawan siji, wajah lagi arêp mêpêg birahi, ing wêktu iku lagi nênun. Sakabat têka sarta alon calathune: “mBok Nganten, kula nêdha toya imbon bêning rêsik”. mBok Prawan kaget krungu swarane wong lanang, barêng noleh wêruh lanang sajak kaya santri, MBok Prawan salah cipta, pangrasane wong lanang arêp njêjawat, mêjanani marang dheweke, mula ênggone mangsuli nganggo têmbung saru: “nDika mêntas liwat kali têka ngangge ngarani njaluk banyu imbon, ngriki botên entên carane wong ngimbu banyu, kajaba uyuh kula niki imbon bêning, yen sampeyan ajêng ngombe”.

Santri krungu têtêmbungan mangkono banjur lunga tanpa pamit lakune dirikatake sarta garundêlan turut dalan, satêkane ngarsane Sunan Benang banjur ngaturake lêlakone nalika golek banyu. Sunan Benang mirêng ature sakabate, bangêt dukane, nganti kawêtu pangandikane nyupatani, ing panggonan kono disabdakake larang banyu, prawane aja laki yen durung tuwa, sarta jakane aja rabi yen durung dadi jaka tuwa, barêng kêna dayaning pangandika mau, ing sanalika kali Brantas iline dadi cilik, iline banyu kang gêdhe nyimpang nrabas desa alas sawah lan patêgalan, akeh desa kang padha rusak, awit katrajang ilining banyu kali kang ngalih iline, kali kang maune iline gêdhe sanalika dadi asat. Nganti tumêka saprene tanah Gêdhah iku larang banyu, jaka lan prawane iya nganti kasep ênggone omah-omah. Sunan Benang têrus tindak mênyang Kadhiri.

Ing wêktu iki ana dhêmit jênênge Nyai Plêncing, iya iku dhêmit ing sumur Tanjungtani, tansah digubêl anak putune, padha wadul yen ana wong arane Sunan Benang, gawene nyikara marang para lêlêmbut, ngêndêl-êndêlake kaprawirane, kali kang saka Kadhiri disotake banjur asat sanalika, iline banjur salin dalan kang dudu mêsthine, mula akeh desa, alas, sawah sarta patêgalan, kang padha rusak, iya iku saka panggawene Sunan Benang, kang uga ngêsotake wong ing kono, lanang wadon ngantiya kasep ênggone omah-omah, sarta kono disotake larang banyu sarta diêlih jênênge tanah aran Kutha Gêdhah, Sunan Benang dhêmêne salah gawe. Anak putune Nyai Plêncing padha ngajak supaya Nyai Plêncing gêlêma nêluh sarta ngrêridhu Sunan Benang, bisaa tumêka ing pati, dadi ora tansah ganggu gawe. Nyai Plêncing krungu wadule anak putune mangkono mau, enggal mangkat mêthukake lakune Sunan Benang, nanging dhêmit-dhêmit mau ora bisa nyêdhaki Sunan Benang, amarga rasane awake padha panas bangêt kaya diobong. Dhêmit-dhêmit mau banjur padha mlayu marang Kadhiri, satêkane ing Kadhiri, matur marang ratune, ngaturake kahanane kabeh. ratune manggon ing Selabale. (6) Jênênge Buta Locaya, dene Selabale iku dununge ana sukune gunung Wilis. Buta Locaya iku patihe Sri Jayabaya, maune jênênge kiyai Daha, duwe adhi jênênge kiyai Daka. Kiyai daha iki cikal-bakal ing Kadhiri, barêng Sri Jayabaya rawuh, jênênge kiyai Daha dipundhut kanggo jênênge nagara, dheweke diparingi Buta Locaya, sarta banjur didadekake patihe Sang Prabu Jayabaya.

Buta iku têgêse: butêng utawa bodho, Lo têgêse kowe, caya têgêse: kêna dipracaya, kiyai Buta Locaya iku bodho, nanging têmên mantêp sêtya ing Gusti, mulane didadekake patih. Wiwite ana sêbutan kiyai, iya iku kiyai daha lan kiyai Daka, kiyai têgêse: ngayahi anak putune sarta wong-wong ing kanan keringe.

Jêngkare Sri Narendra anjujug ing omahe kiyai Daka, ana ing kono Sang Prabu sawadya-balane disugata, mula sang Prabu asih bangêt marang kiyai Daka, jênênge kiyai Daka dipundhut kanggo jênêng desa, dene kiyai Daka banjur diparingi jênêng kiyai Tunggulwulung, sarta dadi senapatining pêrang.

Samuksane Sang Prabu Jayabaya lan putrane putri kang aran Ni Mas Ratu Pagêdhongan, Buta Locaya lan kiyai Tunggulwulung uga padha muksa; Ni Mas Ratu Pagêdhongan dadi ratuning dhêmit nusa Jawa, kuthane ana sagara kidul sarta jêjuluk Ni Mas Ratu Anginangin. Sakabehe lêlêmbut kang ana ing lautan dharatan sarta kanan keringe tanah Jawa, kabeh padha sumiwi marang Ni Mas Ratu Anginangin.

Buta Locaya panggonane ana ing Selabale, dene kiyai Tunggulwulung ana ing gunung Kêlut, rumêksa kawah sarta lahar, yen lahar mêtu supaya ora gawe rusaking desa sarta liya-liyane.

Ing wêktu iku kiyai Buta Locaya lagi lênggah ana ing kursi kêncana kang dilemeki kasur babut isi sari, sarta kinêbutan êlaring mêrak, diadhêp patihe aran Megamêndhung, lan putrane kakung loro uga padha ngadhêp, kang tuwa arane Panji Sêktidiguna, kang anom aran panji Sarilaut.

Buta Locaya lagi ngandikan karo kang padha ngadhêp, kaget kasaru têkane Nyai Plêncing, ngrungkêbi pangkone, matur bab rusake tanah lor Kadhiri, sarta ngaturake yen kang gawe rusak iku, wong saka Tuban kang sumêdya lêlana mênyang Kadhiri, arane Sunan Benang. Nyai Plêncing ngaturake susahe para lêlêmbut sarta para manusa.

Buta Locaya krungu wadule Nyai Plêncing mangkono mau bangêt dukane, sarirane nganti kaya gêni, sanalika banjur nimbali putra-wayahe sarta para jin pêri parajangan, didhawuhi nglawan Sunan Benang. Para lêlêmbut mau padha sikêp gêgaman pêrang, sarta lakune barêng karo angin, ora antara suwe lêlêmbut wis têkan ing saêloring desa Kukum, ing kono Buta Locaya banjur maujud manusa aran kiyai Sumbre, dene para lêlêmbut kang pirang-pirang ewu mau padha ora ngaton, kiyai Sumbre banjur ngadêg ana ing têngah dalan sangisoring wit sambi, ngadhang lakune Sunan Benang kang saka êlor.

Ora antara suwe têkane Sunan Benang saka lor, Sunan Benang wis ora kasamaran yen kang ngadêg ana sangisoring wit sambi iku ratuning dhêmit, sumêdya ganggu gawe, katitik saka awake panas kaya mawa. Dene lêlêmbut kang pirang-pirang ewu mau padha sumingkir adoh, ora bêtah kêna prabawane Sunan Benang. Mangkono uga Sunan Benang uga ora bêtah cêdhak karo kiyai Sumbre, amarga kaya dene cêdhak mawa, kiyai Sumbre mangkono uga.

Sakabat loro kang maune padha sumaput, banjur padha katisên, amarga kêna daya prabawane kiyai Sumbre.

Sunan Benang andangu marang kiyai Sumbre: “Buta Locaya! kowe kok mêthukake lakuku, sarta nganggo jênêng Sumbre, kowe apa padha slamêt?”.

Buta Locaya kaget bangêt dene Sunan Benang ngrêtos jênênge dheweke, dadi dheweke kawanguran karêpe, wusana banjur matur marang Sunan Benang: “Kados pundi dene paduka sagêd mangrêtos manawi kula punika Buta Locaya?”.

Sunan Benang ngandika: “Aku ora kasamaran, aku ngrêti yen kowe ratuning dhêmit Kadhiri, jênêngmu Buta Locaya.”.

Kiyai Sumbre matur marang Sunan Benang: “Paduka punika tiyang punapa, dene mangangge pating gêdhabyah, dede pangagêm Jawi. Kados wangun walang kadung?”.

Sunan Benang ngandika maneh: “Aku bangsa ‘Arab, jênêngku Sayid Kramat, dene omahku ing Benang tanah Tuban, mungguh kang dadi sêdyaku arêp mênyang Kadhiri, pêrlu nonton patilasan kadhatone Sang Prabu Jayabaya, iku prênahe ana ing ngêndi?”.

Buta Locaya banjur matur: “Wetan punika wastanipun dhusun Mênang (9), sadaya patilasan sampun sami sirna, kraton sarta pasanggrahanipun inggih sampun botên wontên, kraton utawi patamanan Bagendhawati ingkang kagungan Ni Mas Ratu Pagêdhongan inggih sampun sirna, pasanggrahan Wanacatur ugi sampun sirna, namung kantun namaning dhusun, sadaya wau sirnanipun kaurugan siti pasir sarta lahar saking rêdi Kêlut. Kula badhe pitaken, paduka gêndhak sikara dhatêng anak putu Adam, nyabdakakên ingkang botên patut, prawan tuwa jaka tuwa, sarta ngêlih nami Kutha Gêdhah, ngêlih lepen, lajêng nyabdakakên ing ngriki awis toya, punika namanipun siya-siya botên surup, sikara tanpa dosa, saiba susahipun tiyang gêsang laki rabi sampun lungse, lajêng botên gampil pêncaripun titahing Latawalhujwa, makatên wau saking sabda paduka, sêpintên susahipun tiyang ingkang sami kêbênan, lepen Kadhiri ngalih panggenan mili nrajang dhusun, wana, sabin, pintên-pintên sami risak, ngriki paduka-sotakên, sêlaminipun awis toya, lepenipun asat, paduka sikara botên surup, nyikara tanpa prakara”.

Sunan Benang ngandika: “Mula ing kene tak-êlih jênêng Kutha Gêdhah, amarga wonge kene agamane ora irêng ora putih, têtêpe agama biru, sabab agama Kalang, mula tak-sotake larang banyu, aku njaluk banyu ora oleh, mula kaline banjur tak-êlih iline, kene kabeh tak sotake larang banyu, dene ênggonku ngêsotake prawan tuwa jaka tuwa, amarga kang tak jaluki banyu ora oleh iku, prawan baleg.”.

Buta Locaya matur maneh: “Punika namanipun botên timbang kaliyan sot panjênêngan, botên sapintên lêpatipun, tur namung tiyang satunggal ingkang lêpat, nanging ingkang susah kok tiyang kathah sangêt, botên timbang kaliyan kukumipun, paduka punika namanipun damêl mlaratipun tiyang kathah, saupami konjuk Ingkang Kagungan Nagari, paduka inggih dipunukum mlarat ingkang langkung awrat, amargi ngrisakakên tanah, lah sapunika mugi panjênêngan-sotakên wangsulipun malih, ing ngriki sagêda mirah toya malih, sagêd dados asil panggêsangan laki rabi taksih alit lajêng mêncarakên titahipun Hyang Manon. Panjênêngan sanes Narendra têka ngarubiru agami, punika namanipun tiyang dahwen”.

Sunan Benang ngandika: “Sanadyan kok-aturake Ratu Majalêngka aku ora wêdi”.

Buta Locaya barêng krungu têmbung ora wêdi marang Ratu Majalêngka banjur mêtu nêpsune, calathune sêngol: “Rêmbag paduka niki dede rêmbage wong ahli praja, patute rêmbage tiyang entên ing bambon, ngêndêlake dumeh tiyang digdaya, mbok sampun sumakehan dumeh dipunkasihi Hyang Widdhi, sugih sanak malaekat, lajêng tumindak sakarsa-karsa botên toleh kalêpatan, siya dahwen sikara botên ngangge prakara, sanadyan ing tanah Jawi rak inggih wontên ingkang nglangkungi kaprawiran paduka, nanging sami ahli budi sarta ajrih sêsikuning Dewa, têbih saking ahli budi yen ngantos siya dhatêng sêsami nyikara tanpa prakara, punapa paduka punika tiyang tunggilipun Aji Saka, muride Ijajil. Aji Saka dados Ratu tanah Jawi namung tigang taun lajêng minggat saking tanah Jawi, sumbêr toya ing Mêdhang saurutipun dipunbêkta minggat sadaya, Aji Saka tiyang saka Hindhu, paduka tiyang saking ‘Arab, mila sami siya-siya dhatêng sêsami, sami damêl awising toya, paduka ngakên Sunan rak kêdah simpên budi luhur, damêl wilujêng dhatêng tiyang kathah, nanging kok jêbul botên makatên, wujud paduka niki jajil bêlis katingal, botên tahan digodha lare, lajêng mubal nêpsune gêlis duka, niku Sunan napa? Yen pancen Sunaning jalma yêktos, mêsthi simpên budi luhur. Paduka niksa wong tanpa dosa, nggih niki margi paduka cilaka, tandhane paduka sapunika sampun jasa naraka jahanam, yen sampun dados, lajêng paduka-ênggeni piyambak, siram salêbêting kawah wedang ingkang umob mumpal-mumpal. Kula niki bangsaning lêlêmbut, sanes alam kaliyan manusa, ewadene kula taksih engêt dhatêng wilujêngipun manusa. Inggih sampun ta, sapunika sadaya ingkang risak kula-aturi mangsulakên malih, lepen ingkang asat lan panggenan ingkang sami katrajang toya kula-aturi mangsulakên kados sawaunipun, manawi panjênêngan botên karsa mangsulakên, sadaya manusa Jawi ingkang Islam badhe sami kula-têluh kajêngipun pêjah sadaya, kula tamtu nyuwun bantu wadya bala dhatêng Kanjêng Ratu Ayu Anginangin ingkang wontên samodra kidul”.

Sunan Benang barêng mirêng nêpsune Buta Locaya rumaos lupute, dene gawe kasusahan warna-warna, nyikara wong kang ora dosa, mula banjur ngandika: “Buta Locaya! aku iki bangsa Sunan, ora kêna mbaleni caturku kang wus kawêtu, besuk yen wus limang atus taun, kali iki bisa bali kaya mau-maune”.

Buta Locaya barêng krungu kêsagahane Sunan Benang, banjur nêpsu maneh, nuli matur marang Sunan Benang: “Kêdah paduka- wangsulna sapunika, yen botên sagêd, paduka kula-banda”.

Sunan Benang ngandika marang Buta Locaya: “Wis kowe ora kêna mangsuli, aku pamit nyimpang mangetan, woh sambi iki tak-jênêngake cacil, dene kok kaya bocah cilik padha tukaran, dhêmit lan wong pêcicilan rêbut bênêr ngadu kawruh prakara rusaking tanah, sarta susahe jalma lan dhêmit, dak-suwun marang Rabbana, woh sambi dadi warna loro kanggone, daginge dadiya asêm, wijine mêtuwa lêngane, asêm dadi pasêmoning ulat kêcut, dene dhêmit padu lan manusa, lênga têgêse dhêmit mlêlêng jalma lunga. Ing besuk dadiya pasêksen, yen aku padu karo kowe, lan wiwit saiki panggonan têtêmon iki, kang lor jênênge desa Singkal, ing kene desa ing Sumbre, dene panggonane balamu kang ana ing kidul iku jênênge desa Kawanguran”.

Sunan Benang sawuse ngandika mangkono banjur mlumpat marang wetan kali, katêlah nganti tumêka saprene ing tanah Kutha Gêdhah ana desa aran Kawanguran, Sumbre sarta Singkal, Kawanguran têgêse kawruhan, Singkal têgêse sêngkêl banjur nêmu akal.

Buta Locaya nututi tindake Sunan Benang. Sunan Benang tindake têkan ing desa Bogêm, ana ing kono Sunan Benang mriksani rêca jaran, rêca mau awak siji êndhase loro, dene prênahe ana sangisoring wit trênggulun, wohe trênggulun mau akeh bangêt kang padha tiba nganti amblasah, Sunan Benang ngasta kudhi, rêca jaran êndhase digêmpal.

Buta Locaya barêng wêruh patrape Sunan Benang anggêmpal êndhasing rêca jaran, saya wuwuh nêpsune sarta mangkene wuwuse: “Punika yasanipun sang Prabu Jayabaya, kangge pralambang ing tekadipun wanita Jawi, benjing jaman Nusa Srênggi, sintên ingkang sumêrêp rêca punika, lajêng sami mangrêtos tekadipun para wanita Jawi”.

Sunan Benang ngandika: “Kowe iku bangsa dhêmit kok wani padu karo manusa, jênênge dhêmit kêmênthus”.

Buta Locaya mangsuli: “Inggih kaot punapa, ngriku Sunan, kula Ratu”.

Sunan Benang ngandika: “Woh trênggulun iki tak-jênêngake kênthos, dadiya pangeling-eling ing besuk, yen aku kêrêngan karo dhêmit kumênthus, prakara rusaking rêca”.

Ki Kalamwadi ngandika: “Katêlah nganti saprene, woh trênggulun jênênge kênthos, awit saka sabdane Sunan Benang, iku pituture Raden Budi Sukardi, guruku”.

Sunan Benang banjur tindak mangalor, barêng wis wanci asar, kêrsane arêp salat, sajabane desa kono ana sumur nanging ora ana timbane, sumure banjur digolingake, dene Sunan Benang sawise, nuli sagêd mundhut banyu kagêm wudhu banjur salat.

Ki Kalamwadi ngandika: “Katêlah nganti saprene sumur mau karane sumur Gumuling, Sunan Benang kang anggolingake, iku pituture Raden Budi guruku, êmbuh bênêr lupute”.

Sunan Benang sawise salat banjur nêrusake tindake, satêkane desa Nyahen (10) ing kona ana rêca buta wadon, prênahe ana sangisoring wit dhadhap, wêktu iku dhadhape pinuju akeh bangêt kêmbange, sarta akeh kang tiba kanan keringe rêca buta mau, nganti katon abang mbêranang, saka akehe kêmbange kang tiba, Sunan Benang priksa rêca mau gumun bangêt, dene ana madhêp mangulon, dhuwure ana 16 kaki, ubênge bangkekane 10 kaki, saupama diêlih saka panggonane, yen dijunjung wong wolung atus ora kangkat, kajaba yen nganggo piranti, baune têngên rêca mau disêmpal dening Sunan Benang, bathuke dikrowak.

Buta Locaya wêruh yen Sunan Benang ngrusak rêca, dheweke nêpsu maneh, calathune: “Panjênêngan nyata tiyang dahwen, rêca buta bêcik-bêcik dirusak tanpa prakara, saniki awon warnine, ing mangka punika yasanipun Sang Prabu Jayabaya, lah asilipun punapa panjênêngan ngrisak rêca?”

Pangandikane Sunan Benang: “Mulane rêca iki tak-rusak, supaya aja dipundhi-pundhi dening wong akeh, aja tansah disajeni dikutugi, yen wong muji brahala iku jênênge kapir kupur lair batine kêsasar.”

Buta Locaya calathu maneh: “Wong Jawa rak sampun ngrêtos, yen punika rêca sela, botên gadhah daya, botên kuwasa, sanes Hyang Latawalhujwa, mila sami dipunladosi, dipunkutugi, dipunsajeni, supados para lêlêmbut sampun sami manggen wontên ing siti utawi kajêng, amargi siti utawi kajêng punika wontên asilipun, dados têdhanipun manusa, mila para lêlêmbut sami dipunsukani panggenan wontên ing rêca, panjênêngan-tundhung dhatêng pundi? Sampun jamakipun brêkasakan manggen ing guwa, wontên ing rêca, sarta nêdha ganda wangi, dhêmit manawi nêdha ganda wangi badanipun kraos sumyah, langkung sênêng malih manawi manggen wontên ing rêca wêtah ing panggenan ingkang sêpi edhum utawi wontên ngandhap kajêng ingkang agêng, sampun sami ngraos yen alamipun dhêmit punika sanes kalayan alamipun manusa, manggen wontên ing rêca têka panjênêngan-sikara, dados panjênêngan punika têtêp tiyang jail gêndhak sikara siya-siya dhatêng sasamining tumitah, makluking Pangeran. Aluwung manusa Jawa ngurmati wujud rêca ingkang pantês simpên budi nyawa, wangsul tiyang bangsa ‘Arab sami sojah Ka’batu’llah, wujude nggih tugu sela, punika inggih langkung sasar”.

Pangandikane Sunan Benang: Ka’batu’llah iku kang jasa Kangjêng Nabi Ibrahim, ing kono pusêring bumi, didelehi tugu watu disujudi wong akeh, sing sapa sujud marang Ka’batu’llah, Gusti Allah paring pangapura lupute kabeh salawase urip ana ing ‘alam pangumbaran”.

Buta Locaya mangsuli karo nêpsu: “Tandhane napa yen angsal sihe Pangeran, angsal pangapuntên sadaya kalêpatanipun, punapa sampun angsal saking Pangeran Kang Maha Agung tapak asta mawi cap abrit?

Sunan Benang ngandika maneh: “Kang kasêbut ing kitabku, besuk yen mati oleh kamulyan”.

Buta Locaya mangsuli karo mbêkos: “Pêjah malih yen sumêrêpa, kamulyan sanyata wontên ing dunya kemawon sampun korup, sasar nyêmbah tugu sela, manawi sampun nrimah nêmbah curi, prayogi dhatêng rêdi Kêlut kathah sela agêng-agêng yasanipun Pangeran, sami maujud piyambak saking sabda kun, punika wajib dipunsujudi. Saking dhawuhipun Ingkang Maha Kuwaos, manusa sadaya kêdah sumêrêp ing Batu’llahipun, badanipun manusa punika Baitu’llah ingkang sayêktos, sayêktos yen yasanipun Ingkang Maha Kuwaos, punika kêdah dipunrêksa, sintên sumêrêp asalipun badanipun, sumêrêp budi hawanipun, inggih punika ingkang kenging kangge tuladha. Sanadyan rintên dalu nglampahi salat, manawi panggenanipun raga pêtêng, kawruhipun sasar-susur, sasar nêmbah tugu sela, tugu damêlan Nabi, Nabi punika rak inggih manusa kêkasihipun Gusti Allah, ta, pinaringan wahyu nyata pintêr sugih engêtan, sidik paningalipun têrus, sumêrêp
cipta sasmita ingkang dereng kalampahan. Dene ingkang yasa rêca punika Prabu Jayabaya, inggih kêkasihipun Ingkang Kuwaos, pinaringan wahyu mulya, inggih pintêr sugih engêtan sidik paningalipun têrus, sumêrêp saderengipun kalampahan, paduka pathokan tulis, tiyang Jawi pathokan sastra, bêtuwah saking lêluhuripun. sami-sami nyungkêmi kabar, aluwung nyungkêmi kabar sastra saking lêluhuripun piyambak, ingkang patilasanipun taksih kenging dipuntingali. Tiyang nyungkêmi kabar ‘Arab, dereng ngrêtos kawontênanipun ngrika, punapa dora punapa yêktos, anggêga ujaripun tiyang nglêmpara. Mila panjênêngan anganjawi, nyade umuk, nyade mulyaning nagari Mêkah, kula sumêrêp nagari Mêkah, sitinipun panas, awis toya, tanêm-tanêm tuwuh botên sagêd mêdal, bênteripun bantêr awis jawah, manawi tiyang ingkang ahli nalar, mastani Mêkah punika nagari cilaka, malah kathah tiyang sade tinumbas tiyang, kangge rencang tumbasan. Panjênêngan tiyang duraka, kula-aturi kesah saking ngriki, nagari Jawi ngriki nagari suci lan mulya, asrêp lan bênteripun cêkapan, tanah pasir mirah toya, punapa ingkang dipuntanêm sagêd tuwuh, tiyangipun jalêr bagus, wanitanipun ayu, madya luwês wicaranipun. Rêmbag panjênêngan badhe priksa pusêring jagad, inggih ing ngriki ingkang kula-linggihi punika, sapunika panjênêngan ukur, manawi kula lêpat panjênêngan jotos. Rêmbag panjênêngan punika mblasar, tandha kirang nalar, kirang nêdha kawruh budi, rêmên niksa ing sanes. Ingkang yasa rêca punika Maha Prabu Jayabaya, digdayanipun ngungkuli panjênêngan, panjênêngan punapa sagêd ngêpal lampahing jaman? Sampun ta, kula aturi kesah kemawon saking ngriki, manawi botên purun kesah sapunika, badhe kula undhangakên adhi kula ingkang wontên ing rêdi Kêlut, panjênêngan kula-kroyok punapa sagêd mênang, lajêng kula bêkta mlêbêt dhatêng kawahipun rêdi Kêlut, panjênêngan punapa botên badhe susah, punapa panjênêngan kêpengin manggen ing sela kados kula? Mangga dhatêng Selabale, dados murid kula!”.

Sunan Benang ngandika: “Ora arêp manut rêmbugmu, kowe setan brêkasakan”.

Buta Locaya mangsuli: “Sanadyan kula dhêmit, nanging dhêmit raja, mulya langgêng salamine, panjênêngan dereng tampu mulya kados kula, tekad panjênêngan rusuh, rêmên nyikara niaya, mila panjênêngan dhatêng tanah Jawi, wontên ing ‘Arab nakal kalêbêt tiyang awon, yen panjênêngan mulya tamtu botên kesah saking ‘Arab, mila minggat, saking lêpat, tandhanipun wontên ing ngriki taksih krejaban, maoni adating uwong, maoni agama, damêl risak barang sae, ngarubiru agamane lêluhur kina, Ratu wajib niksa, mbucal dhatêng Mênadhu”.

Sunan Benang ngandika: “Dhadhap iki kêmbange tak jênêngake celung, uwohe kledhung, sabab aku kêcelung nalar lan kêledhung rêmbag, dadiya pasêksen yen aku padu lan ratu dhêmit, kalah kawruh kalah nalar”.

Mula katêlah nganti tumêka saprene, woh dhadhap jênênge kledhung, kêmbange aran celung.

Sunan Benang banjur pamitan: “Wis aku arêp mulih mênyang Benang”.

Buta Locaya mangsuli karo nêpsu: “Inggih sampun, panjênêngan enggala kesah, wontên ing ngriki mindhak damêl sangar, manawi kadangon wontên ing ngriki mindhak damêl susah, murugakên awis wos, nambahi bênter, nyudakakên toya”.

Sunan Benang banjur tindak, dene Buta Locaya sawadya-balane uga banjur mulih. Gênti kang cinarita, nagari ing Majalêngka, anuju sawijining dina, Sang Prabu Brawijaya miyos sinewaka, diadhêp Patih sarta para wadya bala, Patih matur, yen mêntas nampani layang saka Tumênggung ing Kêrtasana, dene surasane layang ngaturi uninga yen nagara Kêrtasana kaline asat, kali kang saka Kadhiri miline nyimpang mangetan, saperanganing layang mau unine mangkene: “Wontên ler-kilen Kadhiri, pintên-pintên dhusun sami karisakan, anggenipun makatên wau, saking kenging sabdanipun ngulama saking ‘Arab, namanipun Sunan Benang.

Sang Prabu mirêng ature Patih bangêt dukane, Patih banjur diutus mênyang Kêrtasana, niti-priksa ing kono kabeh, kahanane wonge sarta asile bumi kang katrajang banyu kapriye? Sarta didhawuhi nimbali Sunan Benang.

Gêlising carita, Patih sawise niti-priksa, banjur ngaturake kahanane kabeh, dene duta kang diutus mênyang Tuban uga wis têka, matur yen ora oleh gawe, amarga Sunan Benang lunga ora karuhan parane.

Sang Prabu midhangêt ature para wadya banjur duka, paring pangandika yen ngulama saka ‘Arab pada ora lamba atine. Sang Prabu banjur dhawuh marang Patih, wong ‘Arab kang ana ing tanah Jawa padha didhawuhi lunga, amarga gawe ribêding nagara, mung ing Dêmak lang Ngampelgadhing kang kêparêng ana ing tanah Jawa, nglêstarekake agamane, liyane loro iku didhawuhi ngulihake mênyang asale, dene yen padha ora gêlêm lunga didhawuhi ngrampungi bae. Ature Patih: “Gusti! lêrês dhawuh paduka punika, amargi ngulama Giripura sampun tigang taun botên sowan utawi botên ngaturakên bulubêkti, mênggah sêdyanipun badhe rêraton piyambak, botên ngrumaosi nêdha ngombe wontên tanah Jawi, dene namanipun santri Giri anglangkungi asma paduka, pêparabipun Sunan ‘Aênalyakin, punika nama ing têmbung ‘Arab, mênggah têgêsipun Sunan punika budi, têgêsipun Aenal punika ma’rifat, têgêsipun Yakin punika wikan, sumêrêp piyambak, dados nama tingal ingkang têrus, suraosipun ing têmbung Jawi nama Prabu Satmata, punika asma luhur ingkang makatên punika ngirib-irib tingalipun Kang Maha Kuwasa, mariksa botên kasamaran, ing alam donya botên wontên kalih ingkang asma Sang Prabu Satmata, kajawi namung Bathara Wisnu nalika jumênêng Nata wontên ing nagari Mêdhang-Kasapta. Sang Prabu midhangêt ature Patih, banjur dhawuh nglurugi pêrang mênyang Giri, Patih budhal ngirid wadya-bala prajurit, nglurug mênyang Giri. Patih sawadya-balane satêkane ing Giri banjur campuh pêrang. Wong ing Giri geger, ora kuwat nanggulangi pangamuke wadya Majapahit. Sunan Giri mlayu mênyang Benang, golek kêkuwatan, sawise oleh bêbantu, banjur pêrang maneh mungsuh wong Majalêngka, pêrange rame bangêt, ing wêktu iku tanah jawa wis meh saparo kang padha ngrasuk agama Islam, wong-wong ing Pasisir lor wis padha agama Islam, dene kang kidul isih têtêp nganggo agama Buddha. Sunan Benang wis ngrumasani kaluputane, ênggone ora sowan mênyang Majalêngka, mula banjur lunga karo Sunan Giri mênyang Dêmak, satêkane ing Dêmak, banjur ngêbang marang Adipati Dêmak, diajak nglurug mênyang Majalêngka, pangandikane Sunan Benang marang Adipati Dêmak: “Wêruha yen saiki wis têkan masa rusake Kraton Majalêngka, umure wis satus têlu taun, saka panawangku, kang kuwat dadi Ratu tanah Jawa, sumilih Kaprabon Nata, mung kowe, rêmbugku rusakên Kraton Majalêngka, nanging kang sarana alus, aja nganti ngêtarani, sowana besuk Garêbêg Mulud, nanging rumantiya sikêping pêrang: 1. gaweya samudana, 2. dhawuhana balamu para Sunan kabeh lan para Bupati kang wis padha Islam kumpulna ana ing Dêmak, yen kumpule iku arêp gawe masjid, mêngko yen wis kumpul, para Sunan sarta Bupati sawadya-balane kang wis padha Islam, kabeh mêsthi nurut marang kowe”.

Ature Adipati Dêmak: “Kula ajrih ngrisak Nagari Majalêngka, amêngsah bapa tur raja, kaping tiganipun damêl sae paring kamukten ing dunya, lajêng punapa ingkang kula-walêsakên, kajawi namung sêtya tuhu. Dhawuhipun eyang Sunan Ngampelgadhing, botên kaparêng yen kula mêngsah bapa, sanadyan Buddha nanging margi-kula sagêd dumados gêsang wontên ing dunya. Inggih sanadyan Buddha punapa kapir, tiyang punika bapa inggih kêdah dipunhurmati, punapa malih dereng wontên lêpatipun dhatêng kula”.

Sunan Benang ngandika mêneh: “Sanadyan mungsuh bapa lan ratu, ora ana alane, amarga iku wong kapir, ngrusak kapir Buddha kawak: kang kok-têmu ganjaran swarga. Eyangmu kuwi santri mêri, gundhul bêntul butêng tanpa nalar, patute mung dadi godhogan, sapira kawruhe Ngampelgadhing, bocah kalairan Cêmpa, masa padhaa karo aku Sayid Kramat, Sunan Benang kang wis dipuji wong sabumi ‘alam, têdhak Rasul panutaning wong Islam kabeh. Kowe mungsuh bapakmu Nata, sanadyan dosa pisan, mung karo wong siji, tur ratu kapir, nanging yen bapakmu kalah, wong satanah Jawa padha Islam kabeh. Kang mangkono iku, sapira mungguh kauntunganmu nugrahaning Pangeran tikêl kaping êmbuh, sihing Hyang Kang Maha Kuwasa kang dhawuh marang kowe. Satêmêne ramanira iku siya-siya marang sira, tandhane sira diparingi jênêng Babah, iku ora prayoga, têgêse Babah iku saru bangêt, iya iku: bae mati bae urip, wiji jawa digawa Putri Cina, mula ibumu diparingake Arya Damar, Bupati ing Palembang, wong pranakan buta; iku mêgat sih arane. Ramanira panggalihe têtêp ora bêcik, mulane rêmbugku, walêsên kalawan alus, lire aja katara, ing batin sêsêpên gêtihe, mamahên balunge”.

Sunan Giri nyambungi rêmbug: Aku iki ora dosa dilurugi ramamu, didakwa rêraton, amarga aku ora seba marang Majalêngka. Sumbare Patih, yen aku kacandhak arêp dikuciri lan dikon ngêdusi asu, akeh bangsa Cina kang padha têka ana ing tanah Jawa, ana ing Giri padha tak-Islamake awit kang muni ing kitabku, yen ngislamake wong kapir, besuk ganjarane swarga, mula akeh bangsa Cina kang padha tak- Islamake, tak-anggêp kulawarga. Dene têkaku mrene ini ngungsi urip mênyang kowe, aku wêdi marang Patih Majalêngka, lan ramanira sêngit bangêt marang santri kang muji dhikir, ênggone ngarani jare lara ayan esuk lan sore, yen kowe ora ngukuhi, mêsthi rusak agama Mukhammad Nabi”.

Wangsulane Sang Adipati Dêmak: “Anggenipun nglurugi punika lêrês, tiyang rêraton, botên ngrumaosi yen kêdah manut prentahing Ratu ingkang mbawahakên, sampun wajibipun dipunlurugi, dipunukum pêjah, awit panjênêngan botên ngrumaosi dhahar ngunjuk wontên in tanah Jawi”.

Sunan Benang ngandika maneh: “Yen ora kok-rêbut dina iki, kowe ngênteni surude bapakmu, kaprabone bapakmu wis mêsthi ora bakal tiba kowe, mêsthi dipasrahake marang Adipati Pranaraga, amarga iku putrane kang tuwa, utawa dipasrahake marang putra mantu, iya iku Ki Andayaningrat ing Pêngging, kowe anak nom, ora wajib jumênêng Nata, mumpung iki ana lawang mênga, Giri kang dadi jalarane ngrusak Majalêngka, nadyan mati, mungsuh wong kapir, mati sabilu’llah, patine slamêt nampani swarga mulya, wis wajibe wong Islam mati dening wong kapir, saka ênggone nyungkêmi agamane, karo wis wajibe wong urip golek kamuktening dunya, golek darajat kang unggul dhewe, yen wong urip ora wêruh marang uripe, iku durung gênêp uripe, lamun sipat manusa mêsthi melik mêngku praja angreh wadya bala, awit Ratu iku Khalifa wakile Hyang Widdhi, apa bae kang dikarêpake bisa kêlakon, satêmêne kowe wis pinasthi bakal jumênêng Ratu ana ing tanah Jawa, sumilih kaprabone ramamu, ananging ing laire iya kudu nganggo sarat dirêbut sarana pêrang, yen kowe ora gêlêm nglakoni, mêsthine sihe Gusti Allah kang mênyang kowe bakal dipundhut bali, dadi kowe jênênge nampik sihe Allah, aku mung sadarma njurungi, amarga aku wis wêruh sadurunge winarah, wis tak-sêmprong nganggo sangkal bolong katon nêrawang ora samar sajroning gaib, kowe kang katiban wahyu sihe Pangeran, bisa dadi Ratu ana ing tanah Jawa, murwani agama suci, ambirat ênggonmu madêg Narendra, bisa ngideni adêgmu Nata mêngku tanah Jawa, bisa lêstari satêruse”. Akeh-akeh dhawuhe Sunan Benang, pambujuke marang adipati Dêmak supaya mêtu nêpsune, gêlêm ngrusak Majalêngka, malah diwenehi lêpiyan carita Nabi, kang gêlêm ngrusak bapa kapir, iku padha nêmu rahayu.

Adipati Dêmak matur: “Manawi karsa panjênêngan makatên, kula namung sadarmi nglampahi dhawuh, panjênêngan ingkang mbotohi”.

Sunan Benang ngandika maneh: “Iya mangkono iku kang tak karêpake, saiki kowe wis gêlêm tak botohi, lah saiki uga kowe kirima layang marang adhimu Adipati Têrung, ananging têmbungmu kang rêmit sarta alus, adhimu antêpên, apa abot Sang Nata, apa abot sadulur tuwa kang tunggal agama. Yen adhimu wis rujuk adêgmu Nata, gampang bangêt rusaking Majalêngka. Majapahit sapa kang diêndêlake yen Kusen mbalik, Si gugur isih cilik, masa ndadak waniya, Patihe wis tuwa, dithothok bae mati, mêsthi ora bisa nadhahi yudamu”. Adipati Dêmak banjur kirim layang marang Têrung, ora suwe utusan bali, wis tinampan wangsulane Sang Adipati Têrung, saguh ambiyantu pêrang, layang banjur katur Sunan Benang, ndadekake sukaning panggalih, Sunan Benang banjur ngandika marang Adipati Dêmak, supaya Sang Adipati ngaturi para Sunan lan para Bupati kabeh, samudana yen arêp ngêdêgake masjid, lan diwenehana sumurup yen Sunan Benang wis ana ing Dêmak. Gêlising carita, ora suwe para Sunan lan para Bupati padha têka kabeh, banjur pakumpulan ngêdêgake masjid, sawise mêsjid dadi, banjur padha salat ana ing masjid, sabakdane salat, banjur tutup lawang, wong kabeh dipangandikani dening Sunan Benang, yen Adipati Dêmak arêp dijumênêngake Nata, sarta banjur arêp ngrusak Majapahit, yen wis padha rujuk, banjur arêp kêpyakan tumuli. Para Sunan lan para Bupati wis padha rujuk kabeh, mung siji kang ora rujuk, iya iku Syekh Sitijênar. Sunan Benang duka, Syekh Sitijênar dipateni, dene kang kadhawuhan mateni iya iku Sunan Giri, Syekh Sitijênar dilawe gulune mati. Sadurunge Syekh Sitijênar tumêka ing pati, ninggal swara: “Eling-eling ngulama ing Giri, kowe ora tak-walês ing akhirat, nanging tak-walês ana ing dunya kene bae, besuk yen ana Ratu Jawa kanthi wong tuwa, ing kono gulumu bakal tak-lawe gênti”. Sunan Giri mangsuli: “Iya besuk wani, saiki wani, aku ora bakal mundur”. Sawise golong karêpe, nglêstarekake apa kang wis dirêmbug. Sang Adipati Dêmak banjur ingidenan jumênêng Nata, amêngku tanah Jawa, jêjuluk Senapati Jimbuningrat, patihe wong saka Atasaning aran Patih Mangkurat. Esuke Senapati Jimbuningrat wis miranti sapraboting pêrang, banjur budhal mênyang Majapahit, diiringake para Sunan lan para Bupati, lakune kaya dene Garêbêg Maulud, para wadya bala ora ana kang ngrêti wadining laku, kajaba mung para Tumênggung lan para Sunan apa dene para ngulama, Sunan Benang lan Sunan Giri ora melu mênyang Majapahit, pawadane sarehne wis sêpuh, mung arêp salat ana ing masjid bae, lan paring idi rahayuning laku, dadi mung para Sunan lan para Bupati bae kang ngiringake Sultan Bintara, ora kacarita lakune ana ing dalan.

Gênti kocapa nagara in Majapahit, Patih saulihe saka ing Giri banjur matur sang Praba, bab ênggone mukul pêrang ing Giri, mungguh kang dadi senapati ing Giri iya iku sawijining bangsa Cina kang wis ngrasuk agama Islam, arane Sêcasena, mangsah mêncak nganggo gêgêman abir, sawadya-balane watara wong têlung atus, padha bisa mêncak kabeh, brêngose capang sirahe gundhul, padha manganggo srêban cara kaji, mangsah pêrang paculat kaya walang kadung, wadya Majapahit ambêdhili, dene wadya-bala ing Giri pating jênkelang ora kêlar nadhahi tibaning mimis. Senapati Sêcasena wis mati, dene bala Cina liyane lang kari padha mlayu salang tunjang, bala ing Giri ngungsi mênyang alas ing gunung, sawêneh ngambang ing sagara, mlayu mênyang Benang têrus diburu dening wadya-bala Majapahit, Sunan Giri lan Sunan Benang banjur nunggal saprau-layar ngambang ing sagara, kinira banjur minggat marang Arab ora bali ngajawa. Sang Prabu banjur dhawuh marang Patih, supaya utusan mênyang Dêmak, andhawuhake yen ngulama ing Giri lan ing Benang padha têka ing Dêmak, didhawuhi nyêkêl, kaaturna bêbandan ing ngarsa Nata, awit dosane santri Benang ngrusak bumi ing Kêrtasana, dene dosane santri Giri ora gêlêm seba marang ngarsa Prabu, tekade sumêdya nglawan pêrang.

Patih samêtune ing paseban jaba, banjur nimbali duta kang arêp diutus mênyang Dêmak, sajrone ana ing paseban jaba, kêsaru têkane utusane Bupati ing Pathi, ngaturake layang marang Patih, layang banjur diwaos kiyai Patih, mungguh surasaning layang. Menak Tunjungpura ing Pathi ngaturi uninga, yen Adipati ing Dêmak, iya iku Babah Patah, wis madêg Ratu ana ing Dêmak, dene kang ngêbang- êbang adêging Nata, iya iku Sunan Benang lan Sunan Giri, para Bupati pasisir lor sawadyane kang wis padha Islam uga padha njurungi, dene jêjuluking Ratu, Senapati Jimbuningrat, utawa Sultan Syah ‘Alam Akbar Siru’llah Kalifatu’rrasul Amiri’lmukminin Tajudi’l’Abdu’lhamid Kak, iya Sultan Adi Surya ‘Alam, ing Bintara. Ing samêngko Babah Patah sawadya-balane wis budhal nglurug marang Majapahit, sêdya mungsuh ingkang rama, Babah Patah abot mênyang gurune, ngenthengake ingkang rama, para Sunan lan para Bupati padha ambiyantu anggone arêp mbêdhah Majapahit. Babah Patah anggone nggawa bala têlung lêksa miranti sapraboting pêrang, mungguh kature Sang Prabu amborongake kiyai Patih. Layang kang saka Pathi mau katitimasan tanggal kaping 3 sasi Mulud taun Jimakir 1303, masa Kasanga Wuku Prangbakat. Kiyai Patih sawise maos layang, njêtung atine, sarta kêrot, gêrêng-gêrêng, gedheg-gedheg, bangêt pangungune, banjur tumênga ing tawang karo nyêbut marang Dewa kang Linuwih, bangêt gumune mênyang wong Islam, dene ora padha ngrêti mênyang kabêcikane Sang Prabu, malah padha gawe ala. Kyai Patih banjur matur Sang Prabu, ngaturake surasane layang mau.

Sang Prabu Brawijaya midhangêt ature Patih kaget bangêt panggalihe, njêgrêg kaya tugu, nganti suwe ora ngandika, jroning panggalih ngungun bangêt marang putrane sarta para Sunan, dene padha duwe sêdya kang mangkono, padha diparingi pangkat, wêkasane malah padha gawe buwana balik, kolu ngrusak Majapahit. Sang Prabu nganti ora bisa manggalih apa mungguh kang dadi sababe, dene putrane lan para ngulama têka arêp ngrusak karaton, digoleki nalar-nalare tansah wudhar, lair batin ora tinêmu ing nalar, dene kok padha duwe pikir ala. Ing wêktu iku panggalihe Sang Prabu pêtêng bangêt, sungkawane ratu Gêdhe kang linuwih, sinêmonan dening Dewa, kaya dene atining kêbo êntek dimangsa ing tumaning kinjir. Sang Prabu banjur andangu marang Patih, apa ta mungguh kang dadi sababe, dene putrane lan para ngulama apa dene para Bupati kolu ngrusak Majapahit, ora padha ngelingi marang kabêcikan.

Ature Patih, mratelakake yen uga ora mangêrti, amarga adoh karo nalare, wong dibêciki kok padha malês ala, lumrahe mêsthi, padha malês bêcik. Ki Patih uga mung gumun, dene wong Islam pikire kok padha ora bêcik, dibêciki walêse kok padha ala.

Sang Prabu banjur ngandika marang patih, bab anane lêlakon kaya mangkono iku amarga saka lêpate sang nata piyambak, dene nggêgampang marang agama kang wis kanggo turun-tumurun, sarta ênggone kêgiwang marang ature Putri Cêmpa, ngideni para ngulama mêncarake agama Islam. Sang Nata saka putêking panggalihe nganti kawêdhar pangandikane ngêsotake marang wong Islam: Sun-suwung marang Dewa Gung, muga winalêsna susah-ingsun, wong Islam iku besuk kuwalika agamanira, manjalma dadi wong kucir, dene tan wruh kabêcikan, sun-bêciki walêse angalani”. “Sabdaning Ratu Agung sajroning kasusahan, katarima dening Bathara, sinêksen ing jagad, katandhan ana swara jumêgur gêtêr patêr sabuwana, iya iku kawitane manuk kuntul ana kang kucir. Sunan, ngulama kabeh ngrangkêp jênêng walikan, katêlah tumêka saprene, ngulama jênênge walian, kuntul kucir githoke. Sang Prabu banjur mundhut pamrayoga marang Patih, prakara têkane mungsuh, santri kang ngrêbut nagara, iku dilawan apa ora? Sang Nata rumaos gêtun lan ngungun, dene Adipati Dêmak kapengin mêngkoni Majapahit bae kok dirêbut sarana pêrang, saupama disuwun kalayan aris bae mêsthi diparingake, amarga Sang Nata wis sêpuh. Ature Patih prayoga nglawan têkaning mungsuh. Sang Prabu ngandika, yen nganti nglawan rumaos lingsêm bangêt, dene mungsuh karo putra, mula dhawuhe Sang Prabu, yen mapag pêrang kang sawatara bae, aja nganti ngrusakake bala. Patih didhawuhi nimbali Adipati Pêngging sarta Adipati Pranaraga, amarga putra kang ana ing Majapahit durung wanci yen mapagake pêrang, sawise paring pangandika mangkono. Sang Prabu banjur lolos arsa têdhak marang Bali, kadherekake abdi kêkasih, Sabdapalon lan Nayagenggong. Sajrone Sang Prabu paring pangandika, wadya-bala Dêmak wis pacak baris ngêpung nagara, mula kasêsa tindake. Wadya Dêmak banjur campuh karo wadya Majapahit, para Sunan banjur ngawaki pêrang, Patih Majapahit ngamuk ana samadyaning papêrangan. Para Bupati Nayaka wolu uga banjur melu ngamuk. Pêrange rame bangêt, bala Dêmak têlung lêksa, balang Majapahit mung têlung ewu, sarehne Majapahit karoban mungsuh, prajurite akeh kang padha mati, mung Patih sarta Bupati Nayaka pangamuke saya nêsêg. Bala Dêmak kang katrajang mêsthi mati. Putrane Sang Prabu aran Raden Lêmbupangarsa ngamuk ana satêngahing papêrangan, tandhing karo Sunan Kudus, lagi rame-ramene têtandhingan pêrang, Patih Mangkurat ing Dêmak nglambung, Putra Nata tiwas, saya bangêt nêpsune, pangamuke kaya bantheng kataton, ora ana kang diwêdeni, Patih ora pasah sakehing gêgaman, kaya dene tugu waja, ora ana braja kang tumama marang sarirane, ing ngêndi kang katrajang bubar ngisis, kang tadhah mati nggêlasah, bangkening wong tumpang tindhih, Patih binendrongan saka kadohan, tibaning mimis kaya udan tiba ing watu. Sunan Ngudhung mapagake banjur mrajaya, nanging ora pasah, Sunan Ngudhung disuduk kêna, barêng Sunan Ngudhung tiwas, Patih dibyuki wadya ing Dêmak, dene wadya Majapahit wis êntek, sapira kuwate wong siji, wêkasan Patih ing Majapahit ngêmasi, nanging kuwandane sirna, tinggal swara: “Eling-eling wong Islam, dibêciki gustiku walêse ngalani, kolu ngrusak nagara Majapahit, ngrêbut nagara gawe pêpati, besuk tak-walês, tak-ajar wêruh nalar bênêr luput, tak-damoni sirahmu, rambutmu tak-cukur rêsik”.

Sapatine Patih, para Sunan banjur mlêbu mênyang kadhaton. nanging sang Prabu wis ora ana, kang ana mung Ratu Mas, iya iku Putri Cêmpa, sang Putri diaturi sumingkir mênyang Benang uga karsa.

Para prajurit Dêmak banjur padha mlêbu mênyang kadhaton, ana ing kono pada njarah rayah nganti rêsik, wong kampung ora ana kang wani nglawan. Raden Gugur isih timur lolos piyambak. Adipati Têrung banjur mlêbu mênyang jêro pura, ngobongi buku-buku bêtuwah Buddha padha diobongi kabeh, wadya sajroning pura padha bubar, beteng ing Bangsal wis dijaga wong Têrung. Wong Majapahit kang ora gêlêm têluk banjur ngungsi mênyang gunung lan alas-alas, dene kang padha gêlêm têluk, banjur dikumpulake karo wong Islam, padha dikon nyêbut asmaning Allah. Layone para putra santana lan nayaka padha kinumpulake, pinêtak ana sakidul-wetan pura. Kuburan mau banjur dijênêngake Bratalaya, jarene iku kubure Raden Lêmbupangarsa.

Barêng wis têlung dina, Sultan Dêmak budhal mênyang Ngampel, dene kang dipatah tunggu ana ing Majapahit, iya iku Patih Mangkurat sarta Adipati Têrung, njaga kaslamêtan mbokmanawa isih ana pakewuh ing wuri, Sunan Kudus njaga ana ing kraton dadi sulihe Sang Prabu, Têrung uga dijaga ngulama têlung atus, sabên bêngi padha salat kajat sarta andêrês Kur’an, wadya-bala kang saparo lan para Sunan padha ndherek Sang Prabu mênyang Ngampelgadhing, Sunan Ngampel wis seda, mung kari garwane kang isih ana ing Ngampel, garwane mau asli saking Tuban, putrane Arya Teja, sasedane Sunan Ngampel, Nyai Agêng kanggo têtuwa wong Ngampel. Sang Prabu Jambuningrat satêkane ing Ngampel, banjur ngabekti Nyai Agung, para Sunan sarta para Bupati gênti-gênti padha ngaturake sêmbah mênyang Nyai Agêng. Prabu Jimbuningrat matur yen mêntas mbêdhah Majapahit, ngaturake lolose ingkang rama sarta Raden Gugur, ngaturake patine Patih ing Majapahit lan matur yen panjênêngane wis madêg Nata mêngku tanah Jawa, dene jêjuluke: Senapati Jimbun, sarta Panêmbahan Palembang, ênggone sowan mênyang Ngampel iku, prêlu nyuwun idi, têtêpa jumênêng Nata nganti run-tumurun aja ana kang nyêlani.

Nyai Agêng Ngampel sawise mirêng ature Prabu Jimbun, banjur muwun sarta ngrangkul Sang Prabu, Nyai Agêng ing batos karaos-raos, mangkene pangudaraosing panggalih: “Putuku, kowe dosa têlung prakara, mungsuh Ratu tur sudarmane, sarta kang aweh kamukten ing dunya, têka dirusak kang tanpa prakara, yen ngelingi kasaeane uwa Prabu Brawijaya, para ngulama padha diparingi panggonan kang wis anggawa pamêtu minangka dadi pangane, sarta padha diuja sakarêpe, wong pancene rak sêmbah nuwun bangêt, wusana banjur diwalês ala, seda utawa sugênge ora ana kang wêruh”.

Nyai Agêng banjur ndangu Sang Prabu, pangandikane: “Êngger! aku arêp takon mênyang kowe, kandhaa satêmêne, bapakmu tênan kuwi sapa? Sapa kang ngangkat kowe dadi Ratu tanah Jawa lan sapa kang ngideni kowe? Apa sababe dene kowe syikara kang tanpa dosa?”

Sang Prabu banjur matur, yen Prabu Brawijaya iku jarene ramane têmênan. Kang ngangkat sarirane dadi Ratu mêngku tanah Jawa iku para Bupati pasisir kabeh. Kang ngideni para Sunan. Mulane nagara Majapahit dirusak, amarga Sang Prabu Brawijaya ora karsa salin agama Islam, isih ngagêm agama kapir kupur, Buddha kawak dhawuk kaya kuwuk.

Nyai Agêng barêng mirêng ature Prabu Jimbun, banjur njêrit ngrangkul Sang Prabu karo ngandika: “Êngger! kowe wêruha, kowe iku dosa têlung prakara, mêsthi kêsiku ing Gusti Allah. Kowe wani mungsuh Ratu tur wong tuwamu dhewe, sarta sing aweh nugraha marang kowe, dene kowe kok wani ngrusak kang tanpa dosa. Anane Islam lan kapir sapa kang gawe, kajaba mung siji Gusti Allah piyambak. Wong ganti agama iku ora kêna dipêksa yen durung mêtu saka karêpe dhewe. Wong kang nyungkêmi agamane nganti mati isih nggoceki tekade iku utama. Yen Gusti Allah wis marêngake, ora susah ngango dikon, wis mêsthi salin dhewe ngrasuk agama Islam. Gusti Allah kang sipat rahman, ora dhawuh lan ora malangi marang wong kang salin agama. Kabeh iki sasênênge dhewe-dhewe. Gusti Allah ora niksa wong kapir kang ora luput, sarta ora paring ganjaran marang wong Islam kang tumindak ora bênêr, mung bênêr karo lupute sing diadili nganggo têtêping adil, lalar-lulurên asalmu, ibumu Putri Cêmpa nyêmbah pikkong, wujud dluwang utawa rêja watu. Kowe ora kêna sêngit mênyang wong kang agama Buddha, tandha mripatmu iku lapisan, mula blero pandêlêngmu, ora ngrêti marang kang bênêr lan kang luput, jarene anake Sang Prabu, têka kolu marang bapa, kêduga ngrusak ora nganggo prakara, beda matane wong Jawa, Jawa Jawi ngrêti matane mung siji, dadi wêruh ing bênêr lan luput, wêruh kang bêcik lan kang ala, mêsthi wêdi mênyang bapa, kapindhone Ratu lan kang aweh nugraha, iku wajib dibêkteni. Eklasing ati bêkti bapa, ora bêkti wong kapir, amarga wis wajibe manusa bêkti marang wong tuwane. Kowe tak-dongengi, wong Agung Kuparman, iku agamane Islam, duwe maratuwa kapir, maratuwane gêthing marang wong Agung amarga seje agama, maratuwane tansah golek sraya bisane mantune mati, ewadene Wong Agung tansah wêdi- asih lang ngaji-aji, amarga iku wong tuwane, dadi ora dielingi kapire, nanging kang dielingi wong tuwane, mula Wong Agung iya ngaji-aji marang maratuwane. Iya iku êngger, kang diarani wong linuwih, ora kaya tekadmu, bapa disiya-siya, dupeh kapir Budha ora gêlêm ganti agama, iku dudu padon. Lan aku arêp takon, apa kowe wis matur marang wong tuwamu, kok-aturi salin agama? nagarane kok nganti kok-rusak iku kapriye?

Prabu Jimbun matur, yen durung ngaturi salin agama, têkane Majapahit banjur ngêpung nagara bae.

Nyai Agêng Ngampel gumujêng karo ngandika: “Tindakmu iku saya luput bangêt, sanadyan para Nadi dhek jaman kuna, ênggone padha wani mungsuh wong tuwane, iku amarga sabên dinane wis ngaturi santun agama, nanging ora karsa, mangka sabên dinane wis diaturi mujijade, kang nandhakake yen kudu wis santun agama Islam, ananging atur mau ora dipanggalih, isih nglêstarekake agamane lawas, mula iya banjur dimungsuh. Lamun mangkono tumindake, sanadyan mungsuh wong tuwa, lair batine ora luput. Barêng wong kang kaya kowe, mujijadmu apa? Yen nyata Khalifatu’llah wênang nyalini agama lah coba wêtokna mujijadmu tak-tontone”.

Prabu Jimbun matur yen ora kagungan mujijad apa-apa, mung manut unine buku, jare yen ngislamake wong kapir iku ing besuk oleh ganjaran swarga.

Nyai Agêng Ngampel gumujêng nanging wêwah dukane. Ujar-jare bae kok disungkêmi, tur dudu bukuning lêluhur, wong ngumbara kok diturut rêmbuge, sing nglakoni rusak ya kowe dhewe, iku tandha yen isih mêntah kawruhmu, durung wani marang wong tuwa, saka kêpenginmu jumênêng Nata, kasusuhane ora dipikir. Kowe kuwi dudu santri ahli budi, mung ngêndêlake ikêt putih, nanging putihe kuntul, sing putih mung ing jaba, ing jêro abang, nalika eyangmu isih sugêng, kowe tau matur yen arêp ngrusak Majapahit, eyangmu ora parêng, malah manti-manti aja nganti mungsuh wong tuwa, saiki eyangmu wis seda, wêwalêre kok-trajang, kowe ora wêdi papacuhe. Yen kowe njaluk idi marang aku, prakara têtêpmu dadi Ratu tanah Jawa, aku ora wênang ngideni, aku bangsa cilik tur wong wadon, mêngko rak buwana balik arane, awit kowe sing mêsthine paring idi marang aku, amarga kowe Khalifatu’llah sajroning tanah Jawa, mung kowe dhewe sing tuwa, saucapmu idu gêni, yen aku tuwa tiwas, yen kowe têtêp tuwa Ratu”.

Banjure pangandikane Nyai Agêng Ngampel: “Putu! kowe tak- dongengi kupiya patang prakara, ing kitab hikayat wis muni, carita tanah Mêsir, panjênêngane Kanjêng Nabi Dhawud, putrane anggege kapraboning rama, Nabi Dhawud nganti kengsêr saka nagara, putrane banjur sumilih jumênêng Nata, ora lawas Nabi Dhawud sagêd wangsul ngrêbut nagarane. Putrane nunggang jaran mlayu mênyang alas, jarane ambandhang kêcanthol-canthol kayu, nganthi pothol gumantung ana ing kayu, iya iku kang diarani kukuming Allah. Ana maneh caritane Sang Prabu Dewata-cêngkar, iku iya anggege kapraboning rama, nanging banjur disotake dening ingkang rama banjur dadi buta, sabên dina mangsa jalma, ora suwe antarane, ana Brahmana saka tanah sabrang angajawa, aran Aji Saka, anggêlarake panguwasa sulap ana ing tanah Jawa. Wong Jawa akeh kang padha asih marang Aji Saka, gêthing marang Dewatacêngkar, Ajisaka diangkat dadi Raja, Dewatacêngkar dipêrangi nganti kêplayu, ambyur ing sagara, dadi bajul, ora antara suwe banjur mati. Ana maneh caritane nagara Lokapala uga mangkono, Sang Prabu Danaraja wani karo ingkang rama, kukume iya isih tumindak kaya kang tak-caritakake mau, kabeh padha nêmu sangsara. Apa maneh kaya kowe, mungsuh bapa kang tanpa prakara, kowe mêsthi cilaka, patimu iya mlêbu mênyang yomani, kang mangkono iku kukume Allah”.

Sang Prabu Jimbun mirêng pangandikane ingkang eyang, panggalihe rumasa kêduwung bangêt, nanging wis ora kêna dibalekake.

Nyai Agêng Ngampel isih nêrusake pangandikane: “Kowe kuwi dilêbokake ing loropan dening para ngulama lan para Bupati, mung kowe kok gêlêm nglakoni, sing nglakoni cilaka rak iya mung kowe dhewe, tur kelangan bapa, salawase urip jênêngmu ala, bisa mênang pêrang nanging mungsuh bapa Aji, iku kowe mrêtobata marang Kang Maha Kuwasa, kiraku ora bakal oleh pangapura, sapisan mungsuh bapa, kapindho murtat ing Ratu, kaping têlune ngrusak kabêcikan apa dene ngrusak prajane tanpa prakara. Adipati Pranaraga lan Adipati Pêngging masa trimaa rusaking Majapahit, mêsthine labuh marang bapa, iku bae wis abot sanggane”. Nyai Agêng akeh-akeh pangandikane marang Prabu Jimbun. Sawise Sang Prabu dipangandikani, banjur didhawuhi kondur mênyang Dêmak, sarta didhawuhi nglari lolose ingkang rama, yen wis kêtêmu diaturana kondur mênyang Majapahit, lan aturana mampir ing Ngampelgadhing, nanging yen ora kêrsa, aja dipêksa, amarga yen nganti duka mangka banjur nyupatani, mêsthi mandi.

Sang Prabu Jimbun sarawuhe ing Dêmak, para wadya padha sênêng-sênêng lan suka-suka nutug, para santri padha trêbangan lan dhêdhikiran, padha angucap sukur lan bungah bangêt dene Sang Prabu wis kondur sarta bisa mênang pêrange.

Sunan Benang mêthukake kondure Sang Prabu Jimbun, Sang Nata banjur matur marang Sunan Benang yen Majapahit wis kêlakon bêdhah, layang-layang Buddha iya wis diobongi kabeh, sarta ngaturake yen ingkang rama lan Raden Gugur lolos, Patih Majapahit mati ana samadyaning papêrangan, Putri Cêmpa wis diaturi ngungsi mênyang Benang, wadya Majapahit sing wis têluk banjur padha dikon Islam.

Sunan Benang mirêngake ature Sang Prabu Jimbun, gumujêng karo manthuk-manthuk, sarta ngandika yen wis cocog karo panawange.

Sang Prabu matur, yen kondure uga mampir ing Ngampeldênta, sowan ingkang eyang Nyai Agêng Ngampel, ngaturake yen mêntas saka Majapahit, sarta nyuwun idi ênggone jumênêng Nata, nanging ana ing Ngampel malah didukani sarta diuman-uman, ênggone ora ngrêti marang kabêcikane Sang Prabu Brawijaya, nanging sawise, banjur didhawuhi ngupaya ingkang rama, apa sapangandikane Nyai Agêng Ngampel diaturake kabeh marang Sunan Benang.

Sunan Benang sawise mirêngake ature Sang Nata ing batos iya kêduwung, rumaos lupute, dene ora ngelingi marang kabêcikane Sang Prabu Brawijaya. Nanging rasa kang mangkono mau banjur dislamur ing pangandika, samudanane nyalahake Sang Prabu Brawijaya lan Patih, ênggone ora karsa salin agama Islam.

Sunan Benang banjur ngandika, yen dhawuhe Nyai Agêng Ngampel ora pêrlu dipanggalih, amarga panimbange wanita iku mêsthi kurang sampurna, luwih bêcik ênggone ngrusak Majapahit dibanjurake, yen Prabu Jimbun mituhu dhawuhe Nyai Ngampeldênta, Sunan Benang arêp kondur mênyang ‘Arab, wusana Prabu Jimbun banjur matur marang Sunan Benang, yen ora nglakoni dhawuhe Nyai Ngampel, mêsthine bakal oleh sabda kang ora bêcik, mula iya wêdi.

Sunan Benang paring dhawuh marang Sang Prabu, yen ingkang rama mêksa kondur mênyang Majapahit, Sang Prabu didhawuhi sowan nyuwun pangapura kabeh kaluputane, dene yen arêp ngaturi jumênêng Nata maneh, aja ana ing tanah Jawa, amarga mêsthi bakal ngribêdi lakune wong kang padha arêp salin agama Islam, supaya dijumênêngake ana seje nagara ing sajabaning tanah Jawa.

Sunan Giri banjur nyambungi pangandika, mungguh prayoganing laku supaya ora ngrusakake bala, Sang Prabu Brawijaya sarta putrane bêcik ditênung bae, awit yen mateni wong kapir ora ana dosane.

Sunan Benang sarta Prabu Jimbun wis nayogyani panêmune Sunan Giri kang mangkono mau.

Gênti kang cinarita, tindake Sunan kalijaga ênggone ngupaya Sang Prabu Brawijaya, mung didherekake sakabat loro lakune kêlunta-lunta, sabên desa diampiri, saka ênggone ngupaya warta. Lampahe Sunan Kalijaga turut pasisir wetan, sing kalangkungan tindake Sang Prabu Brawijaya.

Lampahe Sang Prabu Brawijaya wis têkan ing Blambangan, sarehne wis kraos sayah banjur kendêl ana sapinggiring beji. Ing wêktu iku panggalihe Sang Prabu pêtêng bangêt, dene sing marak ana ngarsane mung kêkasih loro, iya iku Nayagenggong lan Sabdapalon, abdi loro mau tansah gêguyon, lan padha mikir kahaning lêlakon kang mêntas dilakoni, ora antara suwe kêsaru sowanne Sunan Kalijaga, banjur ngabêkti sumungkêm padane Sang Prabu.

Sang Prabu banjur ndangu marang Sunan Kalijaga: “Sahid! kowe têka ana apa? Apa prêlune nututi aku?”

Sunan Kalijaga matur: “Sowan kula punika kautus putra paduka, madosi panjênêngan paduka, kapanggiha wontên ing pundi-pundi, sêmbah sungkêmipun konjuka ing pada paduka Aji, nuwun pangaksama sadaya kasisipanipun, dene ngantos kamipurun ngrêbat kaprabon paduka Nata, awit saking kalimputing manah mudha punggung, botên sumêrêp tata krami, sangêt kapenginipun mêngku praja angreh wadyabala, sineba ing para bupati. Samangke putra paduka rumaos ing kalêpatanipun, dene darbe bapa Ratu Agung ingkang anyêngkakakên saking ngandhap aparing darajat Adipati ing Dêmak, tangeh malêsa ing sih paduka Nata, ing mangke putra paduka emut, bilih panjênêngan paduka linggar saking praja botên kantênan dunungipun, punika putra paduka rumaos yen mêsthi manggih dêdukaning Pangeran. Mila kawula dinuta madosi panjênêngan paduka, kapanggiha wontên ing pundi-pundi ingaturan kondur rawuh ing Majapahit, têtêpa kados ingkang wau-wau, mêngku wadya sineba para punggawa, aweta dados jêjimat pinundhi-pundhi para putra wayah buyut miwah para santana, kinurmatan sinuwunan idi wilujêngipun wontên ing bumi. Manawi paduka kondur, putra paduka pasrah kaprabon paduka Nata, putra paduka nyaosakên pêjah gêsang, yen kaparêng saking karsa paduka, namung nyuwun pangaksama paduka, sadayaning kalêpatanipun, lan nyuwun pangkatipun lami dados Adipati ing Dêmak, têtêpa kados ingkang sampun. Dene yen panjênêngan paduka botên karsa ngasta kaprabon Nata, sinaosan kadhaton wontên ing rêdi, ing pundi sasênênging panggalih paduka, ing rêdi ingkang karsakakên badhe dipundhêpoki, putra paduka nyaosi busana lan dhahar paduka, nanging nyuwun pusaka Karaton ing tanah Jawa, dipunsuwun ingkang rila têrusing panggalih”.

Sang Prabu Brawijaya ngandika: “Ingsun-rungu aturira, Sahid! nanging ora ingsun-gatekake, karana ingsun wis kapok rêmbugan karo santri padha nganggo mata pitu, padha mata lapisan kabeh, mula blero pandulune, mawas ing ngarêp nanging jêbul anjênggung ing buri, rêmbuge mung manis ana ing lambe, batine angandhut pasir kinapyukake ing mata, murih picêka mataku siji. Sakawit ingsun bêciki, walêse kaya kênyung buntut, apa ta salah-ingsun, têka rinusak tanpa prakara, tinggal tata adat caraning manusa, mukul pêrang tanpa panantang, iku apa nganggo tataning babi, dadi dudu tataning manusa kang utama”.

Sunan Kalijaga barêng ngrungu pangandikane Sang Prabu rumasa ing kaluputane ênggone melu mbêdhah karaton Majapahit, ing batin bangêt panalangsane, dene kadudon kang wis kêbanjur, mula banjur ngrêrêpa, ature: “Inggih saduka-duka paduka ingkang dhumawa dhatêng putra wayah, mugi dadosa jimat paripih, kacancang pucuking rema, kapêtêk wontên ing êmbun, mandar amêwahana cahya nurbuwat ingkang wêning, rahayunipun para putra wayah sadaya. Sarehning sampun kalêpatan, punapa malih ingkang sinuwun malih, kajawi namung pangapuntên paduka. wangsul karsa paduka karsa tindak dhatêng pundi?”

Sang Prabu Brawijaya ngandika: “Saiki karsaningsun arsa tindak mênyang Bali, kêtêmu karo yayi Prabu Dewa agung ing Kêlungkung, arsa ingsun-wartani pratingkahe si Patah, sikara wong tuwa kang tanpa dosa, lan arsa ingsun-kon nimbali para Raja kanan kering tanah jawa, samêkta sakapraboning pêrang, lan Adipati Palembang sun-wehi wêruh, yen anake karo pisan satêkane tanah Jawa sun-angkat dadi Bupati, nanging ora wêruh ing dalan, banjur wani mungsuh bapa Ratu, sun-jaluk lilane anake arêp ingsun pateni, sabab murtat wani ing bapa kapindhone Ratu, lan ingsun arsa angsung wikan marang Hongte ing Cina, yen putrane wis patutan karo ingsun mêtu lanang siji, ananging ora wêruh ing dalan, wani mungsuh bapa ratu, iya ingsun-jaluk lilane, yen putune arsa ingsun-pateni, ingsun njaluk biyantu prajurit Cina, samêkta sakapraboning pêrang, njujuga nagari Bali. Yen wis samêkta sawadya prajurit, sarta padha eling marang lêlabêtan kabêcikaningsun, lan duwe wêlas marang wong wungkuk kaki-kaki, yêkti padha têka ing Bali sagêgamaning pêrang, sun-jak marang tanah Jawa angrêbut kapraboningsun, iya sanadyan pêrang gêdhe gêgêmpuran amungsuh anak, ingsun ora isin, awit ingsun ora ngawiti ala, aninggal carane wong agung.”

Sunan Kalijaga ngrungu dhawuhe Sang Prabu kang mangkono iku ing sanalika mung dhêlêg-dhêlêg, ngandika sajroning ati: “Tan cidra karo dhawuhe Nyai Agêng Ngampelgadhing, yen eyang wungkuk isih mbrêgagah nggagahi nagara, ora nyawang wujuding dhiri, kulit kisut gêgêr wungkuk. Lamun iki ngantiya nyabrang marang Bali, ora wurung bakal ana pêrang gêdhe tur wadya ing Dêmak masa mênanga, amarga katindhihan luput, mungsuh ratu pindho bapa, kaping têlune kang mbêciki, wis mêsthi bae wong Jawa kang durung Islam yêkti asih marang Ratu tuwa, angantêp tangkêping jurit, mêsthi asor wong Islam tumpês ing pêpêrangan.”

Wusana Sunan Kalijaga matur alon: “Dhuh pukulun Jêng Sang Prabu! saupami paduka lajêngna rawuh ing bali, nimbali para Raja, saestu badhe pêrang gêgêmpuran, punapa botên ngeman risakipun nagari Jawi, sampun tamtu putra paduka ingkang badhe nêmahi kasoran, panjênêngan paduka jumênêng Nata botên lami lajêng surud, kaprabon Jawi kaliya ing sanes darah paduka Nata, saupami kados dene sêgawon rêbatan bathang, ingkang kêrah tulus kêrah têtumpêsan sami pêjah sadaya daging lan manah kathêda ing sêgawon sanesipun”.

Sang prabu Brawijaya ngandika: “Mungguh kang mangkono iki luwih-luwih karsane Dewa Kang Linuwih, ingsun iki Ratu Binathara, nêtêpi mripat siji, ora nganggo mata loro, mung siji marang bênêr paningalku, kang miturut adat pranatane para lêluhur. Saupama si Patah ngrasa duwe bapa ingsun, kêpengin dadi Ratu, disuwun krananing bêcik, karaton ing tanah Jawa, iya sun-paringake krana bêcik, ingsun wis kaki-kaki, wis warêg jumênêng Ratu, nrima dadi pandhita, pitêkur ana ing gunung. Balik samêngko si Patah siya mring sun, mêsthine-ingsun iya ora lila ing tanah Jawa diratoni, luwih karsaning Jawata Gung, pamintane marang para titah ing wuri.”

Sunan Kalijaga barêng mirêng pangandikane Sang Prabu, rumasa ora kaconggah ngaturi, mula banjur nyungkêmi pada, sarta banjur nyaosake cundrike karo matur, yen Sang Prabu ora karsa nglampahi kaya ature Sunan Kalijaga, Sunan Kalijaga nyuwun supaya dipateni bae, amarga lingsêm manawa mêruhi lêlakon kang saru.

Sang Prabu nguningani patrape Sunan kalijaga kang mangkono mau, panggalihe kanggêg, mula nganti suwe ora ngandika tansah têbah jaja karo nênggak waspa, sêrêt pangandikane: “Sahid! linggiha dhisik, tak-pikire sing bêcik, tak-timbange aturmu, bênêr lan lupute, têmên lan gorohe, amarga aku kuwatir yen aturmu iku goroh kabeh. Sumurupa Sahid! saupama aku kondur marang Majapahit, si Patah seba mênyang aku, gêthinge ora bisa mari, amarga duwe bapa Buddha kawak kapir kupur, liya dina lali, aku banjur dicêkêl dibiri, dikon tunggu lawang pungkuran, esuk sore diprêdi sêmbahyang, yen ora ngrêti banjur diguyang ana ing blumbang dikosoki alang-alang garing.”

Sang Prabu mbanjurake pangandikane marang Sunan Kalijaga: “Mara pikirên, Sahid! saiba susahing atiku, wong wis tuwa, nyêkrukuk, kok dikum ing banyu”.

Sunan Kalijaga gumujêng karo matur: “Mokal manawi makatên, benjing kula ingkang tanggêl, botên-botênipun manawi putra paduka badhe siya-siya dhatêng panjênêngan paduka, dene bab agami namung kasarah sakarsa paduka, namung langkung utami manawi panjênêngan paduka karsa gantos sarak rasul, lajêng nyêbut asmaning Allah, manawi botên karsa punika botên dados punapa, tiyang namung bab agami, pikêkahipun tiyang Islam punika sahadat, sanadyan salat dhingklak-dhingkluk manawi dereng mangrêtos sahadat punika inggih têtêp nama kapir”.

Sang Prabu ngandika: “Sahadat iku kaya apa, aku kok durung ngrêti, coba ucapna tak-rungokne”.

Sunan kalijaga banjur ngucapake sahadat: ashadu ala ilaha ila’llah, wa ashadu anna Mukhammadar-Rasulu’llah, têgêsipun: Ingsung anêkseni, ora ana Pangeran kang sajati, amung Allah, lan anêkseni, Kangjêng Nabi Mukhammad iku utusane Allah”.

Ature Sunan Kalijaga marang Sang Prabu: “Tiyang nêmbah dhatêng arah kemawon, botên sumêrêp wujud têgêsipun, punika têtêp kapiripun, lan malih sintên tiyang ingkang nêmbah puji ingkang sipat wujud warni, punika nêmbah brahala namanipun, mila tiyang punika prêlu mangrêtos dhatêng lair lan batosipun. Tiyang ngucap punika kêdah sumêrêp dhatêng ingkang dipunucapakên, dene têgêsipun Nabi Mukhammad Rasula’llah: Mukhammad punika makam kuburan, dados badanipun tiyang punika kuburipun rasa sakalir, muji badanipun piyambak, botên muji Mukhammad ing ‘Arab, raganipun manusa punika wêwayanganing Dzating Pangeran, wujud makam kubur rasa, Rasul rasa kang nusuli, rasa pangan manjing lesan, Rasule minggah swarga, lu’llah, luluh dados êndhut, kasêbut Rasulu’llah punika rasa ala ganda salah, riningkês dados satunggal Mukhammad Rasula’llah, kang dhingin wêruh badan, kaping kalih wêruh ing têdhi, wajibipun manusa mangeran rasa, rasa lan têdhi dados nyêbut Mukhammad rasulu’llah, mila sêmbahyang mungêl “uzali” punika têgêsipun nyumêrêpi asalipun. Dene raganipun manusa punika asalipun saking roh idlafi, rohipun Mukhammad Rasul, têgêsipun Rasul rasa, wijile rasaning urip, mêdal saking badan kang mênga, lantaran ashadualla, manawi botên mêngrêtos têgêsipun sahadat, botên sumêrêp rukun Islam, botên mangrêtos purwaning dumados”.

Sunan kalijaga ature akeh-akeh, nganti Prabu Brawijaya karsa santun agama Islam, sawise banjur mundhut paras marang Sunan Kalijaga nanging remane ora têdhas digunting, mulane Sunan Kalijaga banjur matur, Sang Prabu diaturi Islam lair batos, amarga yen mung lair bae, remane ora têdhas digunting. Sang Prabu banjur ngandika yen wis lair batos, mulane kêna diparasi.

Sang Prabu sawise paras banjur ngandika marang Sabdapalon lan Nayagenggong: “Kowe karo pisan tak-tuturi, wiwit dina iki aku ninggal agama Buddha, ngrasuk agama Islam, banjur nyêbut asmaning Allah Kang Sajati. Saka karsaku, kowe sakarone tak-ajak salin agama Rasul tinggal agama Buddha”.

Sabdapalon ature sêndhu: “Kula niki Ratu Dhang Hyang sing rumêksa tanah Jawa. Sintên ingkang jumênêng Nata, dados momongan kula. Wiwit saking lêluhur paduka rumiyin, Sang Wiku Manumanasa, Sakutrêm lan Bambang Sakri, run-tumurun ngantos dumugi sapriki, kula momong pikukuh lajêr Jawi, kula manawi tilêm ngantos 200 taun, sadangunipun kula tilêm tamtu wontên pêpêrangan sadherek mêngsah sami sadherek, ingkang nakal sami nêdha jalma, sami nêdha bangsanipun piyambak, dumugi sapriki umur-kula sampun 2000 langkung 3 taun, momong lajêr Jawi, botên wontên ingkang ewah agamanipun, nêtêpi wiwit sapisan ngestokakên agami Buddha. Sawêg paduka ingkang karsa nilar pikukuh luhur Jawi. Jawi têgêsipun ngrêti, têka narimah nama Jawan, rêmên manut nunut-nunut, pamrihipun damêl kapiran muksa paduka mbenjing.”

Sabdane Wiku tama sinauran gêtêr-patêr.

Sang Prabu Brawijaya sinêmonan dening Jawata, ênggone karsa mlêbêt agama Rasul, iya iku rêrupan kahanan ing dunya ditambahi warna têlu: 1: aran sukêt Jawan, 2: pari Randanunut, lan 3: pari Mriyi.

Sang Prabu andangu maneh: “Kapriye kang padha dadi kêkêncênganmu, apa gêlêm apa ora ninggal agama Buddha, salin agama Rasul, nyêbut Nabi Mukhammad Rasula’llah panutaning para Nabi, lan nyêbut asmaning Allah Kang Sajati?”

Sabdapalon ature sêndhu: “Paduka mlêbêt piyambak, kula botên têgêl ningali watak siya, kados tiyang ‘Arab. Siya punika têgêsipun ngukum, tur siya dhatêng raga, manawi kula santun agami, saestu damêl kapiran kamuksan-kula, ing benjing, dene ingkang mastani mulya punika rak tiyang ‘Arab sarta tiyang Islam sadaya, anggenipun ngalêm badanipun piyambak. Manawi kula, mastani botên urus, ngalêm saening tangga, ngapêsakên badanipun piyambak, kula rêmên agami lami, nyêbut Dewa Ingkang Linangkung.

Jagad punika raganipun Dewa ingkang asipat budi lan hawa, sampun dados wajibipun manusa punika manut dhatêng eling budi karêpan, dados botên ngapirani, manawi nyêbut Nabi Mukhammad Rasulu’llah, têgêse Mukhammad niku makaman kubur, kubure rasa kang salah, namung mangeran rasa wadhag wadhahing êndhut, namung tansah nêdha eca, botên ngengêti bilahinipun ing wingking, mila nami Mukhammad inggih makaman kuburan sakalir, roh idlafi têgêsipun lapisan, manawi sampun risak wangsul dhatêng asalipun malih. Wangsul Prabu Brawijaya lajêng manggen wontên pundi. Adam punika muntêl kaliyan Hyang Brahim, têgêsipun kêbrahen nalika gêsangipun, botên manggih raos ingkang saestu, nanging tangining raos wujud badan, dipunwastani Mukhammadun, makaman kuburing rasa, jasanipun budi, dados sipatipun tiyang lan raos. Manawi dipunpundhut ingkang Mahakuwasa, sarira paduka sipate tiyang wujud dados, punika dadosipun piyambak, lantaranipun ngabên awon, bapa biyung botên damêl, mila dipunwastani anak, wontênipun wujud piyambak, dadosipun saking gaib samar, saking karsaning Latawalhujwa, ingkang nglimputi wujud, wujudipun piyambak, risak-risakipun piyambak, manawi dipunpundhut dening Ingkang Maha Kuwasa, namung kantun rumaos lan pangraos ingkang paduka-bêkta dhatêng pundi kemawon, manawi dados dhêmit ingkang têngga siti, makatên punika ingkang nistha, namung prêlu nênggani daging bacin ingkang sampun luluh dados siti, makatên wau têtêp botên wontên prêlunipun. Ingkang makatên punika amargi namung saking kirang budi kawruhipun, kala gêsangipun dereng nêdha woh wit kawruh lan woh wit budi, nrimah pêjah dados setan, nêdha siti ngajêng-ajêng tiyang ngirim sajen tuwin slamêtanipun, ing têmbe tilar mujijat rakhmat nyukani kiyamat dhatêng anak putunipun ingkang kantun. Tiyang pêjah botên kêbawah pranataning Ratu ing lair, sampun mêsthi sukma pisah kaliyan budi, manawi tekadipun sae inggih nampeni kamulyan, nanging manawi tekadipun awon inggih nampeni siksanipun. Cobi paduka-jawab atur-kula punika”.

Sang Prabu ngandika: “Mulih marang asale, asal Nur bali marang Nur”.

Sabdapalon matur maneh: “Inggih punika kawruhipun tiyang bingung gêsangipun rugi, botên gadhah kawruh kaengêtan, dereng nêdha woh kawruh lan budi, asal siji mantuk satunggal, punika sanes pêjah ingkang utami, dene pêjah ingkang utami punika sewu satus têlung puluh. Têgêsipun satus punika putus, têlu punika tilas, puluh punika pulih, wujud malih, wujudipun risak, nanging ingkang risak namung ingkang asal saking roh idlafi. Uripipun langgêng namung raga pisah kaliyan sukma, inggih punika sahadat ingkang botên mawi ashadu, gantos roh idlafi lapisan: sasi surup mêsthi saking pundi asalipun wiwit dados jalmi. Surup têgêsipun: sumurup purwa madya wasananipun, nêtêpana namane tiyang lumampah, sampun ebah saking prênahipun mlêbêt mbêkta sir cipta lami”.

Sang Prabu ngandika: “Ciptaku nempel wong kang luwih”. Sabdapalon matur: “Punika tiyang kêsasar, kados dene kêmladeyan tumemplek wit-witan agêng, botên bawa piyambak, kamuktenipun namung nêmpil. Punika botên pêjah utami, pêjahipun tiyang nistha, rêmênipun namung nempel, nunut-nunut, botên bawa piyambak, manawi dipuntundhung, lajêng klambrangan, dados brêkasakan, lajêng nempel dhatêng sanesipun malih”.

Sang Prabu ngandika maneh: “Asal suwung aku bali, mênyang suwung, nalika aku durung maujud iya durung ana apa-apa, dadi patiku iya mangkono”.

Sabdapalon: “Punika pêjahipun tiyang kalap nglawong, botên iman ‘ilmi, nalika gêsangipun kados kewan, namung nêdha ngombe lan tilêm, makatên punika namung sagêd lêma sugih daging, dados nama sampun narimah ngombe uyuh kemawon, ical gêsangipun salêbêtipun pêjah”.

Sang Prabu: “Aku nunggoni makaman kubur, yen wis luluh dadi lêbu”.

Sabdapalon: “Inggih punika pêjahipun tiyang cubluk, dados setan kuburan, nênggani daging wontên kuburan, daging ingkang sampun luluh dados siti, botên mangrêtos santun roh hidlafi enggal. Inggih punika tiyang bodho mangrêtosa. Nun!”

Sang Prabu ngandika: “Aku arêp muksa saragaku”.

Sabdapalon gumuyu: “Yen tiyang agami Rasul têrang botên sagêd muksa, botên kuwawi ngringkês nguntal raganipun, lêma kakathahên daging. Tiyang pêjah muksa punika cêlaka, amargi nami pêjah, nanging botên tilar jisim, namanipun botên sahadat, botên pêjah, botên gêsang, botên sagêd dados roh idlafi enggal, namung dados gunungan dhêmit”.

Pangandikane Sang Prabu: “Aku ora duwe cipta apa-apa, ora ikhtiar nampik milih, sakarsane Kang Maha Kuwasa”.

Sabdapalon: “Paduka nilar sipat, botên ngrumaosi yen tinitah linangkung, nilar wajibing manusa, manusa dipunwênangakên nampik milih, manawi sampun narimah dados sela, sampun botên prêlu pados ‘ilmi kamulyaning seda”.

Sang Prabu: “Ciptaku arêp mulih mênyang akhirat, munggah swarga seba Kang maha Kuwasa”.

Sabdapalon matur: “Akhirat, swarga, sampun paduka-bêkta ngaler ngidul, jagadipun manusa punika sampun mêngku ‘alam sahir kabir, nalika tapêl Adam, sampun pêpak: akhirat, swarga, naraka ‘arasy kursi. Paduka badhe tindak dhatêng akhirat pundi, mangke manawi kêsasar lo, mangka ênggene akhirat punika têgêse mlarat, saênggen- ênggen wontên akhirat, manawi kenging kula-singkiri, sampun ngantos kula mantuk dhatêng kamlaratan sarta minggah dhatêng akhirat adil nagari, manawi lêpat jawabipun tamtu dipunukum, dipunbanda, dipunpaksa nyambut damêl awrat tur botên tampa arta. Klêbêt akhirat nusa Srênggi, nusa têgêsipun manusa, Srêng têgêsipun padamêlan ingkang awrat sangêt. Ênggi têgêsipun gawe. Dados têgêsipun jalma pinêksa nyambut damêl dhatêng Ratu Nusa Srênggi namanipun, punapa botên cilaka, tiyang gêsang wontên ing dunya kados makatên wau, sakulawargane mung nadhah bêras sapithi, tanpa ulam, sambêl, jangan punika akhirat ingkang katingal tata lair, manawi akhiratipun tiyang pêjah malah langkung saking punika, paduka sampun ngantos kondur dhatêng akhirat, sampun ngantos minggah dhatêng swarga, mindhak kêsasar, kathah rajakaya ingkang wontên ing ngriku, sadaya sami trima tilêm kêmul siti, gêsangipun nyambut damêl kanthi paksan, botên salah dipunpragat, paduka sampun ngantos sowan Gusti Allah, amargi Gusti Allah punika botên kantha botên warna, wujudipun amung asma, nglimputi wontên ing dunya tuwin ing akhirat, paduka dereng têpang, têpangipun amung têpang kados cahyanipun lintang lan rêmbulan, kapanggihe cahya murub dados satunggal, botên pisah botên kumpul, têbihipun botên mawi wangênan, cêlak botên panggihan, kula botên kuwawi cêlak, punapa malih paduka, Kangjêng Nabi Musa toh botên kuwawi mandêng dhatêng Gusti Allah, mila Allah botên katingal, namung Dzatipun ingkang nglimputi sadaya wujud, paduka wiji rohani, sanes bangsanipun malaekat, manusa raganipun asal saking nutfah, sowan Hyang Latawalhujwa, manawi panggenanipun sampun sêpuh, nyuwun ingkang enggal, dados botên wongsal-wangsul, ingkang dipunwastani pêjah gêsang, ingkang gêsang napasipun taksih lumampah, têgêsipun urip, ingkang têtêp langgêng, botên ewah botên gingsir, ingkang pêjah namung raganipun, botên ngraosakên kanikmatan, pramila tumrap tiyang agami Buddha, manawi raganipun sampun sêpuh, suksmanipun mêdal nyuwun gantos ingkang sae, nglangkungi ingkang sampun sêpuh, nutfah sampun ngantos ebah saking jagadipun, jagadipun manusa punika langgêng, botên ewah gingsir, ingkang ewah punika makaming raos, raga wadhag ingkang asal roh idlafi.

Prabu Brawijaya botên anem botên sêpuh, nanging langgêng manggen wontên satêngahipun jagadipun, lumampah botên ebah saking panggenanipun, wontên salêbêting guwa sir cipta kang êning. Gawanên gêgawanmu, ngGêgawa nêdha raga. Tulis ical, etangan gunggunge: kumpul, plêsatipun wêtaha. Ningali jantung kêtêg kiwa: surut marga sire cipta, jujugipun ingkang cêtha cêthik cêthak. Punika pungkasanipun kawruh, kawruhipun tiyang Buddha. Lêbêtipun roh saking cêthak marginipun, kendêl malih wontên cêthik, mêdal wontên kalamwadi, kentir sagara rahmat lajêng lumêbêt ing guwa indra-kilaning estri, tibaning nikmat ing dhasaring bumi rahmat, wontên ing ngriku ki budi jasa kadhaton baitu’llah ingkang mulya, dadosipun saking sabda kun, dados wontên têngahing jagad swarganing tiyang sêpuh estri, mila jalma keblatipun wontên têngahing jagad, jagading tiyang punika guwa sir cipta namanipun, dipunbêkta dhatêng pundi- pundi botên ewah, umuripun sampun dipunpasthekakên, botên sagêd ewah gingsir, sampun dipunsêrat wontên lokhil-makful, bêgja cilakanipun gumantung wontên ing budi nalar lan kawruhipun, ingkang ical utawi kirang ikhtiaripun inggih badhe ical utawi kirang bêgjanipun. Wiwitanipun keblat sakawan, inggih punika wetan kilen kidul ler : têgêsipun wetan : wiwitan manusa maujud; têgêsipun kulon : bapa kêlonan; têgêsipun kidul : estri didudul wêtênge ing têngah; têgêsipun lor : laire jabang bayi, tanggal sapisan kapurnaman, sênteg sapisan tênunan sampun nigasi. Têgêsipun pur: jumbuh, na; ana wujud, ma; madhêp dhatêng wujud; jumbuh punika têgêsipun pêpak, sarwa wontên, mêngku alam sahir kabir, tanggalipun manusa, lairipun saking tiyang sêpuhipun estri, sarêng tanggalipun kaliyan sadherekipun kakang mbarêp adhi ragil, kakang mbarêp punika kawah, adhi punika ari-ari, sadherek ingkang sarêng tanggal gaibipun, rumêksa gêsangipun elingipun panjanmaning surya, lênggah rupa cahya, kontêning eling sadayanipun, siyang dalu sampun sumêlang dhatêng sadaya rêrupen, ingkang engêt sadayanipun, surup lan tanggalipun sampun samar : kala rumiyin, sapunika lan benjing, punika kawruhipun tiyang Jawi ingkang agami Buddha. Raga punika dipunibaratakên baita, dene suksmanipun inggih punika tiyang ingkang wontên ing baita wau, ingkang nêdahakên pandomipun, manawi baitanipun lumampah mangka salah pandomipun, tamtu manggih cilaka, baita pêcah, tiyangipun rêbah. Pramila kêdah ingkang mapan, mumpung baitanipun taksih lumampah, manawi botên mapan gêsangipun, pêjah malih sagêda mapan, nêtêpi kamanusanipun, manawi baitanipun bibrah, inggih pisah kaliyan tiyangipun; têgêsipun suksma ugi pisah kaliyan budi, punika namanipun sahadat, pisahipun kawula kaliyan Gusti, sah têgêsipun pisah, dat punika Dzating Gusti, manawi sampun pisah raga suksma, budinipun lajêng santun baitu’llah, napas tali, muji dhatêng Gusti, manawi pisaha raga suksma lan budi, mrêtitis ingkang botên-botên, yen tunggal, kabêsaran, tanggalipun botên surup salaminipun, punika kêdah ingkang waspada, ngengêtana dhatêng asaling kawula, kawula ugi wajib utawi wênang matur dhatêng Gusti, nyuwun baitu’llah ingkang enggal, ngungkulana ingkang lami. Raganing manusa punika namanipun baitu’llah, inggih prau gaweyaning Allah, dadosipun saking sabda kun, manawi baitanipun tiyang Jawi sagêd mapan santun baitu’llah malih ingkang sae, baitanipun tiyang Islam gêsangipun kantun pangrasa, praunipun sampun rêmuk, manawi suksma punika pêjah ing ‘alam dunya suwung, botên wontên tiyang, manawi tiyang punika têrus gêsang, ing dunya kêbak manusa, lampahipun saking ênem urut sêpuh, ngantos roh lapisan, sanadyan suksmanipun tiyang, nanging manawi tekadipun nasar, pêjahipun manjalma dados kuwuk, sanadyan suksmanipun kewan, nanging sagêd manjalma dados tiyang (kajêngipun, adiling Kawasa tiyang punika pinasthi ngundhuh wohing panggawene piyambak-piyambak). Nalika panjênênganipun Bathara Wisnu jumênêng Nata wontên ing Mêndhang Kasapta, sato wana tuwin lêlêmbut dipuncipta dados manusa, dados wadya-balanipun Sang Nata. Nalika eyang paduka Prabu Palasara iyasa kadhaton wontên ing Gajahoya, sato wana tuwin lêlêmbut inggih dipuncipta dados tiyang, pramila gandanipun tiyang satunggal-satunggalipun beda-beda, gandanipun kadosdene nalika taksih dados sato kewan. Sêrat tapak Hyang, ingkang dipunwastani Sastrajendrayuningrat, dados saking sabda kun, ingkang dipunwastani jithok têgêsipun namung puji thok. Dewa ingkang damêl cahya murub nyrambahi badan, têgêsipun incêngên aneng cêngêlmu. Jiling punika puji eling marang Gusti. Punuk têgêsipun panakna. Timbangan têgêsipun salang. Pundhak punika panduk, urip wontên ing ‘alam dunya pados kawruh kaliyan woh kuldi, manawi angsal woh kuldi kathah, untungipun sugih daging, yen angsal woh kawruh kathah, kenging kangge sangu gêsang, gêsang langgêng ingkang botên sagêd pêjah. Têpak têgêsipun têpa-tapanira. Walikat: walikane gêsang. Ula-ula: ulatana, lalarên gêgêrmu sing nggligir. Sungsum têgêsipun sungsungên. Lambung: waktu Dewa nyambung umur, alamipun jalma sambungan, lali eling urip mati. Lêmpeng kiwa têngên têgêsipun tekadmu sing lêmpêng lair batin, purwa bênêr lawan luput, bêcik lawan ala. Mata têgêsipun tingalana batin siji, sing bênêr keblatira, keblat lor bênêr siji. Têngên têgêsipun têngênên ingkang têrang, wontên ing dunya amung sadarmi ngangge raga, botên damêl botên tumbas. Kiwa têgêsipun: raga iki isi hawa kêkajêngan, botên wênang ngêkahi pêjah. Makatên punika ungêling sêrat. Manawi paduka maibên, sintên ingkang damêl raga? Sintên ingkang paring nama? inggih namung Latawalhujwa, manawi paduka maibên, paduka têtêp kapir, kapiran seda paduka, botên pitados dhatêng sêratipun Gusti, sarta murtat dhatêng lêluhur Jawi sadaya, nempel tosan, kajêng sela, dados dhêmit têngga siti, manawi paduka botên sagêd maos sastra ingkang wontên ing badanipun manusa, saseda paduka manjalma dhatêng kuwuk, dene manawi sagêd sagêd maos sastra ingkang wontên ing raga wau, saking tiyang inggih dados tiyang, kasêbut ing sêrat Anbiya, Kanjêng Nabi Musa kala rumiyin tiyang ingkang pêjah wontên ing kubur, lajêng tangi malih, gêsangipun gantos roh lapis enggal, gantos makam enggal. Manawi paduka ngrasuk agami Islam, tiyang Jawi tamtu lajêng Islam sadaya. Manawi kula, wadhag alus-kula sampun kula-cakup lan kula-carub, sampun jumbuh dados satunggal, inggih nglêbêt inggih jawi, dados kantun sasêdya-kula kemawon, ngadam utawi wujud sagêd sami sanalika, manawi kula kêpengin badhe wujud, inggih punika wujud-kula, sêdya ngadam, inggih sagêd ical sami sanalika, yen sêdya maujud sagêd katingal sanalika. Raga-kawula punika sipating Dewa, badan-kawula sakojur gadhah nama piyambak-piyambak. Cobi paduka-dumuk: pundi wujudipun Sabdapalon, sampun kalingan pajar, saking pajaripun ngantos sampun botên katingal wujudipun Sabdapalon, kantun asma nglimputi badan, botên ênem botên sêpuh, botên pêjah botên gêsang, gêsangipun nglimputi salêbêting pêjahipun, dene pêjahipun nglimputi salêbêting gêsangipun, langgêng salaminipun”.

Sang Prabu ndangu: “Ana ing ngêndi Pangeran Kang Sajati?”

Sabdapalon matur: “Botên têbih botên cêlak, paduka wayangipun wujud sipating suksma, dipunanggêp sarira tunggal, budi hawa badan, tiga-tiga punika tumindakipun; botên pisah, nanging inggih botên kumpul. Paduka punika sampun Ratu linuhung tamtu botên badhe kêkilapan dhatêng atur-kula punika”.

Sang Prabu ngandika maneh: “Apa kowe ora manut agama?”

Sabdapalon ature sêndhu: “Manut agami lami, dhatêng agami enggal botên manut! Kenging punapa paduka gantos agami têka botên nantun kula, paduka punapa kêkilapan dhatêng nama kula Sabdapalon? Sabda têgêsipun pamuwus, Palon: pikukuh kandhang. Naya têgêsipun ulat, Genggong: langgêng botên ewah. Dados wicantên-kula punika, kenging kangge pikêkah ulat pasêmoning tanah Jawi, langgêng salaminipun.”

Sang Prabu ngandika: “Kapriye iki, aku wis kêbacut mlêbu agama Islam, wis disêkseni Sahid, aku ora kêna bali agama Buddha maneh, aku wirang yen digêguyu bumi langit.”
Sabdapalon matur maneh: “Inggih sampun, lakar paduka-lampahi piyambak, kula botên tumut-tumut.” Sunan Kalijaga banjur matur marang Sang Prabu, kang surasane ora prêlu manggalih kang akeh-akeh, amarga agama Islam iku mulya bangêt, sarta matur yen arêp nyipta banyu kang ana ing beji, prêlu kanggo tandha yêkti, kapriye mungguh ing gandane. Yen banyu dicipta bisa ngganda wangi, iku tandha yen Sang Prabu wis mantêp marang agama Rasul, nanging yen gandane ora wangi, iku anandhakake: yen Sang Prabu isih panggalih Buddha. Sunan Kalijaga banjur nyipta, padha sanalika banyu sêndhang banjur dadi wangi gandane, ing kono Sunan kalijaga matur marang Sang Prabu, kaya kang wis kathandha, yen Sang Prabu nyata wis mantêp marang agama Rasul, amarga banyu sêndhang gandane wangi. (11)

Ature Sabdapalon marang Sang Prabu: Punika kasêkten punapa? kasêktening uyuh kula wingi sontên, dipunpamerakên dhatêng kula. Manawi kula timbangana nama kapilare, mêngsah uyuh-kula piyambak, ingkang kula rêbat punika? Paduka sampun kêlajêng kêlorob, karsa dados jawan, irib-iriban, rêmên manut nunut-nunut, tanpa guna kula êmong, kula wirang dhatêng bumi langit, wirang momong tiyang cabluk, kula badhe pados momongan ingkang mripat satunggal, botên rêmên momong paduka. Manawi kula sumêdya ngêdalakên kaprawiran, toya kula-êntut sêpisan kemawon, sampun dados wangi. Manawi paduka botên pitados, kang kasêbut ing pikêkah Jawi, nama Manik Maya, punika kula, ingkang jasa kawah wedang sanginggiling rêdi rêdi Mahmeru punika sadaya kula, adi Guru namung ngideni kemawon, ing wêkdal samantên tanah Jawi sitinipun gonjang-ganjing, saking agênging latu ingkang wontên ing ngandhap siti, rêdi-rêdi sami kula êntuti, pucakipun lajêng anjêmblong, latunipun kathah ingkang mêdal, mila tanah Jawi lajêng botên goyang, mila rêdi-rêdi ingkang inggil pucakipun, sami mêdal latunipun sarta lajêng wontên kawahipun, isi wedang lan toya tawa, punika inggih kula ingkang damêl, sadaya wau atas karsanipun Latawalhujwa, ingkang damêl bumi lan langit. Punapa cacadipun agami Buddha, tiyang sagêd matur piyambak dhatêng Ingkang Maha Kuwasa. Paduka yêktos, manawi sampun santun agami Islam, nilar agami Buddha, turun paduka tamtu apês, Jawi kantun jawan, Jawinipun ical, rêmên nunut bangsa sanes. Benjing tamtu dipunprentah dening tiyang Jawi ingkang mangrêti.

Cobi paduka-yêktosi, benjing: sasi murub botên tanggal, wiji bungkêr botên thukul, dipuntampik dening Dewa, tinanêma thukul mriyi, namung kangge têdha pêksi, mriyi punika pantun kados kêtos, amargi paduka ingkang lêpat, rêmên nêmbah sela. Paduka-yêktosi, benjing tanah Jawa ewah hawanipun, wêwah bênter awis jawah, suda asilipun siti, kathah tiyang rêmên dora, kêndêl tindak nistha tuwin rêmên supata, jawah salah masa, damêl bingungipun kanca tani. Wiwit dintên punika jawahipun sampun suda, amargi kukuminipun manusa anggenipun sami gantos agami. Benjing yen sampun mrêtobat, sami engêt dhatêng agami Buddha malih, lan sami purun nêdha woh kawruh, Dewa lajêng paring pangapura, sagêd wangsul kados jaman Buddha jawahipun”.

Sang Prabu mirêng ature Sabdapalon, ing batos rumaos kaduwung bangêt dene ngrasuk agama Islam, nilar agama Buddha. Nganti suwe ora ngandika, wasana banjur ngandika, amratelakake yen ênggone mlêbêt agama Islam iku, amarga kêpencut ature putri Cêmpa, kang ngaturake yen wong agama Islam iku, jarene besuk yen mati, antuk swarga kang ngungkuli swargane wong kapir.

Sabdapalon matur, angaturake lêpiyan, yen wiwit jaman kuna mula, yen wong lanang manut wong wadon, mêsthi nêmu sangsara, amarga wong wadon iku utamane kanggo wadhah, ora wênang miwiti karêp, Sabdapalon akeh-akeh ênggone nutuh marang Sang Prabu.

Sang Prabu ngandika: “Kok-tutuha iya tanpa gawe, amarga barang wis kêbacut, saiki mung kowe kang tak-tari, kapriye kang dadi kêkêncênganing tekadmu? Yen aku mono ênggonku mlêbu agama Islam, wis disêkseni dening si Sahid, wis ora bisa bali mênyang Buddha mêneh”.

Sabdapalon matur yen arêp misah, barêng didangu lungane mênyang ngêndi, ature ora lunga, nanging ora manggon ing kono, mung nêtêpi jênênge Sêmar, nglimputi salire wujud, anglela kalingan padhang. Sang Prabu diaturi ngyêktosi, ing besuk yen ana wong Jawa ajênêng tuwa, agêgaman kawruh, iya iku sing diêmong Sabdapalon, wong jawan arêp diwulang wêruha marang bênêr luput.

Sang Prabu karsane arêp ngrangkul Sabdapalon lan Nayagenggong, nanging wong loro mau banjur musna. Sang Prabu ngungun sarta nênggak waspa, wusana banjur ngandika marang Sunan Kalijaga: “Ing besuk nagara Blambangan salina jênêng nagara Banyuwangi, dadiya têngêr Sabdapalon ênggone bali marang tanah Jawa anggawa momongane. Dene samêngko Sabdapalon isih nglimput aneng tanah sabrang”. Sunan Kalijaga banjur didhawuhi nêngêri banyu sêndhang, yen gandane mari wangi, besuk wong Jawa padha ninggal agama Islam ganti agama Kawruh.

Sunan Kalijaga banjur jasa bumbung loro kang siji diiseni banyu tawa, sijine diiseni banyu sêndhang. Banyu sêndhang mau kanggo tandha, yen gandane mari wangi, wong tanah Jawa padha salin agama kawruh. Bumbung sawise diiseni banyu, banjur disumpêli godhong pandan-sili, sabanjure digawa sakabate loro.

Sang Prabu Brawijaya banjur tindak didherekake Sunan Kalijaga lan sakabate loro, tindake kawêngen ana ing dalan, nyare ana ing Sumbêrwaru, esuke bumbunge dibukak, banyune diambu isih wangi, nuli mbanjurake tindake, wayah surup srêngenge, wis têkan ing Panarukan. Sang Prabu nyare ana ing kono, ing wayah esuk, banyu ing bumbu diganda isih wangi, Sang Prabu mbanjurake tindake.

Barêng wis wayah surup srêngenge, têkan ing Bêsuki, Sang Prabu uga nyare ana ing kono, esuke banyu ing bumbung diganda mundhak wangine, Sang Prabu banjur nêrusake tindake nganti wayah surup srêngenge, têkan ing Prabalingga, ana ing kono uga nyare sawêngi, esuke banyune ditiliki, banyune tawa isih enak, nanging munthuk, unthuke gandane arum, nanging mung kari sathithik, amarga kêrêp diunjuk ana ing dalan, dene banyune sêndhang barêng ditiliki gandane dadi bangêr, tumuli dibuwang. Sang Prabu banjur ngandika marang Sunan Kalijaga: “Prabalingga ing besuk jênênge loro, Prabalingga karo Bangêrwarih 12 ing kene besuk dadi panggonan kanggo pakumpulane wong-wong kang padha ngudi kawruh kapintêran lan kabatinan, Prabalingga têgêse prabawane wong Jawa kalingan prabawane tangga”. Sang Prabu mbanjurake tindake, ing pitung dinane, wis têkan ing Ampelgadhing. Nyai Agêng Ampelgadhing tumuli mêthukake banjur ngabêkti marang Sang Prabu karo muwun, sarta akeh-akeh sêsambate.

Sang Prabu banjur ngandika: “Wis aja nangis êngger, mupusa yen kabeh mau wis dadi karsane Kang Maha Kuwasa, kudu mangkene. Aku lan kowe mung sadarma nglakoni, kabeh lêlakon wis ditulis aneng lokhilmakful. Bêgja cilaka ora kêna disinggahi, nanging wajibe wong urip kudu kêpengin mênyang ilmu”.

Nyai Agêng Ampel banjur matur marang Sang Prabu, ngaturake patrape ingkang wayah Prabu Jimbun, kaya kang wis kasêbut ing ngarêp. Sang Prabu banjur dhawuh nimbali Prabu Jimbun. Nyai Ampel nuli utusan mênyang Dêmak nggawa layang, satêkane ing Dêmak, layang wis katur marang Sang Prabu Jimbun, ora antara suwe Prabu Jimbun budhal sowan mênyang Ampel.

Kacarita putra Nata ing Majapahit, kang aran Raden Bondhankajawan ing Tarub, mirêng pawarta yen nagara Majapahit dibêdhah Adipati Dêmak, malah Sang Prabu lolos saka jroning pura, ora karuhan mênyang ngêndi tindake, rumasa ora kapenak panggalihe, banjur tindak marang Majapahit, tindake Raden Bondhankajawan namur kula, nungsung warta ing ngêndi dununge ingkang rama, satêkane Surabaya, mirêng warta yen ingkang rama Sang Prabu têdhak ing Ampel, nanging banjur gêrah, Raden Bondhankajawan nuli sowan ngabêkti.

Sang Prabu ndangu: “Sing ngabêkti iki sapa?”

Raden Bondhankajawan matur yen panjênêngane kang ngabêkti.

Sang Prabu banjur ngrangkul ingkang putra, gêrahe Sang Prabu sangsaya mbatêk, ngrumaosi yen wis arêp kondur marang jaman kalanggêngan, pangandikane marang Sunan Kalijaga mangkene: Sahid, nyêdhaka mrene, aku wis arêp mulih marang jaman kalanggêngan, kowe gaweya layang mênyang Pêngging lan Pranaraga, mêngko tak-wenehane tandha asta, wis padha narima rusake Majalêngka, aja padha ngrêbut kapraboningsun, kabeh mau wis karsane Kang Maha Suci, aja padha pêrang, mundhak gawe rudahing jagad, balik padha ngemana rusaking wadya-bala, sebaa marang Dêmak, sapungkurku sing padha rukun, sapa sing miwiti ala, tak-suwun marang Kang maha Kuwasa, yudane apêsa.”

Sunan Kalijaga banjur nyêrat, sawise rampung banjur ditapak-astani dening sang Prabu, sabanjure diparingake marang Pêngging lan Pranaraga.

Sang Prabu banjur ngandika: “Sahid, sapungkurku kowe sing bisa momong marang anak putuku, aku titip bocah iki, saturun-turune êmongên, manawa ana bêgjane, besuk bocah iki kang bisa nurunake lajêre tanah Jawa, lan maneh wêkasku marang kowe, yen aku wis kondur marang jaman kalanggêngan, sarekna ing Majapahit sa-lor-wetane sagaran, dene pasareyaningsun bakal sun-paringi jênêng Sastrawulan, lan suwurna kang sumare ana ing kono yayi Raja Putri Cêmpa, lan maneh wêlingku, besuk anak-putuku aja nganti entuk liya bangsa, aja gawe senapati pêrang wong kang seje bangsa.”

Sunan Kalijaga sawise dipangandikani banjur matur: “Punapa Sang Prabu botên paring idi dhatêng ingkang putra Prabu Jimbun jumênêngipun Nata wontên ing tanah Jawi?”

Sang Prabu ngandika: “Sun-paringi idi, nanging mung mandhêg têlung turunan.”

Sunan kalijaga nyuwun sumurup mungguh têgêse araning bakal pasareyane Sang Prabu.

Sang Prabu ngandika: “Sastra têgêse tulis, Wulan têgêse damaring jagad, tulise kuburku mung kaya gêbyaring wulan, yen isih ana gêbyaring wulan, ing têmbe buri, wong Jawa padha wêruh yen sedaku wis ngrasuk agama Islam, mula tak-suwurake Putri Cêmpa, amarga aku wis diwadonake si Patah, sarta wis ora dianggêp priya, nganti kaya mangkene siya-siyane marang aku, mulane ênggonku mangêni madêge Ratu mung têlung turunan, amarga si Patah iku wiji têlu, Jawa, Cina lan raksasa, mula kolu marang bapa sarta rusuh tindake, mula wêkasku, anak-putuku aja entuk seje bangsa, amarga sajroning sihsinihan di seje bangsa mau nganggo ngobahake agamane, bisaa ngapêsake urip, mula aku paring piwêling aja gawe senapati pêrang wong kang seje jinis, mundhak ngenthengake Gustine, ing sajroning mangun yuda, banjur mangro tingal, wis Sahid, kabeh pitungkasku, tulisên.”

Sang Prabu sawise paring pangandika mangkono, astane banjur sidhakêp, têrus seda, layone banjur disarekake ana ing astana Sastrawulan ing Majapahit, katêlah nganti saprene kocape kang sumare ana ing kono iku Sang Putri Cêmpa, dene mungguh satêmêne Putri Cêmpa iku sedane ana ing Tuban, dununing pasareyan ana ing Karang Kumuning.

Barêng wis têlung dina saka sedane Sang Prabu Brawijaya, kacarita Sultan Bintara lagi rawuh ing Ampelgadhing sarta kapanggih Nyai Agêng.

Nyai Agêng ngandika: “Wis bêgjane Prabu Jimbun ora nungkuli sedane ingkang rama, dadi ora bisa ngabêkti sarta nyuwun idi ênggone jumênêng Nata, sarta nyuwun pangapura kabeh kaluputane kang wis kêlakon”.

Prabu Jimbun ature marang Nyai Agêng, iya mung mupus pêpêsthen, barang wis kêbacut iya mung kudu dilakoni.

Sultan Dêmak ana ing Ampel têlung dina lagi kondur.

Kacarita Adipati Pêngging lan Pranaraga, iya iku Adipati Andayaningrat ing Pêngging lan Bathara katong ing Pranaraga, wis padha mirêng pawarta yen nagara Majapahit dibêdhah Adipati Dêmak, nanging ênggone mbêdhah sinamun sowan riyaya, dene ingkang rama Sang Prabu lan putra Raden Gugur lolos saka praja, ora karuhan jujuge ana ing ngêndi, Adipati Pêngging lan Adipati Pranaraga bangêt dukane, mula banjur dhawuh ngundhangi para wadya sumêdya nglurug pêrang marang Dêmak, labuh bapa ngrêbut praja, para wadya-bala wis rumanti gêgamaning pêrang pupuh, mung kari budhale bae, kasaru têkane utusane Sang Prabu maringake layang. Adipati Pêngging lan Adipati Pranaraga sawise tampa layang lan diwaos, layang banjur disungkêmi kanthi bangêt ing pamuwune lan bangêt anjêntung panggalihe, tansah gedheg-gedheg lan gêrêng-gêrêng, wajane kêrot-kêrot, surya katon abang kaya gêni, lan kawiyos pangandikane sêru, kang surasane nyupatani marang panjênêngane dhewe, muga aja awet urip, mundhak ndêdawa wirang.

Adipati sakarone padha puguh ora karsa sowan marang Dêmak, amarga saka putêking panggalihe banjur padha gêrah, ora antara lawas padha nêmahi seda, dene kaol kang gaib, sedane Adipati Pêngging lan Adipati Pranaraga padha ditênung dening Sunan Giri, pamrihe supaya aja ngribêdi ing têmbe buri. Mula carita bêdhahe Majapahit iku mung dicêkak, ora satimbang karo gêdhene nagara sarta ambane jajahane, amarga aran ambuka wêwadining ratu, putra mungsuh bapa, yen dirasa satêmêne saru bangêt. Mula carita bêdhahe Majapahit sinêmonan dening para pujangga wicaksana, mangkene pasêmone:
1] Amarga saka kramate para Wali, kêrise Sunan Giri ditarik mêtu tawone ngêntupi wong Majapahit.
[2] Sunan Cirêbon badhonge mêtu tikuse maewu-ewu, padha mangani sangu lan bêkakas jaran, wong Majapahit bubar, amarga wêruh akehing tikus.
[3] Pêthi saka Palembang ana satêngahing paprangan dibukak mêtu dhêmite, wong Majapahit padha kagegeran amarga ditêluh ing dhêmit.
[4] Sang Prabu Brawijaya sedane mekrad.

Banjure pangandikane kiyai Kalamwadi marang muride kang aran Darmagandhul, kaya kang kapratelakake ing ngisor iki: Kabeh mau mung pasêmon, mungguh sanyatane, carita bêdhahing Majapahit iku kaya kang tak-caritakake ing ngarêp. Nagara Majapahit iku rak dudu barang kang gampang rusake, ewadene bisa rusak mung amarga dikritiki tikus. Lumrahe tawon iku bubar amarga saka dipangan ing wong. Alas angkêr akeh dhêmite, bubaring dhêmit yen alase dirusak dening wong, arêp ditanduri. Nanging yen Majapahit rusake amarga saking tikus, tawon lan dhêmit, sapa kang ngandêl yen rusake Majapahit amarga tikus, tawon lan dhêmit, iku pratandha yen wong mau ora landhêp pikire, amarga carita kang mangkono mau kalêbu aneh lan ora mulih ing nalar, ora cocog lair lan batine, mula mung kanggo pasêmon, yen dilugokake jênênge ambukak wadine Majapahit, mula mung dipralambangi pasêmon kang orang mulih karo nalare. Dene têgêse pasêmon mau mangkene:

Tikus iku watake ikras-ikris, suwe-suwe yen diumbar banjur ngrêbda, têgêse: para ‘ulama dhek samana, nalika lagi têkane nyuwun panguripan marang sang Prabu ing Majapahit, barêng wis diparingi, piwalêse ngrusak. Tawon iku nggawa madu kang rasane manis, gêgamane ana ing silit, dene panggonane ana ing gowok utawa tala, têgêse: maune têkane nganggo têmbung manis, wusana ngêntup saka ing buri, dene tala têgêse mêntala ngrusak Majapahit, sapa kang ngrungu padha gawok.

Dene dhêmit diwadhahi pêthi saka Palembang, barêng dibukak muni jumêglug, têgêse: Palembang iku mlembang, iya iku ganti agama, pêthi têgêse wadhah kang brukut kanggo madhahi barang kang samar, dhêmit têgêse samar, rêmit, rungsid, dhêmit iku uga tukang nêluh. Mungguh gênahe mangkene: bêdhahe nagara Majapahit sarana ditêluh kalayan primpên lan samar, nalika arêp pambêdhahe ora ana rêmbag apa-apa, samudanane mung sowan garêbêgan, dadi dikagetake, mula wong Majapahit ora sikêp gêgaman pêrang, wêruh-wêruh Adipati Têrung wis ambantu Adipati Dêmak.

Kuna-kunane ora ana praja gêdhe kaya Majapahit bêdhahe mung saka diêntup ing tawon sarta dikritiki ing tikus bae, apa dene bubare wong sapraja mung saka ditêluh ing dhêmit.

Bêdhahe Majapahit swarane jumêgur, kêprungu saka ing ngêndi-êndi nagara, yen bêdhahe saka binêdhah dening putra, iya iku Wali wolu utawa Sunan wolu kang padha dimêmule wong Jawa, sangane Adipati Dêmak, kabeh mau padha mbalela mbalik.

Banjure maneh pangandikane kiyai Kalamwadi: Kandhane guruku Rahaden Budi Sukardi, sadurunge Majapahit bêdhah, manuk kuntul iku durung ana kang nganggo kucir, barêng nagara wis ngalih marang Dêmak, kahanan ing dunya nuli malih, banjur ana manuk kuntul nganggo kucir.

Prabu Brawijaya sinêmonan ing gaib: kêbo kombang atine êntek dimangsa tuma kinjir, kêbo têgêse ratu sugih, kombang têgêse mênêng swarane kang mbrêngêngêng, iya iku Prabu Brawijaya panggalihe têlas nalika bêdhahe Majapahit, kajaba mung kendêl gêrêng-gêrêng bae, ora karsa nglawan pêrang, dene tuma kijir iku tumane celeng, tuma têgêse tuman, celeng iku iya aran andhapan, iya iku Raden Patah nalika têkane ana ing Majapahit sumungkêm marang ingkang rama Sang Prabu, ing wêktu iku banjur diparingi pangkat, têgêse oleh ati saka Sang Prabu, wusana banjur mukul pêrang ngrêbut nagara, ora ngetung bênêr utawa luput, nganti ngêntekake panggalihe Sang Prabu.

Dene kuntul nganggo kucir iku pasêmone Sultan Dêmak, ênggone nyêri-nyêri marang ingkang rama Sang Prabu, dumeh agamane Buddha kawak kapir kupur, mulane Gusti Allah paring pasêmon, githok kuntul kinuciran, têgêse: tolehên githokmu, ibumu Putri Cina, ora kêna nyêri-nyêri marang wong seje bangsa, Sang Prabu Jimbun iku wiji têlu, purwane Jawa, iya iku Sang Prabu Brawijaya, mula Sang Prabu Jimbun gêdhe panggalihe melik jumênêng Nata, mulane melik ênggal sugih, amarga katarik saka ibune, dene ênggone kêndêl nanging tanpa duga iku saka wijine Sang Arja Damar, amarga Arja Damar iku ibune putri raksasa, sênêng yen ngokop gêtih, pambêkane siya, mula ana kuntul nganggo kucir iku wis karsaning Allah, ora mung Sunan Dêmak dhewe bae kang didhawuhi ngrumasani kaluputane, nanging sanadyan para Wali liyane uga didhawuhi ngrumasani, yen ora padha gêlêm ngrumasani kaluputane, dosane lair batin, mula jênênge Wali ditêgêsi Walikan: dibêciki malês ngalani.

Dene anane bangsa Cina padha nênêka ana ing tanah Jawa iku dêdongengane mangkene: Jare, dhek jaman kuna, nalika santri Jawa durung akeh kawruhe, sawise padha mati, suksmane akeh kang katut angin banjur thukul ana ing tanah China, mula saiki banjur padha bali mulih marang tanah Jawa, dadi suksmane bangsa mau, iku mau-maune iya akeh kang suksma Jawa.

Darmagandhul matur: “kiyai! Kang diarani agama Srani iku kang kaya apa?”

Kiyai Kalamwadi banjur nêrangake: “Kang diarani agama Srani iku têgêse sranane ngabêkti: têmên-têmên ngabêkti marang Pangeran, ora nganggo nêmbah brahala, mung nêmbah marang Allah, mula sêbutane Gusti Kanjêng Nabi ‘Isa iku Putrane Allah, awit Allah kang mujudake, mangkono kang kasêbut ing kitab Anbiya”.

Banjure pangandikane kiyai Kalamwadi.

Sultan Dêmak waskitha ing gaib, rumaos kadukan dening Kang Maha Kuwasa, mula banjur ngrumaosi kabeh kaluputane, nuli sowan andêdagan ana ing pasareyane ingkang rama, barêng wis antara têlung dina lawase, kaprênah pusêring kuburan tanpa sangkan thukul wit-witan warna papat, siji warnane irêng sêmu abang dalah godhong sarta kêmbange, loro wit sarta kêmbange putih godhonge sêdhêngan, têlu wit kang godhonge ngrêmbuyut mubêng kaya payung, papat wit kang godhonge lêmbut sarta mawa êri, lan wêktu iku sajroning pasareyane Sang Prabu kêprungu ana swara dumêling, mangkene ujaring swara: “Êntek katrêsnanku marang anak. Den enak mangan turu. Ana gajah digêtak kaya kucing, sanajan matiya ing tata-kalairane, nanging lah eling-elingên ing besuk, yen wis agama kawruh, ing têmbe bakal tak-walês, tak-ajar wêruh ing nalar bênêr lan luput, pranatane mêngku praja, mangan babi kaya dhek jaman Majapahit.”

Sultan Dêmak mirêng swara dumêling kang surasane mangkono iku, ing batos bangêt kaduwung marang apa kang wis dilampahi, mula nganti suwe njêgrêg ora bisa ngandika, ngrumaosi klirune dene nuruti rêmbuge para Sunan kabeh, nganti wani mungsuh ingkang rama sarta ngrusak Majapahit. Iya wiwit titi masa iku anane wit-witan warna papat kang padha thukul ana ing kuburan, dadi pasêmon kabeh, iya iku Tlasih, Sêmboja, Turugajah lan Gêtakkucing. Mula nganti tumêka saprene wit Sêmboja panggonane ana ing kuburan, kêmbang Tlasih kanggo ngirim para lêluhur, godonge Gêtakkucing yen kasenggol banjur obah, godhonge uga banjur mingkup kaya dene godhong Gêtakkucing.

Sawise mangkono, Sultan Dêmak banjur kondur, sakondure saka pasareyane ingkang rama, bangêt panalangsane ing dalêm batos, tansah ngrumaosi ing kalêpatane.

Sunan Kalijaga uga waskitha ing gaib yen sinêmonan dening Kang Maha Kuwasa, mula uga bangêt panalangsane sarta ngrumaosi kaluputane, mula banjur mangagêm sarwa wulung, beda karo para Wali liyane isih padha manganggo sarwa putih. Kabeh mau ora padha ngrumasani kaluputane, mung Sunan Kalijaga piyambak rumaos yen kadukan dening Kang Maha Kuwasa, mula bangêt mrêtobate, wasana banjur pinaringan pangapura dening Allah, sinêmonan wiwit anane orong-orong githoke tumêka ing punuk disêsêli tataling kayu jati, mungguh karêpe: punukmu panakna, sajatining ‘ilmu iku ora susah maguru marang wong ‘Arab, ‘ilmuning Gusti Allah wis ana ing githokmu dhewe-dhewe,wujude puji thok, nanging dudu puji jatining kawruh, kang ngawruhi sajatining urip, urip dadi wayangan Dzating Pangeran, manusa bisa apa, mobah mosik mung sadarma nglakoni, budi kang ngobahake, sabda iku mêtu saka ing karêp, karêp mêtu saka ing budi, budi iku Dzate Kang Maha Agung, agung iku wis samêkta, tanpa kurang tan wuwuh, tanpa luwih sarta ora arah ora ênggon.

Kiyai kalamwadi nutugake caritane: “Kandhane guruku Rahaden Budi Sukardi mangkene: mungguh kang katarima, muji marang Allah iku, iku sindhenan Dharudhêmble. Têmbung dhar iku têgêse wudhar, ru iku têgêse ruwêt sulit lan rungsit, dene dhêmble têgêse dhêmbel dadi siji, yen wis sumurup têpunge sarat sari’at tarekat hakekat lan ma’rifat, iku mau wis muji tanpa ngucap, sarak iku sarate ngaurip, iya iku nampik milih iktiyar lan manggaota, sari’at iku saringane kawruh agal alus, tarekat iku kang nimbang lan nandhing bênêr lan luput, hakekat iku wujud, wujud karsaning Allah, kang ngobahake sarta ngosikake rasane budi, wêruh ora kasamaran ing sawiji-wiji. Yen kowe wis ngrêti marang têgêse Dharudhêmble, mêsthi wis marêm marang kawruhmu dhewe. Mangan woh kawruh lan budi, sêmbahe kaya wêsi kang dilabuh ana ing gêni ilang abange mung rupa siji, kang muji lan kang dipuji wis nunggal dadi sawiji, dhêmble wujud siji. Yen kowe wis bisangawruhi surasane kang tak-kandhakake iki, jênênge munajad. Saupama wong nulup manuk, yen ra wêruh prênahe manuke, masa kênaa, ênggone nulup mung ngawur. Yen kawruhe wong pintêr ora angel yen disawang, mêtune saka ing utêk”.

Darmagandhul matur, nyuwun ditêrangake bab ênggone Nabi Adam lan Babu Kawa padha kêsiku dening Pangeran, sabab saka ênggone padha dhahar wohe kayu Kawruh kang ditandur ana satêngahing taman Pirdus. Ana maneh kitab kang nêrangake, kang didhahar Nabi Adam lan Babu Kawa iku woh Kuldi, kang ditandur ana ing swarga. Mula nyuwun têrange, yen ing kitab Jawa caritane kapriye, kang nyêbutake kok mung kitab ‘Arab lan kitabe wong Srani.

Kiyai Kalamwadi banjur nêrangake, yen kitabe wong Jawa ora nyêbutake bab mangkono iku, dene Sajarah Jawa iya ana kang nyêbutake turun Adam, iya kitab Manik Maya.

Kiyai Kalamwadi banjur ngandhakake: “Sawise buku-buku pathokan agama Buddha diobongi, amarga mundhak ngrêribêdi agama Rasul, sanadyan buku kang padha disimpêni dening para wadya, iya dipundhut banjur diobongi, nalika sabêdhahe Majapahit, sapa kang durung gêlêm nganggo agama Islam banjur dijarah rajah, mula wong-wong ing kono padha wêdi marang wisesaning Ratu. Dene wong-wong kang wis padha gêlêm salin agama Rasul, banjur padha diganjar pangkat utawa bumi sarta ora padha nyangga pajêg, mulane wong-wong ing Majapahit banjur padha ngrasuk agama Islam, amarga padha melik ganjaran. Ing wêktu iku Sunan Kalijaga, kagungan panggalih, caritane lêluhure supaya aja nganti pêdhot, banjur iyasa wayang, kanggo gantine kitab-kitab kuna kang wis padha diobongi. Ratu Mataram uga mangun carita sajarahe para lêluhur Jawa, buku-buku sakarine, kang isih padha disimpên uga padha dipundhut kabeh, nanging wis padha amoh, Sang Nata ing Mataram andangu para wadya, nanging wis padha ora mênangi, wiwit Kraton Gilingwêsi nganti tumêka Mataram wis ora kasumurupan caritane, buku-buku asli saka ing Dêmak lan Pajang padha dipriksa, nanging tinêmu tulisan ‘Arab, kitab Pêkih lan Taju-salatina apa dene Surya-Alam kang kanggo pikukuh, mula Sang Prabu ing Mataram kewran panggalihe ênggone kagungan karsa iyasa babad carita tanah Jawa. Sang Prabu banjur dhawuh marang para pujangga, andikakake padha gawe layang Babad Tanah Jawa, ananging sarehne kang gawe Babad mau ora ngêmungake wong siji bae, mula ora bisa padha gaweyane, kang diênggo pathokan layang Lokapala, mungguh caritane kaya kang kasêbut ing ngisor iki”.

Wayahe Nabi Adam iya iku putrane Nabi Sis, arane Sayid Anwar. Sayid Anwar didukani ingkang rama lan ingkang eyang, amarga wani- wani mangan wohe wit kayu Budi sêngkêrane Pangeran kang tinandur ana ing swarga. Ciptane Sayid Anwar supaya kuwasane bisa ngiribi kaya dene kuwasane Pangeran, ora narima yen mung mangan who Kawruh lan woh Kuldi bae, nanging wohe kayu Budi kang disuwun. Sayid Anwar miwiti yasa sarengat dhewe, ora karsa ngagêm agamane ingkang rama lan ingkang eyang, dadi murtat sarta nampik agamane lêluhure, mangkono uga karsa ngakoni yen turune Adam sarta Sis, pangraose Sayid Anwar iku dadi saka dadine piyambak, mung waranane bae saka Adam lan Sis, dadine saka budi hawaning Pangeran. Ênggone Kagungan pamanggih mangkono mau diantêpi bangêt, jalaran mangkene: asal suwung mulih marang sêpi, bali marang asale maneh. Sarehne Sayid Anwar banjur lunga nuruti karêping atine, lakune mangetan nganti tumêka ing tanah Dewani, ana ing kono banjur kêtêmu karo ratuning jin arane Prabu Nuradi, Sayid Anwar ditakoni iya banjur ngandharake lêlakone kabeh, wusanane Sayid Anwar diêpek mantu sarta dipasrahi kaprabon, ngratoni para jin, jêjuluk Prabu Nurcahya, wiwit jumênênge Prabu Nurcahya, jênênge nagara banjur diêlih dadi aran nagara Jawa. Misuwure, kang jumênêng Nata, Jawa jawi ngrêti kawruh agal alus. Sawise iku Sang Prabu banjur nganggit sastra mung salikur aksara, saucaping wong Jawa bisa kaucap, dijênêngake Sastra Endra Prawata. Têmbung Jawa, ditêgêsi: nguja hawa, karsane Sang Prabu: bisaa rowa, saturun-turune bisaa jumênêng Nata mêngkoni tanah Jawa. Sang Prabu putrane siji pêparab Sang Hyang Nurrasa, uga dhaup karo putri jin putrane mung siji iya iku Sang Hyang Wênang. Sang Hyang Wênang uga dhaup karo putri jin, dene putrane uga mung siji kakung pêparab Sang Hyang Tunggal, krama oleh putri jin. Sang Hyang Tunggal pêputra Sang Hyang Guru, kabeh mau turune Sang Hyang Nurcahya, kang padha didhahar woh wit kayu Budi. Sang Hyang Guru kagungan pangraos yen kuwasane padha karo Gusti Allah, mula banjur iyasa kadhaton ana pucaking Mahameru, sarta ngakoni yen purwaning dumadi mêtune asal saka budi hawa nêpsu. Aran Dewa ngaku misesani mujudake sipat roh, agamane Buddha budi, mangeran digdayane sarta ngaku Gusti Allah. Sêdya kang mangkono mau iya diideni dening Kang Maha Kuwasa, sarta kalilan nimbangi jasane Kang Maha Kuwasa. Dewa iku wêrdine ana loro têgêse: budi hawa, sarta: wadi dawa, mulane agamane Buddha. Sêbutan Dewi: têgêse: dening wadining wadon iku bisa ngêtokake êndhas bocah.

Darmagandhul didhawuhi nimbang mungguh kang bênêr kang êndi, mangan woh wit kayu Kawruh, apa wit kayu Budi, apa woh wit Kuldi?

Saka panimbange Darmagandhul, kabeh iku iya bênêr, sênêngan salah siji êndi kang disênêngi, diantêpi salah siji aja nganti luput. Yen kang dipangan woh wit kayu Budi, agamane Buddha budi, panyêbute marang Dewa; manawa mangan woh wit kawruh, pênyêbute marang Kangjêng Nabi ‘Isa, agamane srani, yen sênêng mangan woh wit kayu Kuldi, agamane Islam, sambate marang nabi panutan; iya iku Gusti Kangjêng Nabi Rasul; dene yen dhêmên Godhong Kawruh Godhong Budi, panêmbahe marang Pikkong, sarta manut sarake Sisingbing lan Sicim; salah sijine aja nganti luput. Yen bisa woh-wohan warna têlu iku mau iya dipangan kabeh, yen wong ora mangan salah sijine woh mau, mêsthine banjur dadi wong bodho, uripe kaya watu ora duwe kêkarêpan lan ora mangrêti marang ala bêcik. Dene mungguh bêcike wong urip iku mung kudu manut marang apa alame bae, dadi ora aran siya-siya marang uripe, yen Kalifah dhahar woh Budi, iya melu mangan woh Budi, yen Kalifah dhahar woh kawruh, iya melu mangan who kawruh, yen kalifah dhahar woh Kuldi, iya melu mangan woh Kuldi. Dene prakara bênêr utawa lupute, uki Kalifah kang bakal tanggung. Sarehne diênut wong akeh, dadi Panutan kudu kang bênêr, amarga wong dadi Panutan iku saupama têtuwuhan minangka wite. Yen wong ora gêlêm manut marang kang bênêre kudu diênut, iku kaya dene iwak kang mêtu saka ing banyu. Saupama woh ora gêlêm nempel wit, mêsthi dadi glundhungan kang tanpa dunung. Awit saka iku, mulane wong iku kudu ngelingi marang agamane kang nurunake, amarga sanadyan saupama ana salahe, Gusti Allah mêsthi paring pangapura. Darmagandhul matur nyuwun têrange agama Rasul lan liya-liyane, mungguh kang dadi bedane apa?

Kiyai Kalamwadi banjur nêrangake beda-bedane, yen saka dhawuhe kang Maha Kuwasa, manusa didhawuhi muja marang agamane. Nanging banjur akeh kang kliru muja marang barang kang katon, kaya ta kêris, tumbak, utawa liya-liyane barang. Kang kaya mangkono mau ngrusakake agama, amarga banjur mangeran marang wujud, satêmah lali marang Pangerane, amarga maro tingal marang barang rêrupan. Wong urip iku kudu duwe gondhelan agama, amarga yen ora duwe agama mêsthi duwe dosa, mung bae dosane mau ana kang sathithik lan ana kang akeh. Dene kang bisa nyirnakake (nyudakake) dosa iku, mung banyu suci, iya iku tekad suci lair batin. Kang diarani banyu tekad suci iku kang êning, iya iku minangka aduse manusa, bisa ngrêsiki lair batine. Yen wong luwih, ora ngarêp-arêp munggah swarga, kang digoleki bisaa nikmat mulya punjula saka sapadhane, aja nganti nêmu sangsara, bisaa duwe jênêng kang bêcik, sinêbut kang utama, bisaa nikmat badan lan atine, mulya kaya maune, kaya nalika isih ana ing alam samar, ora duwe susah lan prihatin. Lawang swarga iku prêlu dirêsiki, dirêngga ing tekad kang utama, supaya aja ngrêribêdi ana ing donyane, bisaa slamêt lair batine. Kang diarani lawang swarga lan lawang nêraka iku, pancadan kang tumuju marang kabêgjan utawa kacilakan. Yen bêcik narik raharja, yen ala ngundhuh cilaka, mula pangucap kang ala, mêsthi mlêbu yomani. Yen bêcik, bisa tampa ganjaran.

Darmagandhul matur maneh, nyuwun têrange, manusa ing dunya wujude mung lanang lan wadon, dadine kok banjur warna-warna, ana Jawa, ‘Arab, Walanda lan Cina. Dene sastrane kok uga beda-beda. Iku maune kêpriye, dalah têgêse sarta cacahing aksarane kok uga beda-beda. Geneya kok ora nganggo aksara warna siji bae?

Kyai Kalamwadi banjur nêrangake, yen kabeh-kabeh mau wis dadi karsane Kang Maha Kuwasa. Mula aksarane digawe beda-beda, supaya para kawulane padha mangan woh wit kayu Budi lan woh wit kayu Kawruh, amarga manusa diparingi wahyu kaelingan, bisa mêthik who Kawruh lan woh Budi, pamêthike sapira sagaduke. Gusti Allah uga iyasa sastra, nanging sastrane nglimputi ing jêro, lan manut wujud, iya iku kang diarani sastra urip, manusa ora bisa anggayuh, sanadyan para Auliya sarta para Nabi ênggone nggayuh iya mung sagaduke. Woh wit Kawruh lan woh wit Budi ditandhani nganggo sipat wujud, dicorek ana ing dluwang, nganggo mangsi supaya wong bisa wêruh, mula jênênge dalwang, têgêse mêtu wangune, mangsi têgêse mangsit, dadi yen dalwang ditrapi mangsi, mêsthi banjur mêtu wangune, mangsit mangan kawruh, mula jênêng kalam, amarga kawruhe anggawa alam. Sastra warna-warna paringe kang Maha-Kuwasa, iku wajib dipangan, supaya sugih pangrêten lan kaelingan, mung wong kang ora ngrêti sastra paringe Gusti Allah, mêsthi ora mangêrti marang wangsit. Auliya Gong Cu kumênthus niru sastra tulisan paringe Gusti allah, nanging panggawene ora bisa, sastrane unine kurang, dadi pelon, para Auliya panggawene sastra dipathoki cacahe, mung aksara Cina kang akeh bangêt cacahe, nanging unine pelo, amarga Auliya kang nganggit kêsusu mangan woh Kawruh, ing mangka iya kudu mangan woh wit kayu Budi. Auliya mau lali yen tinitah dadi manusa. Ewadene mêksa nganggo kuwasane Kang Maha Kuwasa, anggayuh kang dudu wajibe, kêsusu tampa panglulu nganggit sastra kang nganti tanpa etungan cacahe, jênênge sastra godhong. Godhonge wit Budi lan wit Kawruh, dipêthik saka sathithik, ditata dikumpulake, banjur dianggit kanggo sastra, mulane aksarane nganti ewon. Auliya Cina kêsiku, amarga arêp gawe sastra urip kaya yasane Gusti Allah. Auliya Jawa ênggone mangan woh wit kayu Budi nganti warêg, mula ênggone nganggit aksara iya dipathoki cacahe. Auliya Arab ênggone mangan woh wit kayu Kuldi akeh bangêt. Dene ênggone nganggit aksara iya dipathoki cacahe. Nanging yen sastra yasane Gusti Allah, dadine saka sabda, wujude dadi dhewe, mulane unine iya cêtha, sastrane ora ana kang padha.

Darmagandhul banjur didhawuhi nimbang, mungguh anggitane para Auliya kabeh mau kang mratandhani asor luhuring budine kang êndi?

Saka panimbange Darmagandhul, kabeh mau iya bênêr, nanging anggêr mêtu saka budi. Dene kang gawe aksara mung sathithik, nanging wis bisa nyukupi, iku mratandhani yen luwih pintêr tinimbang karo liya-liyane.

Kiyai Kalamwadi ngandika: “Yen manusa arêp wêruh sastrane Gusti Allah, tulisan mau ora kêna ditonton nganggo mripat lair – kudu ditonton nganggo mripat batin. Yen mangkono iya bisa katon, Gusti Allah iku mung sawiji, nanging Dzate nyarambahi sakabehing wujud. Yen ndêlêng kudu nganggo ati kang bêning, ora kêna kacampuran pikiran kang warna-warna, sarta kudu kang mêlêng ênggone mawas, supaya ora bisa kliru karo kanyatane”.

Kiyai Kalamwadi lênggah diadhêp garwane aran Endhang Prêjiwati. Darmagandhul sarta para cantrik iya padha marak. Kiyai Kalamwadi paring piwulang marang garwane, dadi nêtêpi jênênge priya kudu mulang muruk marang rabine. Dene kang diwulangake, bab kawruh kasunyatan sarta kawruh kang kanggo yen wis tumêka ing pati, ing wong sêsomahan iku. Kang wadon diupamakake omah, sanadyan kahanane wis sarwa bêcik. Nanging sabên dinane isih kudu dipiyara lan didandani. Saka pangandikane Kiayi Kalamwadi, wong iku yen dipitakoni, satêmêne ragane wis bisa mangsuli, sabab ing kono wis ana pangandikane Gusti Allah paring piwulang, nanging ora mêtu ing lesan, mung paring sasmita kang wis ditulis ana saranduning badan sakojur.

Pangandikane kiyai Kalamwadi: “Sarehne aku iku wong cubluk, dadi ora bisa aweh piwulang kang endah, aku mung arêp pitakon marang ragamu, amarga ragamu iku wis bisa sumaur dhewe”.

Banjure pangandika kiyai Kalamwadi kaya ing ngisor iki. Tanganmu kiwa iku wis anggawa têgês dhewe, lan wis dadi piwulang kang bêcik lan nyata, kang anuduhake yen ragamu iku wujude kiwa, mung hawa kang katon. Têmbung ki: iku têgêse iki, wa: têgêse wêwadhah, ragamu iku di’ibaratake prau, prau dadi ‘ibarate wong wadon, wong têgêse ngêlowong, wadon têgêse mung dadi wadhah, dene isine mung têlung prakara, iya iku: “kar-ri-cis”. Yen prau wis isi têlung prakara iku, wong wadon wis kêcukup butuhe, dadi ora goreh atine. Dene têgêse kar-ri-cis iku mangkene.

1. Kar, têgêse dakar, iya iku yen wong lanang wis bisa nêtêpi lanange, mêsthi wong wadon atine marêm, wusanane dadi nêmu slamêt ênggone jêjêdhowan.

2. Ri, têgêse pari, iya iku kang minangka pangane wong wadon, yen wong lanang wis bisa nyukupi pangane, mêsthi wong wadon bisa têntrêm ora goreh.

3. Cis, têgêse picis, utawa dhuwit, ya iku yen wong lanang wis bisa aweh dhuwit kang nyukupi, mêsthi wong wadon bisa têntrêm, tak baleni maneh, cis têgêse bisa goreh atine.

Kosok baline yen wong lanang ora bisa aweh momotan têlung prakara mau, wong wadon bisa goreh atine. Tangan têngên têgêse etungên panggawemu, sabên dina sudiya,
sanggup dadi kongkonan, wong wadon wis dadi wajibe ngrewangi kang lanang anggone golek sandhang pangan.

Bau têgêse kanthi, gênahe wong wadon iku dadi kanthine wong lanang, tumrap nindakake samubarang kang prêlu.

Sikut têgêse singkurên sakehing panggawe kang luput. Ugêl-ugêl têgêse sanadyan tukar padu, nanging yen isih padha trêsnane iya ora bisa pêdhot. Epek-epek têgêse ngêpek-ngêpek jênênge kang lanang, awit wong wadon iku yen wis laki, jênênge banjur melu jênênge kang lanang. Iya iku kang diarani warangka manjing curiga, warangkane wanita, curigane jênênge wong lanang.

Rajah (ing epek-epek) têgêse wong wadon iku panganggêpe marang guru-lakine dikaya dene panganggêpe marang raja.

Driji têgêse drêjêg utawa pagêr, iya iku idêrana jiwamu nganggo pagêr kautaman, wanita iku kudu andarbeni ambêk kang utama, dene driji kabeh mau ana têgêse dhewe-dhewe.

Jêmpol têgêse êmpol, yen wanita dikarsakake dening priyane, iku kang gampang gêtas rênyah kaya dene êmpoling klapa.

Driji panuduh têgêse wanita nglakonana apa sapituduhe kang priya.

Driji panunggul, têgêse wanita wajib ngunggulake marang priyane, supaya nyupangati bêcik.

Driji manis, têgêse wanita kudu duwe pasêmon utawa polatan kang manis, wicarane kudu kang manis lan prasaja.

Jênthik, têgêse wong wadon iku panguwasane mung sapara limane wong lanang, mula kudu sêtya tuhu marang priyane.

Kuku têgêse ênggone rumêksa marang wadi, paribasane aja nganti kêndho tapihe.

Mungguh pikikuhe wong jêjodhowan iku, wanita kudu sêtya marang lakine sarta nglakoni patang prakara, iya iku: pawon, paturon, pangrêksa, apa dene kudu nyingkiri padudon.

Wong jêjodhowan yen wis nêtêpi kaya piwulang iki, mêsthi bisa slamêt sarta akeh têntrême.

Kiyai Kalamwadi banjur paring pangandika maneh, dene kang dipangandikakake bab pikukuhe wong jêjodhowan. Saka pangandikane kiyai Kalamwadi, wong jêjodhowan iku pikukuhe kudu duwe ati eling, aja nganti tumindak kang ora bênêr. Mungguh pikukuhe wong laki-rabi iku, dudu dunya lan dudu rupa, pikukuhe mung ati eling. Wong jêjodhowan, yen gampang luwih gampang, nanging yen angel, angele ngluwihi. Wong jêjodhowan itu luput pisan kêna pisan, yen wis luput, ora kêna tinambak ing rajabrana lan rupa. Wanita kudu tansah eling yen winêngku ing priya, yen nganti ora eling, lupute banjur ngambra-ambra, amargi yen wanita nganti cidra, iku ugi ngilangake Pangerane wong jêjodhowan, dene kang diarani cidra iku ora mung jina bae, nanging samubarang kang ora prasaja iya diarani cidra, mula wanita kudu prasaja lair batine, amarga yen ora mangkono bakal nandhang dosa rong prakara, kang sapisan dosa marang kang lanang, kapindhone dosa marang Gusti Allah, kang mangkono iku mêsthi ora bisa nêmu lêlakon kang kapenak. Mula ati, kudu tansah eling, amarga tumindaking badan mung manut karêping ati, awit ati iku dadi ratuning badan. Wong jêjodhowan di’ibaratake prau kang gêdhe, lakuning prau manut satang lan kêmudhine, sanadyan satange bênêr, yen kêmudhine salah, prau ora bêcik lakune. Wong lanang iku lakuning satang, dene kang wadon ngêmudheni, sanadyan bêcik ênggone ngêmudheni, nanging yen kang nyatang ora bênêr, lakune prau iya ora bisa jêjêg, sarta bisa têkan kang disêdya, amarga kang padha nglakokake padha karêpe, dadi têgêse, wong jêjodhowan, kudu padha karêpe, mula kudu rukun, rukun iku gawe karaharjan sarta mahanani katêntrêman, ora ngêmungake wong jêjodhowan kang rukun bae, kang oleh katêntrêmaning ati, sanadyan tangga têparone iya melu têntrêm, mula wong rukun iku bêcik bangêt.

Kowe tak-pituturi, mungguh dalane kamulyan iku ana patang prakara:
(1) Mulya saka jênêng.
(2) Mulya saka bandha.
(3) Mulya saka sugih ‘ilmu.
(4) Mulya saka kawignyan.

Kang diarani mulya saka jênêng, iku wong kang utama, bisa oleh kabêgjan kang gêdhe, nanging kabêgjane mau ora mung kanggo awake dhewe, kapenake uga kanggo wong akeh liyane. Dene kang mulya saka ing bandha, lan mulya saka ênggone sugih ‘ilmu, lan mulya saka kapintêran, iku ana ngêndi bae, iya akeh rêgane.

Mungguh dalane kasangsaran uga ana patang prakara:

(1) Rusaking ati, manusa iku yen pikire rusak, ragane mêsthi iya melu rusak.
(2) Rusaking raga, iya iku wong lara.
(3) Rusaking jênêng, iya iku wong mlarat.
(4) Rusaking budi, iya iku wong bodho, cupêt budine, wong bodho lumrahe gampang nêpsune.

Kang diarani tampa kanugrahing Gusti Allah, iya iku wong kang sêgêr kawarasan sarta kacukupan, apa dene têntrêm atine.

Wong urip kang kêpengin bisaa dadi wong utama, duweya jênêng kang bêcik, kanggo têtuladhan marang wong kang padha ditinggal ing têmbene”.

Ki Darmagandhul matur lang nyuwun ditêrangake bab anane wong ing jaman kuna karo wong ing jaman saiki, iku satêmêne pintêr kang êndi, amarga wong akeh panêmune warna-warna tumrape bab iku.

Pangandikane kiyai Kalamwadi: “Wong kuna lan wong saiki, iku satêmêne iya padha pintêre, mung bae tumrape wong ing jaman kuna, akeh kang durung bisa mujudake kapintêrane, mula katone banjur kaya dene ora pintêr. Ana dene wong ing jaman saiki ênggone katon luwih pintêr iku amarga bisa mujudake kapintêrane. Wong ing jaman kuna kapintêrane iya wis akeh, dene kang mujudake iya iku wong ing jaman saiki. Saupama ora ana kapintêrane wong ing jaman kuna, mêsthi bae tumrape wong ing jaman saiki ora ana kang kanggo têtuladhan, amarga kahanan saiki iya akeh kang nganggo kupiya kahanan ing jaman kuna. Wong ing jaman saiki ngowahi kahanan kang wis ana, êndi kang kurang bêcik banjur dibêcikake. Wong ing jaman saiki ora ana kang bisa nganggit sastra, yen manusa iku rumasa pintêr, iku têgêse ora rumasa yen kawula, mangka uripe manusa mung sadarma nglakoni, mung sadarma nganggo raga, dene mobah mosik, wis ana kang murba. Yen kowe arêp wêruh wong kang pintêr têmênan, dununge ana wong wadon kang nutu sabên dina, tampahe diiseni gabah banjur diubêngake sadhela, gabah kang ana kabur kabeh, sawise, banjur dadi beda-beda, awujud bêras mênir sarta gabah, nuli mung kari ngupuki bae, sabanjure dipilah-pilah. Têgêse: bêras yen arêp diolah kudu dirêsiki dhisik, miturut kaya karêpe kang arêp olah-olah. Yen kowe bisa mangreh marang manusa, kaya dene wong wadon kang nutu mau, ênggone nyilah-nyilahake bêras aneng tampah, kowe pancen wong linuwih, nanging kang mangkono mau dudu kawadjibanmu, awit iku dadi kawajibane para Raja, kang misesa marang kawulane. Dene kowe, mung wajib mangrêti tataning praja supaya uripmu aja kongsi dikul dening sapadhaning manusa, uripmu dadi bisa slamêt, kowe bakal dadi têtuwa, kêna kanggo pitakonan tumraping para mudha bab pratikêle wong ngawula ing praja. Mula wêlingku marang kowe, kowe aja pisan- pisan ngaku pintêr, amarga kang mangkono mau dudu wajibing manusa, yen ngrumasani pintêr, mundhak kêsiku marang Kang Maha Kuwasa, kaelokane Gusti Allah, ora kêna ginayuh ing manusa, ngrumasanana yen wong urip iku mung sadarma, ana wong pintêr isih kalah pintêr karo wong pintêr liyane, utawa uga ana wong pintêr bisa kasoran karo wong kompra, bodho pintêring manusa iku saka karsane Kang Maha Kuwasa, manusa anduweni apa, bisane apa, mung digadhuhi sadhela dening Kang Maha Kuwasa, yen wis dipundhut, kabeh mau bisa ilang sanalika, saka kalangkungane Gusti Allah, yen kabeh mau kapundhut banjur diparingake marang wong kompra, wong kompra banjur duwe kaluwihan kang ngungkuli kaluwihane wong pintêr. Mula wêlingku marang kowe, ngupayaa kawruh kang nyata, iya iku kawruh kang gandheng karo kamuksan”.

Ki Darmagandhul banjur matur maneh, nyuwun têrange bab tilase kraton Kêdhiri, iya iku kratone Sang Prabu Jayabaya. Kiyai Kalamwadi ngandika: “Sang Prabu Jayabaya ora jumênêng ana ing Kêdhiri, dene kratone ana ing Daha, kaprênah sawetane kali Brantas. Dene yen Kêdhiri prênahe ana sakuloning kali Brantas lan sawetaning gunung Wilis, ana ing desa Klotok, ing kono iku ana bata putih, iya iku patilasane Sri Pujaningrat. Dene yen patilasane Sri Jayabaya ika ana ing daha, saikine jênênge desa Mênang, patilasane kadhaton wis ora katon, amarga kurugan ing lêmah lahar saka gunung Kêlut, patilasan-patilasan mau wis ilang kabeh, pasanggrahan Wanacatur lan taman Bagendhawati uga wis sirna, dene pasanggrahan Sabda, kadhatone Ratu Pagêdhongan uga wis sirna. Kang isih mung rêca yasane Sri Jayabaya, iya iku candhi Prudhung, Têgalwangi, prênahe ing sa-lor-wetane desa Mênang, lan rêca buta wadon, iya iku rêca kang diputung tangane dening Sunan Benang nalika lêlana mênyang Kêdhiri, rêca mau lungguhe madhêp mangulon, ana maneh rêca jaran awak siji êndhase loro, panggonane ana ing desa Bogêm, wêwêngkon dhistrik Sukarêja, mula Sri Jayabaya yasa rêca, mangkene caritane, (kaya kang kapratelakake ing ngisor ini)”.

Ing Lodhaya ana buta wadon ngunggah-unggahi Sang Prabu Jayabaya, nanging durung nganti katur ing ngarsa Prabu, buta wadon wis dirampog dening wadya cilik-cilik, buta wadon banjur ambruk, nanging durung mati, barêng ditakoni, lagi waleh yen sumêdya ngunggah-unggahi Sang Prabu. Sang Prabu banjur mriksani putri buta mau, barêng didangu iya matur kang dadi sêdyane. Sang Prabu banjur paring pangandika mangkene: “Buta! andadekna sumurupmu, karsaning Dewa Kang Linuwih, aku iku dudu jodhomu, kowe dak-tuturi, besuk sapungkurku, kulon kene bakal ana Ratu, nagarane ing Prambanan, iku kang pinasthi dadi jodhomu, nanging kowe aja wujud mangkono, wujuda manusa, aran Rara Jonggrang”.

Sawise dipangandikani mangkono, putri buta banjur mati. Sang Prabu banjur paring pangandika marang para wadya, supaya desa ing ngêndi papan matine putri buta mau dijênêngake desa Gumuruh. (11) Ora antara suwe Sri Jayabaya banjur jasa rêca ana ing desa Bogêm. Rêca mau wujud jaran lagaran awak siji êndhase loro, kiwa têngên dilareni. Patihe Sang Prabu kang aran Buta Locaya sarta Senapatine kang aran Tunggulwulung padha matur marang sang Prabu, kang surasane nyuwun mitêrang kang dadi karsa-Nata, ênggone Sang Prabu yasa rêca mangkono mau, apa mungguh kang dadi karsane. Sang Prabu banjur paring pangandika, yen ênggone yasa rêca kang mangkono itu prêlu kanggo pasêmon ing besuk, sapa kang wêruh marang wujude rêca iku mêsthi banjur padha mangrêti kang dadi tekade wong wadon ing jaman besuk, yen wis jaman Nusa Srênggi. Bogêm têgêse wadhah bangsa rêtna-rêtna kang adi, têgêse wanita iku bangsa wadhah kang winadi. Laren (12) kang ngubêngi jaran têgêse iya sêngkêran. Dene jaran sêngkêran iya iku ngibaratake wong wadon kang disêngkêr. Sirah loro iku dadi pasêmone wong wadon ing jaman besuk, kang akeh padha mangro tingal, sanadyan ora kurang ing panjagane, iya bisa cidra, lagaran, iku têgêse tunggangan kang tanpa piranti. Ing jaman besuk, kang kêlumrah wong arêp laki-rabi, ora nganggo idine wong tuwane, margane saka lagaran dhisik, yen wis mathuk pikire, iya sida diêpek rabi, nanging yen ora cocog, iya ora sida laki-rabi.

Sang Prabu ênggone yasa candhi, prêlu kanggo nyêdhiyani yen ana wadyabala kang mati banjur diobong ana ing kono, supaya bisa sirna mulih marang alam sêpi. Yen pinuju ngobong mayit, Sang Prabu uga karsa rawuh ngurmati.

Kang mangkono iku wis dadi adate para raja ing jaman kuna. Mula kang dadi panyuwunku marang Dewa, muga Sang Prabu karsa yasa candhi kanggo pangobongan mayit, kaya adate Raja ing jaman kuna, amarga aku iki anak dhalang, aja suwe-suwe kaya mêmêdi, duwe rupa tanpa nyawa, bisaa mulih marang asale.

Samuksane Sang Prabu Jayabaya, Patih Buta Locaya sarta Senapati Tunggulwulung, apa dene putrane Sang Prabu kang kêkasih Ni Mas Ratu Pagêdhongan, kabeh banjur padha andherek muksa.

Buta Locaya banjur dadi ratuning dhêdhêmit ing Kêdhiri. Tunggulwulung ana ing gunung Kêlut, dene Ni Mas Ratu Pagêdhongan banjur dadi ratuning dhêdhêmit ana ing sagara kidul, asmane ratu Anginangin.

Ana kêkasihe Sang Prabu Jayabaya, jênênge Kramatruna, nalika Sri Jayabaya durung muksa, Kramatruna didhawuhi ana ing sêndhang Kalasan. Sawise têlung atus taun, putrane Ratu ing Prambanan, kêkasih Lêmumbardadu iya Sang Pujaningrat, jumênêng Nata ana ing Kêdhiri, kadhatone ana sakuloning bangawan (3), kêdhi têgêse wong wadon kang ora anggarap sari, dene dhiri iku têgêse anggêp, kang paring jênêng iku Rêtna Dewi Kilisuci, dicocogake karo adate Sang Rêtna piyambak, amarga Sang Rêtna Dewi Kilisuci iku wadat, sarta ora anggarap sari. Dewi Kilisuci nyawabi nagarane, aja akeh gêtihe wong kang mêtu. Mula Kêdhiri iku diarani nagara wadon, yen nglurug pêrang akeh mênange, nanging yen dilurugi apês. Kang kêlumrah pambêkane wanita ing Kêdhiri iku gêdhe atine, amarga kasawaban pambêkane Sang Rêtna Dewi Kilisuci. Dene Rêtna Dewi Kilisuci iku sadhereke sêpuh Nata ing Jênggala. Sang Rêtna mau tapa ana ing guwa
Selamangleng, sukune gunung Wilis.

WUWUHAN KATÊRANGAN.

Kanjeng Susuhunan Ampeldênta pêputra ratu Fatimah, patutan saka Nyai Agêng Bela. Ratu Fatimah krama oleh pangeran Ibrahim, ing Karang Kumuning Satilare Pangeran Karang Kumuning. Ratu Fatimah banjur tapa ana ing manyura, karo Pangeran Ibrahim Ratu Fatimah pêputra putri nama Nyai Agêng Malaka, katêmokake Raden Patah.

Raden Patah (Raden Praba), putrane Prabu Brawijaya patutan saka putri Cêmpa kang katarimakake marang Arya Damar Adipati ing Palembang, barêng Raden Patah wis jumênêng Nata, jêjuluk Sultan Syah ‘Alam Akbar Siru’llah Kalifatu’lRasul Amiri’lMu’minin Rajudi’l’Abdu’l Hamid Kak, iya Sultan Adi Surya ‘Alam ing Bintara (Dêmak).

Putri Cêmpa nama Aranawanti (Ratu Êmas) kagarwa Prabu Brawijaya, pêputra têlu:
[1] Putri nama Rêtna Pambayun, katrimakake marang Adipati Andayaningrat ing Pêngging, nalika jaman pambalelane nagara Bali marang Majapahit.
[2] Raden Arya Lêmbupêtêng Adipati ing Madura.
[3] Isih timur rêmên marang laku tapa, nama Raden Gugur, barêng muksa kasêbut nama Sunan Lawu.

Panênggak Putri Cêmpa nama Pismanhawanti kagarwa putrane Jumadi’l Kubra I, patutan saka ibu Sitti Fatimah Kamarumi, isih têdhake Kangjêng Nabi Mukammad, asma Maulana Ibrahim, dêdalêm ana ing Jeddah, banjur pindhah ing Cêmpa, dadi Imam ana ing Asmara tanah ing Cêmpa, banjur kasêbut nama Maulana Ibrahim Asmara, iku kang pêputra Susuhunan Ampeldênta Surabaya. Dene putra Cêmpa kang waruju kakung, nama Awastidab, wus manjing Islam, nyakabat marang maulana Ibrahim, jumênêng Raja Pandhita ing Cêmpa anggênteni ingkang rama, pêputra siji kakung kêkasih Raden Rachmat. Kang ibu putri Cêmpa (garwa Maulana Ibrahim), pêputra Sayid ‘Ali
Rachmat, ngêjawa nama Susuhunan Katib ing Surabaya, dêdalêm ing Ampeldênta, kasêbut Susuhunan Ampeldênta. Cêmpa iku kutha karajan ing India buri (Indo china).
Sayid Kramat kang kasêbut ing buku iki pêparabe Susuhunan ing Bonang (Sunan Benang).

TAMAT

KATRANGAN:
(1) Kulon kutha Majakêrta lêt +/- 10 km.
(2) Pêlabuhane saiki aran: “Haipong”.
(3) Lor Stasiyun: Surabayakota “Sêmut”.
(4) Benang = Bonang ing Karêsidhenan Rêmbang.
(5) Tarik.
(6) Kulon kutha Kêdhiri.
(9) Akire Mênang didêgi pabrik gula arane iya pabrik Mênang,
stasiyune ing Gurah antarane Kêdhiri – Pare +/- 7 km. saka Kêdhiri.
(10) Kidul Majaagung lêt +/- 15-16 km. Saiki dicêluk desa Ngrimbi.
(11) Ing sacêlakipun pabrik Mênang, wontên dhusun nama Guruh.
1. mbok manawi ewah-ewahan saking Gumêrah-Gumuruh.
2. Gurah = gusah.
3. ngrêsiki gorokan.
(12) Laren = kalenan.
(13) Bangawan = Brantas.

Telah Terbit on Juni 23, 2007 at 1:43 am  Comments (53)  

53 Komentar

  1. Ada yang bisa bantu men-translate kan?!?!? :-((

    suksma,
    Made

  2. Terjemahin dong mas, ini karya sastra penting. Masa cuma pake Boso Jowo? Tidak banyak yang mengerti bahasa Jawa tempoe doeloe.

  3. Ya mas, aku orang Bali gak ngerti bahasa Jawa, dan aku sangat perlu sekali untuk tahu sastra ini, gemana tidak, aku kan keturunan dari yang membuat sastra Jawa (sastra Jawa dipelajari dan diimplementasikan di Bali)dan saya berharap istilah Jawan itu janganlah berkembang.

  4. Ini adalah sebuah karya rahasia, isinya menyangkut hal-hal tentang kebenaran/dialog keyakinan kususnya antara agama islam dan agama budha, dimana disana ada dialog antara Sunan Bonang dan Ratu Demit Jawa Buto Locaya, dimana Ki Sunan Bonang kalah dalam dialog itu, juga ada dialog antara KI Sabdopalon dan Prabu Brawijaya yang sudah setuju masuk islam soal tujuan akhir hidup, dan Prabu Brawijaya juga kalah dalam dialog itu.

    Disana juga ada Kutukan Sabdopalon dimana dia merelakan tanah Jawa dikuasai agama islam selama 500 tahun, setelah itu Sabdopalon akan muncul kembali ketahan Jawa dan akan menghidupkan kembali agama Budhi, yang bisa diterima oleh segala kalangan.

    DAn kini sudah 500 tahun berlau, tanda-tanda yang diucapkan oleh Sabdopalon agak-agak mirip dengan kejadian yang terjadi saat ini, dimana Indonesia dikepung oleh segala bencana yang renyusahkan rakyat kecil.

    Sebenarnya karya ini karya yang bagus, untuk kita jadikan bahan pertimbangan, dimana yang namanya sebuah neraca itu memang harus ada pembandingnya, dan parameternya, coba sekarang sama-sama kita renungkan, bagaimana bumi Jawa sebelum kedatangan islam dan sesudahnya, dan coba juga baca karya-karya lain seperti Etimologi Aksara Jawa dll, kalau kita renungkan maknanya dalam-dalam maka kita juga akan berkata “Subhanallah, ternyata yang namanya kebenaran itu, bisa kita gali dari segala sisi, jangan hanya memandang dari satu sisi, tanpa ada parameter pembanding, bagaimana kita kita bisa disebut ganteng kalau hanya kita yang ada, tanpa ada orang lain, yang bisa kita jadikan ukuran.

    Maaf atas kurang dan lebihnya,

    Mustafa

  5. Mas, boleh minta terjemahannya ga ??
    Aku tunggu ya, aku ga nerti nih, tapi aku tertarik banget. Makasih ya …

  6. TERNYATA BENER KATA MBAHBUYUTKU SAAT TAHUNSIJIAN/1900-1910 DULU PERNAH BACA BUKU DARMAGANDHUL,SYEHMELOYO DLL.AKU PENGEN TAHU APA DISINI PARA KADHANG ADA YANG PUNYA KITAB2 ITU TOLONG DONG DITULIS/SEPERTI TULISAN DIATAS(DARMAGANDHUL)UNTUK MENAMBAH WAWASAN SASTRA JAWA.
    MATUR SEMBAH NUWUN.

  7. sebuah karya sastra yang bagus,namun seperti halnya sebuah karya sastra dahulu atau karya satra sekarang semuanya hanyalah pemikiran seorang manusia yang JELAS PENULISANNYA PASTI SUBJEKTIF dan tidak bisa dipercaya atau dibuktikan secara empirik atau logika seratus persen. ini hanyalah sebuah karya satra di antara berpuluh-puluh ribu karya sastra yang bertebaran di muka bumi,kata hati kita lah sang penentu kebenaran,kebaikan dari hal-hal yang me nila pikiran kita.

  8. minta terjemahannya dong
    nih email gue
    1 susahsih1@yahoo.co.id
    2 susahsih2@yahoo.co.id

    silahkan dipilih….

  9. Yang nulis serat itu kan bukan Sabdopalonnya……..jadi yah sedikit banyak kepengaruh dengan apa yang dianutnya dan apa yang dianggap baik dan benar walalupun diterima dalam keadaan hening manusiawi ……….heningnya akal pikiran dan perasaan hati adalah manusiawi bukanlah NING SEJATI karenanya isi dari serat tersebut itu tidak mungkin melebihi wadah,kemampuan batin dan tua mudanya jiwa si penulis. jadi belum tentu Serat Sabdopalon dan Jongko Joyoboyo Sabdopalon adalah cerita yang benar2 nyatanya begitu,bisa jadi penulisnya (yang pasti bukan Sri Aji Joyoboyo) hanya menerima penglihatan dalam bahasa lambang,bahasa sanepan,sebab memang sebelum TERANG ROHANI itu hadir didalam diri manusia karena BINUKA atau TINARBUKA dan mencekam kedirian manusia maka segala sesuatu petunjuk dari kegaiban Gusti itu hanya merupakan perlambang yang masih minta diartikan lagi melalui lantiping pamikir dan landeping panggraita.Sebab memang segala sesuatu petunjuk dari GUSTI itu tidak mungkin melebihi atau mengurangi daripada wadah dan isi batin manusia yang menerimanya.Tetapi memang yang perlu kita sadari adalah bahwa serat dan jongko2 leluhur itu dibuat oleh manusia jawata dan untuk manusia jawata pula,yaitu manusia2 yang ngerti tata bebrayan dan tata kahanan,manusia yang ngerti bahasa tersirat bukan yang tersurat,jalma linimpad prasasat wus tamat,tanpa butuh penjelasan panjang lebar tapi langsung mengerti isinya,tanpa perlu banyak kata2 tetapi sudah mengerti maksudnya,tidak perlu banyak berkata2 tetapi sampai KAJATEN,tidak mencari dan tidak merasa bisa tetapi menerima WAHYU dan KASIHNYA,tidak banyak membaca buku tetapi banyak membaca dirinya sendiri dan membaca Sastrajendrahayuningrat,Papan tanpa tulis dan Tulis tanpa papan di Alam kehidupan yang gumelar ini.Tetapi manusia2 yang pola pikir,perasaannya dan nafsu baik buruknya itu sudah dicetak dan kepengaruh pola pikir dan pola merasa bangsa asing itu sedikit banyak tentunya susah untuk menerima apalagi mengartikan secara wajar dan pada tempat yang semestinya semua sastra sandhi leluhur yang dicecerkan dengan sengaja tetapi juga tersembunyi rapi bagi para keturunannya yang masih berjiwa JAWA JAWI JAWATA itu supaya ELING kepada KAWITAN dan WASPODO kepada keadaan sekarang atau didepan nanti.Dan memang mereka2 yag memang tidak dikarsakaken untuk mengerti yah selamanya akan tidak mengerti.
    Sesungguhnya Sejarah Jawa itu ada tertulis di darah kita………jongko2 dan sejarah dari leluhur itu juga sudah tertulis menutupi kalbu kita sehingga sebelum kita mampu membongkar,menggali dan meruwat semuanya itu maka tidak mungkin kita bisa melihat dan mengerti “bukan Apa” tetapi mana yang sesungguhnya ada!!!APa itu jiplakan dari buku2,dari pemikiran sedangkan kemampuan meraba MANA itu tumbuh dari kerendahan hati karena tidak merasa mampu dan merasa mengerti maka disitulah tumbuh bahwa GUSTI aldah Kemampuan dan Pengertian kita!!.Dan Jika kita itu memang berdarah dan berJIWA JAWA JAWI JAWATA,sejatinya SEJARAH,BUDDHAYA ,KAWRUH dan NGELMU JAWA itu sudah membalung sungsum dalam pribadi kita,karenya kita tidak perlu terlalu banyak berzinah dengan buku2 dan kitab2,kita jangan lelamisan percaya dan mangro tingal dari pribadinya sendiri,kita jangan terlalu banyak berzinah dengan kebudayaan dan kepercayaan dari luar dirinya pribadinya sendiri,termasuk percaya kepada aliran2 yang mengaku ini dan diaku itu atau orang2 yang mengaku sebagai ini sebagai itu atau guru2/pinisepuh kebudayaan jawa dan guru2 kaweruh kejawen.Untuk menyadari Kabuddhayan Manusia Jawa itu,kita yang muda2 ini cukup menyadari saja PRIBADI,BUDDHI dan HIDUP kita sendiri dalam perbandingan yang sebenarnya dihadapan GUSTI kita saja maka itu sudah menggali,membongkar,meruwat dan merawat sekaligus mengembangkan dan menyempurnakan seluruh KEBUDDHAYAAN yaitu KETUHANAN dan KEMANUSIAAN warisan leluhur Jawa yang sesuai dengan Karsaning Gusti di jaman ini.Memang boleh dikata bahwa serat2,suluk2,kitab jongko,pusaka-pusaka,aliran kepercayaan,kawruh dan ngelmu jawa adalah peninggalan leluhur yang berharga untuk dikenal,untuk dimengerti,untuk didalami dan dipelihara tetapi DIRI PRIBADI SENDIRI dan DARAH YANG MENGALIR dalam tubuh ini adalah WARISAN, WASIAT,PETUNJUK,PESAN dan PUSAKA LELUHUR YANG LEBIH BERHARGA dan PALING TERUTAMA untuk dimengerti, digali, diruwat, dirawat,dikembangkan dan disempurnakan sesuai dengan HUKUM KAJATEN yang hakikatnya adalah Karsa Gusti.Dan BUDDHI adalah pusaka dan kurnia pembawaan dari Gusti yang paling berharga bagi kita,bukan bagi bangsa Jawa saja,bukan pula bagi bangsa Arab atau Yahudi saja,juga bukan pula bagi bangsa Arya saja tetapi bagi kita semua,BANGSA KETURUNAN MANU,MANUSIA.Dengan kesadaran akan Buddhinya maka kita manusia mampu membedakan kesadaran diri kita dengan binatang,bahwa kita manusia itu mempunyai kesempatan untuk menyadari diri sebagai kawulo yang mempunyai Gusti,mempunyai sangkan dan parannya sebagai dumadi dan mempunyai kerinduan serta kebutuhan akan kemurnian jiwa……….karena Buddhi,maka kita itu akan bisa menjawab sendiri pertanyaan hidup sepanjang masa : KENAPA SAYA DILAHIRKAN DI DUNIA INI?.Karena Buddhi,kita bisa merindukan dan hidup kayungyun serta tuhu tresno kepada KArsaning GUSTI.Karena Buddhi pula maka kita manusia bisa merindukan dan bercita-cita agar dunia ini kembali kepada kodratnya semula sewaktu dunai ini diciptakan yaitu menjadi tempat manusia untuk bhakti dan Dharma,membabarkan Karsa Gusti yang sesuai dengan HUKUM KAJATEN atau HUKUM YANG HIDUP. Dan mata buddhilah yang bisa melihat dan membedakan mana manusia yang tua akal pikiran otak dan nafsu2nya serta mana manusia yang sungguh tua jiwa dan rokhaninya.Dalam Kesadaran akan buddhilah maka kita bisa mengerti mana manusia yang sungguh tua KAWERUH PAMIKIRnya dan mana manusia yang sungguh sudah PUTUS ING NGELMUROSO.Dan karena KEBANGKITAN BUDDHI MANUSIA NUSWANTARA pula maka kita semua nantinya akan mampu melihat,menghayati dan membedakan tanpa pengaruh dan campur tangan buku2,kitab2 dan bacot mulut propaganda orang lain, mana sesungguhnya TEMBAGA dan mana yang dikatakan EMAS,mana yang dinamakan baik dan mana dikatakan YANG BENAR,mana garis KADEWATAN mana GARIS KENABIAN,mana yang namanya manusiawi,mana yang alami dan mana yang disebut SEJATI!!!Karena semuanya itu sudah diliputi oleh MANUSIA JAWA….manusia yang ngerti TATA,ya tata bebrayan sekaligus tata kahanan (jagad semesta).!!!.

  10. Para leluhur kita sebenarnya punya kelebihan yang luar biasa, yang didapat tidak dengan begitu saja, melainkan dengan perjalanan yg panjang, puasa (tapa) dan prihatin. Para leluhur atau pemimpin kita dulu punya tanggung jawab terhadap rakyat dan masa depanya. Oleh karena itu mereka berpikir bagaimana nasib rakyat dan bangsanya kelak. Beliau juga sudah berpikir pergaulan antar bangsa atau globalisasi istilah sekarang pasti akan berdampak kepada perkembangan perilaku dan mental rakyat dan bangsanya pasti akan terpengaruh. Seperti masuknya islam ke nusantara sebagai contohnya. Saya berpikir kemampuan spiritual leluhur kita cukup luar biasa tentang pandangan terhadap kehidupan bangsanya kelah. Kemampuan mereka melebihi para walisongo atau bahkan setaraf dengan nabi. Maaf jangan ada yang tersinggung. Kalau mengaku manusia beradab janganlah mudah tersinggung. Terima kasih.

  11. Negara kita kacau karena rakyatnya tidak mau prihatin. Tidak percaya dengan kemampuannya sendiri, lebih percaya produk luar negeri. Kalau diliat dari dulu begitu sejak jaman leluhur kita. Mereka selalu mudah terpengaruh oleh kebudayaan dari luar. Segala sesuatunya impor termasuk ideologi dan segala tetek bengeknya produk luar itu. Kapan bangsa ini akan sadar dan percaya dengan kemampuan sendiri.

  12. minta emailnya dong anak haram mentaram

  13. saya lama sekali mencari hal-hal yang seperti web ini. sangat berguna bagi saya dalam belajar sejarah leluhur.

  14. Menuju Timur

    Sabda telah terlontar dari mulut sang Raja,gerangan apa yang akan terjadi pada tanahku ini?apabila kembar 300 wajah itu terus menerus menatap dan mengharap sebuah ucapan dari mulut ini,untuk menggerakan kaki2 mereka menuju tanah api di Timur…”ingatlah aulia,saat ini mereka sangat mengharapkanmu,mengundangmu untuk bergabung di tanah sesak mereka untuk sekedar mencuci baju kumal yang mereka gunakan untuk membunuh bapaknya sendiri,serta menanggungkan karma mereka di pundakmu,sungguh kasihan kau pemuda!! seluruh hidupmu hanya untuk dijejali napsu mereka mereka yang ingin keluar dari neraka yang mereka bangun sendiri!! Ingatlah pula masa bulan madu-mu telah habis dengan sang terkasih,saatnya kau bangun dari maya,ke arah hakekat dunia dimana kau sendiri yg menelisik semua garis jangka leluhur,
    saat ini di bawah sana mereka menunggumu,melambaikan tangan seolah rindu sudah tak tertahankan!
    tahukah kau pemuda?saat kau hadir tak sedikit yang akan menyangsikanmu,tapi mereka takut untuk berbicara hanya mata mereka berpandangan sesamanya seolah olah berucap “inikah dia yang kita tunggu2 ?” ANEH….
    BUKANKAH AKU YANG LEBIH DARI SEKEDAR DIA?”
    saat itu datang lihatlah ke atas dan ke bawah jangan melihat ke samping kanan dan kirimu…
    disanalah cermin mu sebenarnya….
    ini hanyalah jalan dimana kau pernah meminta kepada kami sebelum berjuta tahun lalu,jalan kemana para terkasih berada,kami mendengar kami berbicara kepada yang mendengar,kami berlaku sebagai hukum ucapan manusia,kami menitah kepada yang kami restui,kami inilah KASIH..
    beranikah kau pemuda?
    Kami tak pernah salah menurunkan panglima perang melawan dunia,tapi panglima itu sendiri yang selalu terlalu manusia saat dititah….
    Alhamdi, menanggung 300 wajah,meniti jalan di ujung pedang mahkota embun,tetes tangis perawan pun diembannya untuk dia bawa ke hadapan sang Roba…datang kau ditunggu pulang kau dicampakkan!!itulah wujud kasih kami padamu…berdoalah kau setan belalang saat dia aku tunjukan…!!!
    Ibunda Ratu Jagat wajah inikah yang akan kubawa saat kau tinggalkan telaga kemarin?Bapaku Jagat Batara tangan inikah yang kau hendaki untuk mencatat semua pergerakan dunia esok?
    Mari 300 wajah,sudah tak ada lagi wisik dan perintah lagi,yang ada hanya arus sungai mengalir maka diujungnya kita temukan tujuh pertempuran akhir dan pulang….awalan dan akhiran KASIH.

    Matari di Atas Sungai tujuh
    (palangkaraya timur Hyng Marende)

  15. DARMAGANDHUL.
    Carita adêge nagara Islam ing Dêmak bêdhahe nagara Majapahit kang
    salugune wiwite wong Jawa ninggal agama Buddha banjur salin agama
    Islam.
    (Kisah mengenai berdirinya Kerajaan Islam Demak dan runtuhnya
    Kerajaan Majapahit yang sebenarnya. Awal mulanya Orang Jawa
    Meninggalkan Agama Buddha dan Beralih pada Agama Islam)
    Gancaran basa Jawa ngoko.
    Babon asli tinggalane
    K.R.T. Tandhanagara, Surakarta.
    Cap-capan ingkang kaping sêkawan 1959
    Toko Buku “Sadu-Budi” Sala.

    BÊBUKA.
    Sinarkara sarjunireng galih, myat carita dipangikêtira, kiyai
    Kalamwadine, ing nguni anggêguru, puruhita mring Raden Budi,mangesthi
    amiluta, duta rehing guru, sru sêtya nglampahi dhawah,panggusthine
    tan mamang ing lair batin, pinindha lir Jawata.

    Satuduhe Raden Budi êning, pan ingêmbun pinusthi ing cipta, sumungkêm
    lair batine, tan etung lêbur luluh, pangesthine ing awal akhir,
    tinarimeng Bathara, sasêdyanya kabul, agung nugraheng Hyang Suksma,
    sinung ilham ing alam sahir myang kabir, dumadya auliya.
    Angawruhi sasmiteng Hyang Widdhi, pan biyasa mituhu susêtya, mring
    dhawuh wêling gurune, kêdah mêdharkên kawruh, karya suka pirêneng
    jalmi, mring sagung ahli sastra, tuladhaning kawruh, kyai Kalamwadi
    ngarang, sinung aran srat Darmagandhul jinilid, sinung têmbang
    macapat.
    Pan katêmben amaos kinteki, têmbang raras rum sêya prasaja, trêwaca
    wijang raose, mring tyas gung kumacêlu, yun darbeya miwah nimpêni,
    pinirit tinuladha, lêlêpiyanipun, sawusnya winaos tamat, linaksanan
    tinêdhak tinurun sungging, kinarya nglipur manah.
    Pan sinambi-sambi jagi panti, sasêlanira ngupaya têdha, kinarya cagak
    lênggahe, nggennya dama cinubluk, mung kinarya ngarêm-arêmi,
    tarimanireng badan, anganggur ngêthêkur, ngêbun-bun pasihaning Hyang,
    suprandene tan kalirên wayah siwi, sagotra minulyarja.
    Wus pinupus sumendhe ing takdir, pan sumarah kumambang karseng Hyang,
    ing lokhilmakful tulise, panitranira nuju, ping trilikur ri Tumpak
    manis, Ruwah Je warsanira, Sancaya kang windu, masa Nêm ringkêlnya
    Aryang, wuku Wukir sangkalanira ing warsi: wuk guna ngesthi Nata
    (taun Jawa 1830).

    [Bagian Pembukaan tidak diterjemahkan karena penterjemah tidak paham
    bahasa Jawa klasik]

    DARMAGANDHUL.

    Ing sawijining dina Darmagandhul matur marang Kalamwadi mangkene “Mau-
    maune kêpriye dene wong Jawa kok banjur padha ninggal agama Buddha
    salin agama Islam?”

    (Pada suatu hari bertanyalah Darmagandhul pada Kalamwadi sebagai
    berikut, “Asal mulanya bagaimana, kok orang Jawa meninggalkan Agama
    Buddha dan berubah menganut Agama Islam?”)

    Wangsulane Ki Kalamwadi: “Aku dhewe iya ora pati ngrêti, nanging aku
    wis tau dikandhani guruku, ing mangka guruku kuwi iya kêna dipracaya,
    nyaritakake purwane wong Jawa padha ninggal agama Buddha banjur salin
    agama Rasul”.

    (Jawabannya Ki Kalamwadi, “Saya sendiri juga tidak begitu mengerti,
    tapi saya sudah pernah diberi tahu oleh guru saya, selain itu guru
    saya itu juga bisa dipercaya, [Beliau] menceritakan asal mulanya
    orang Jawa meninggalkan Agama Buddha dan berganti menganut agama
    Rasul (Islam).”)

    Ature Darmagandhul: “Banjur kapriye dongengane?”

    (Darmagandhul bertanya, “Bagaimana kalau begitu ceritanya?”)

    Ki Kalamwadi banjur ngandika maneh: “Bab iki satêmêne iya prêlu
    dikandhakake, supaya wong kang ora ngrêti mula-bukane karêben ngrêti”.

    (Ki Kalamwadi lalu berkata lagi, “Hal ini sesungguhnya juga perlu
    diungkapkan agar orang yang tidak tahu asal mulanya menjadi tahu.”)

    Ing jaman kuna nagara Majapahit iku jênênge nagara Majalêngka, dene
    ênggone jênêng Majapahit iku, mung kanggo pasêmon, nanging kang
    durung ngrêti dêdongengane iya Majapahit iku wis jênêng sakawit. (1)
    Ing nagara Majalêngka kang jumênêng Nata wêkasan jêjuluk Prabu
    Brawijaya.

    (Pada zaman kuno, Kerajaan Majapahit itu namanya Kerajaan Majalengka,
    sedangkan nama Majapathit itu, hanya sebagai perumpamaan, tetapi bagi
    yang belum tahu ceritanya, Majapahit itu telah merupakan namanya
    semenjak awal. (1) Di Kerajaan Majapahit yang berkuasa sebagai Raja
    adalah Prabu Brawijaya.)

    Ing wêktu iku, Sang Prabu lagi kalimput panggalihe, Sang Prabu krama
    oleh Putri Cêmpa, (2) ing mangka Putri Cêmpa mau agamane Islam,
    sajrone lagi sih-sinihan, Sang Rêtna tansah matur marang Sang Nata,
    bab luruhe agama Islam, sabên marak, ora ana maneh kang diaturake,
    kajaba mung mulyakake agama Islam, nganti njalari katariking
    panggalihe Sang Prabu marang agama Islam mau.

    (Pada saat itu, Sang Prabu sedang dimabuk asmara, ia menikah dengan
    Putri Cempa, (2) karena Putri Cempa itu beragama Islam, maka saat
    sedang berdua-duaan, Sang Putri [selalu] berbicara pada sang Raja,
    mengenai agama Islam. Tiap kali berkata-kata, tidak ada hal lain yang
    dibicarakan, selain mengagung-agungkan agama Islam, sehingga
    menyebabkan tertariknya hati Sang Prabu akan agama Islam.)

    Ora antara suwe kaprênah pulunane Putri Cêmpa kang aran Sayid Rakhmat
    tinjo mênyang Majalêngka, sarta nyuwun idi marang Sang Nata,
    kaparênga anggêlarake sarengate agama Rasul.

    (Tidak berama lama datanglah pengikut Putri Cempa yang bernama Sayid
    Rakhmat ke Majalengka. Ia minta izin pada sang raja, untuk menggelar
    penyebaran agama Rasul (Islam).)

    Sang Prabu iya marêngake apa kang dadi panyuwune Sayid rakhmat mau.
    Sayid Rakhmat banjur kalakon dhêdhukuh ana Ngampeldênta ing Surabaya
    (3) anggêlarake agama Rasul. Ing kono banjur akeh para ngulama saka
    sabrang kang padha têka, para ngulama lan para maulana iku padha
    marêk sang Prabu ing Majalêngka, sarta padha nyuwun dhêdhukuh ing
    pasisir.

    (Sang Prabu juga mengabulkan apa yang diminta oleh Sayid Rakhmat itu.
    Sayid Rakhmat lalu mendirikan sebuah desa kecil (dukuh) di
    Ngampeldenta, Surabaya. Ia mengajar agama Islam di sana. Selanjutnya
    makin banyak para ulama dari seberang yang datang. Para ulama dan
    para maulana itu beramai-ramai menghadap sang raja di Majalengka,
    serta sama-sama meminta desa kecil di daerah pesisir.)

    Panyuwunan mangkono mau uga diparêngake dening Sang Nata. Suwe-suwe
    pangidhêp mangkono mau saya ngrêbda, wong Jawa banjur akeh bangêt
    kang padha agama Islam.

    (Permintaan tersebut juga dikabulkan oleh Sang Raja. Lama-lama
    perkampungan kecil semacam itu makin menjamur, orang Jawa makin
    banyak yang beragama Islam.)

    Sayid Kramat dadi gurune wong-wong kang wis ngrasuk agama Islam
    kabeh, dene panggonane ana ing Benang (4) bawah Tuban. Sayid Kramat
    iku maulana saka ing ‘Arab têdhake Kanjêng Nabi Rasulu’llah, mula
    bisa dadi gurune wong Islam. Akeh wong Jawa kang padha kelu maguru
    marang Sayid Kramat. Wong Jawa ing pasisir lor sapangulon sapangetan
    padha ninggal agamane Buddha, banjur ngrasuk agama Rasul. Ing
    Blambangan sapangulon nganti tumêka ing Bantên, wonge uga padha kelu
    rêmbuge Sayid Kramat.

    (Sayid Kramat menjadi gurunya orang-orang yang sudah menganut agama
    Islam. Tempat menetapnya berada di Benang (juga disebut Bonang –
    penterjemah), Tuban. Sayid Kramat itu adalah pemuka agama yang
    berasal dari Arab, atau tempat kelahirannya Nabi Muhammad, sehingga
    dapat menjadi gurunya para penganut agama Islam. Banyak orang Jawa
    yang berguru pada Sayid Kramat. Orang Jawa di pesisir utara, baik
    bagian barat maupun timur, sama-sama meninggalkan agama Buddha dan
    berpindah masuk Islam. Dari Blambangan ke arah barat hingga Banten,
    banyak orang yang telah mematuhi perkataan Sayid Kramat.)

    Mangka agama Buddha iku ana ing tanah Jawa wis kêlakon urip nganti
    sewu taun, dene wong-wonge padha manêmbah marang Budi Hawa. Budi iku
    Dzate Hyang Widdhi, Hawa iku karêping hati, manusa ora bisa apa- apa,
    bisane mung sadarma nglakoni, budi kang ngobahake.

    (Pada saat itu agama Buddha telah dianut di tanah Jawa selama seribu
    tahun, para penganutnya menyembah pada Budi Hawa. Budi adalah Zat
    dari Hyang Widdhi, sedangkan Hawa itu adalah kehendak hati. Manusia
    itu tidak dapat berbuat apa-apa selain berusaha menjalankan, tetapi
    budi yang mengubah segalanya.)

    Sang Prabu Brawijaya kagungan putra kakung kang patutan saka Putri
    Bangsa Cina, miyose putra mau ana ing Palembang, diparingi têtêngêr
    Raden Patah.

    (Raja Brawijaya memiliki putra dari seorang putri berkebangsaan Cina.
    Putranya itu lahir di Palembang, dan diberi nama Raden Patah.)

    Barêng Raden Patah wis diwasa, sowan ingkang rama, nganti sadhereke
    seje rama tunggal ibu, arane Raden Kusen. Satêkane Majalêngka Sang
    Prabu kewran panggalihe ênggone arêp maringi sêsêbutan marang
    putrane, awit yen miturut lêluri saka ingkang rama, Jawa Buddha
    agamane, yen nglêluri lêluhur kuna, putraning Nata kang pambabare ana
    ing gunung, sêsêbutane Bambang.

    (Tatkala Raden Patah sudah dewasa, ia mengunjungi ayahnya. Ia
    memiliki saudara lain ibu yang bernama Raden Kusen. Setibanya di
    Majalengka Sang Prabu bingung hatinya untuk memberi nama pada
    puteranya. Sebab menurut tradisi leluhur Jawa yang beragama Buddha,
    putra raja yang lahir di gunung, disebut Bambang.)

    Yen miturut ibu, sêsêbutane: Kaotiang, dene yen wong ‘Arab sêsêbutane
    Sayid utawa Sarib. Sang Prabu banjur nimbali patih sarta para nayaka,
    padha dipundhuti têtimbangan ênggone arêp maringi sêsêbutan ingkang
    putra mau. Saka ature Patih, yen miturut lêluhur kuna putrane Sang
    Prabu mau disêbut Bambang, nanging sarehne ibune bangsa Cina, prayoga
    disêbut Babah, têgêse pambabare ana nagara liya.

    (Kalau menurut ibunya, namanya adalah Kaotiang, yaitu kalau dalam
    bahasa Arab disebut Sayid atau Sarib. Sang Prabu lalu memanggip para
    patih dan pegawai kerajaan. Mereka diminta pendapatnya di dalam
    memberikan nama bagi putranya itu. Patih berkata bahwa kalau menurut
    leluhur zaman dahulu, anak raja itu seharusnya diberi nama Bambang,
    tetapi karena ibunya berkembangsaan Cina, maka seharusnya disebut
    Babah, yang artinya lahirnya ada di negara lain.)

    Ature Patih kang mangkono mau, para nayaka uga padha mupakat, mula
    Sang Nata iya banjur dhawuh marang padha wadya, yen putra Nata kang
    miyos ana ing Palembang iku diparingi sêsêbutan lan asma Babah Patah.
    Katêlah nganti tumêka saprene, yen blastêran Cina lan Jawa sêsêbutane
    Babah.

    (Pendapat sang patih tersebut juga disepakati oleh para pegawai
    kerajaan. Oleh karenanya sang raja mengumumkan bahwa putranya itu
    yang lahir di Palembang, diberi nama Babah Patah. Hingga sampai
    sekarang, orang yang berdarah campuran Cina dan Jawa diberi nama
    Babah.)

    Ing nalika samana, Babah Patah wêdi yen ora nglakoni dhawuhe ingkang
    rama, mulane katone iya sênêng, sênênge mau amung kanggo samudana
    bae, mungguh satêmêne ora sênêng bangêt ênggone diparingi sêsêbutan
    Babah iku.

    (Babah Patah, takut kalau tidak mematuhi sabda bapaknya, karena itu
    bersikap seolah-olah senang. Padahal ia tidak benar-benar senang-
    senang diberi nama Babah.)

    Ing nalika iku Babah Patah banjur jinunjung dadi Bupati ing Dêmak,
    madanani para bupati urut pasisir Dêmak sapangulon, sarta Babah Patah
    dipalakramakake oleh ing Ngampelgadhing, kabênêr wayahe kiyai Agêng
    Ngampel.

    (Kemudian Babah Patah diangkat menjadi bupati di Demak, untuk
    mengepalai para bupati di pesisir Demak ke arah barat. Babah Patah
    lalu diperintahkan untuk berguru di Ngampelgadhing, yang kebetulan
    dikepalai oleh Kyai Ageng Ngampel.)

    Barêng wis sawatara masa, banjur boyong marang Dêmak, ana ing desa
    Bintara, sarta sarehne Babah Patah nalika ana ing Palembang agamane
    wis Islam, anane ing Dêmak didhawuhi nglêstarekake agamane, dene
    Raden Kusen ing nalika iku jinunjung dadi Adipati ana ing Têrung (5),
    pinaringan nama sarta sêsêbutan Raden Arya Pêcattandha.

    (Ketika waktunya telah tiba, ia pindah ke Demak, yakni ke desa
    Bintara. Sebetulnya Babah Patah telah beragama Islam saat di
    Palembang. Oleh sebab itu, tatkala telah berada di Demak, ia
    diperintahkan untuk melestarikan agamanya. Sedangkan Raden Kusen
    diangkat menjadi adipati di Terung, dan diberi gelar Raden Arya
    Pecattandha.)

    Suwening suwe sarak Rasul saya ngrêbda, para ngulama padha nyuwun
    pangkat sarta padha duwe sêsêbutan Sunan, Sunan iku têgêse budi,
    uwite kawruh kaelingan kang bêcik lan kang ala, yen wohe budi ngrêti
    marang kaelingan bêcik, iku wajib sinuwunan kawruhe ngelmu lair
    batin. Ing wêktu iku para ngulama budine bêcik-bêcik, durung padha
    duwe karêp kang cidra, isih padha cêgah dhahar sarta cêgah sare.

    (Makin lama agama Rasul makin menyebar luas, para ulama menjadi ingin
    memiliki gelar, dimana kemudian mereka digelari Sunan. Sunan itu
    artinya budi, pohon pengetahuan kesadaran pada yang baik dan buruk.
    Jika buah budi itu menyadari akan kebaikan, maka ia wajib menuntut
    ilmu lahir dan bathin. Pada saat itu para ulama masih memiliki hati
    yang baik, belum memiliki keinginan buruk, masih menahan diri dari
    makan dan tidur.)

    Sang Prabu Brawijaya kagungan panggalih, para ngulama sarake Buddha,
    kok nganggo sêsêbutan Sunan, lakune isih padha cêgah mangan, cêgah
    turu. Yen sarak rasul, sirik cêgah mangan turu, mung nuruti rasaning
    lesan lan awak. Yen cêgah mangan rusak, Prabu Brawijaya uga banjur
    paring idi. Suwe-suwe agama Rasul saya sumêbar.

    (Sang Prabu Brawijaya jadi jatuh hati, para ulama itu dikiranya
    Buddha, tetapi kok disebut Sunan. Tingkah laku mereka masih menahan
    diri dari makan dan tidur. Apabila mengikuti rasul, maka mereka
    [seharusnya] bukan menahan diri dari makan dan tidur, melainkan hanya
    menuruti hawa nafsu keinginan. Tatkala kebiasaan menahan diri dari
    makan dan tidur telah rusak, tetapi Prabu Brawijaya telah terlanjur
    memberikan angin. Makin lama agama rasul makin menyebar.)

    Ing wêktu iku ana nalar kang aneh, ora kêna dikawruhi sarana netra
    karna sarta lesan, wêtune saka engêtan, jroning utêk iku yen diwarahi
    budi nyambut gawe, kang maca lan kang krungu nganggêp têmên lan ora,
    iya kudu ditimbang ing sabênêre, saiki isih ana wujuding patilasane,
    isih kêna dinyatakake, mula saka pangiraku iya nyata.

    (Pada saat itu ada peristiwa-peristiwa yang aneh yang tidak masuk
    akal. Peristiwa-peristiwa tersebut diketahui dari ingatan semata.
    Apabila membaca atau mendengar, maka perlu dipertimbangkan benar dan
    tidaknya. Tetapi karena sampai sekarang masih ada peninggalannya,
    maka menurut pendapatku hal tersebut benar-benar terjadi.)

    Dhek nalika samana Sunan Benang sumêdya tindak marang Kadhiri, kang
    ndherekake mung sakabat loro. Satêkane lor Kadhiri, iya iku ing tanah
    Kêrtasana, kêpalangan banyu, kali Brantas pinuju banjir. Sunan Benang
    sarta sakabate loro padha nyabrang, satêkane wetan kali banjur niti-
    niti agamane wong kono apa wis Islam, apa isih agama Budi.

    (Pada saat itu Sunan Benang bersiap-siap untuk mengunjungi Kediri,
    yang mengantarnya hanya dua orang sahabat. Ketika tiba di utara
    Kediri, yaitu di tanah Kertasana, mereka terhalang oleh air. Sungai
    Brantas saat itu kebetulan sedang banjir. Sunan Benang dan dua orang
    sahabatnya sama-sama menyeberang, dan ketika telah tiba di seberang
    ia mencari tahu apakah orang di sana telah beragama Islam, ataukah
    masih menganut agama Budi.)

    Ature Ki Bandar wong ing kono agamane Kalang, sarak Buddha mung
    sawatara, dene kang agama Rasul lagi bribik-bribik, wong ing kono
    akeh padha agama Kalang, mulyakake Bandung Bandawasa. Bandung
    dianggêp Nabine, yen pinuji dina Riyadi, wong-wong padha bêbarêngan
    mangan enak, padha sênêng-sênêng ana ing omah. Sunan Benang
    ngandika: “Yen ngono wong kene kabeh padha agama Gêdhah, Gêdhah iku
    ora irêng ora putih, tanah kene patut diarani Kutha Gêdhah”.

    (Menurut Ki Bandar, orang di sana agamanya Kalang, bukan Buddha namun
    mirip, sedangkan agama Rasul masih sedikit sekali tersebarnya. Orang
    di sana yang sebagian besar beragama Kalang memuliakan Bandung
    Bandawasa. Bandung dianggap nabi mereka. Pada saat hari perayaan
    keagamaan mereka bersama-sama makan enak dan bersenang-senang di
    rumah. Sunan Benang berkata, “Jika begitu maka orang di sini sama-
    sama beragama Gedhah, Gedhah itu tidak hitam ataupun putih. Tempat
    ini pantas disebut Kutha Gedhah.”)

    Ki Bandar matur: “Dhawuh pangandika panjênêngan, kula ingkang
    nêkseni”. Tanah saloring kutha kadhiri banjur jênêng Kutha Gêdhah,
    nganti têkane saiki isih karan Kutha Gêdhah, nanging kang mangkono
    mau arang kang padha ngrêti mula-bukane.

    (Ki Bandar menjawab, “Baik, yang mulia, saya yang menjadi saksi.”
    Tempat di bagian utara Kediri namanya mulai sekarang adalah Kutha
    Gedhah.” Hingga saat ini masih disebut dengan Kutha Gedhah, tetapi
    orang jarang mengetahui asal mula nama tersebut.)

    Sunan Benang ngandika marang sakabate: “Kowe goleka banyu imbon
    mênyang padesan, kali iki isih banjir, banyune isih buthêk, yen
    diombe nglarani wêtêng, lan maneh iki wancine luhur, aku arêp wudhu,
    arêp salat”.

    (Sunan Benang berkata pada sahabatnya, “Carilah air minum di desa,
    sungai masih banjir dan airnya keruh. Jika diminum maka akan
    menyebabkan sakit perut. Selain itu sudah waktunya salat Lohor. Saya
    mau wudhu untuk salat”)

    Sakabate siji banjur lunga mênyang padesan arêp golek banyu, têkan
    ing desa Pathuk ana omah katone suwung ora ana wonge lanang, kang ana
    mung bocah prawan siji, wajah lagi arêp mêpêg birahi, ing wêktu iku
    lagi nênun. Sakabat têka sarta alon calathune: “mBok Nganten, kula
    nêdha toya imbon bêning rêsik”. mBok Prawan kaget krungu swarane wong
    lanang, barêng noleh wêruh lanang sajak kaya santri, MBok Prawan
    salah cipta, pangrasane wong lanang arêp njêjawat, mêjanani marang
    dheweke, mula ênggone mangsuli nganggo têmbung saru: “nDika mêntas
    liwat kali têka ngangge ngarani njaluk banyu imbon, ngriki botên
    entên carane wong ngimbu banyu, kajaba uyuh kula niki imbon bêning,
    yen sampeyan ajêng ngombe”.

    (Salah seorang sahabatnya lalu pergi ke desa mencari air minum. Ia
    sampai di desa Pathuk dan menjumpai rumah yang nampaknya tidak ada
    prianya. Yang ada hanya seorang gadis perawan menjelang dewasa,
    dimana saat itu ia sedang menenun. Sahabat Sunan Benang mendekat
    serta berkata perlahan, “Mbok Nganten (panggilan terhadap wanita
    dalam bahasa Jawa), saya minta air minum yang bening dan bersih.”
    Gadis perawan itu terkejut mendengar suara pria, ketika menoleh ia
    melihat seorang pria yang nampaknya mirip santri. Gadis perawan
    tersebut salah sangka, ia mengira orang tersebut ingin menggodanya,
    maka dijawabnya dengan perkataan kotor, “Anda menyeberang sungai
    datang kemari untuk minta air minum. Di sini tidak ada air minum,
    selain air kencing saya yang bening, jika Anda ingin meminumnya.”)

    Santri krungu têtêmbungan mangkono banjur lunga tanpa pamit lakune
    dirikatake sarta garundêlan turut dalan, satêkane ngarsane Sunan
    Benang banjur ngaturake lêlakone nalika golek banyu. Sunan Benang
    mirêng ature sakabate, bangêt dukane, nganti kawêtu pangandikane
    nyupatani, ing panggonan kono disabdakake larang banyu, prawane aja
    laki yen durung tuwa, sarta jakane aja rabi yen durung dadi jaka
    tuwa, barêng kêna dayaning pangandika mau, ing sanalika kali Brantas
    iline dadi cilik, iline banyu kang gêdhe nyimpang nrabas desa alas
    sawah lan patêgalan, akeh desa kang padha rusak, awit katrajang
    ilining banyu kali kang ngalih iline, kali kang maune iline gêdhe
    sanalika dadi asat. Nganti tumêka saprene tanah Gêdhah iku larang
    banyu, jaka lan prawane iya nganti kasep ênggone omah-omah. Sunan
    Benang têrus tindak mênyang Kadhiri.

    (Sang santri yang mendengar ucapan kotor itu pergi tanpa pamit dan
    jalannya dicepat-cepatkan. Ia menggerutu dalam hati dan menceritakan
    pengalamannya di hadapan Sunan Bonang. Ketika mendengar hal itu Sunan
    Bonang marah sekali, ia kemudian mengucapkan sumpah serapah pada
    warga desa tersebut. Tempat itu dikutuk agar susah mendapatkan air,
    para gadisnya akan terlambat menikah dan demikian pula kaum
    perjakanya. Sesudah kutukan tersebut diucapkan aliran Sungai Brantas
    menjadi kecil. Aliran sungai yang pada mulanya besar itu menyimpang
    dan membanjiri desa, sawah, dan ladang. Banyak desa yang rusak karena
    diterjang aliran sungai yang berpindah alirannya. Sungai yang pada
    mulanya deras alirannya itu menjadi surut. Hingga saat ini tempat
    tersebut menjadi susah air serta gadis dan perjakannya terlambat
    menikah. Sunan Benang melanjutkan perjalanannya ke Kediri.)

    Ing wêktu iki ana dhêmit jênênge Nyai Plêncing, iya iku dhêmit ing
    sumur Tanjungtani, tansah digubêl anak putune, padha wadul yen ana
    wong arane Sunan Benang, gawene nyikara marang para lêlêmbut, ngêndêl-
    êndêlake kaprawirane, kali kang saka Kadhiri disotake banjur asat
    sanalika, iline banjur salin dalan kang dudu mêsthine, mula akeh
    desa, alas, sawah sarta patêgalan, kang padha rusak, iya iku saka
    panggawene

    (Pada waktu itu ada seorang makhluk halus bernama Nyai Plencing,
    yakni makhluk halus yang berdiam di sumur Tanjungtani. Anak cucunya
    para berkeluh kesah padanya, mereka melaporkan tindakan orang bernama
    Sunan Benang yang kegemarannya menyiksa para makhluk halus serta
    memamerkan kesaktiannya. Sungai yang mengalir di Kediri dijadikan
    surut airnya serta berpindah alirannya ke arah lain yang tidak
    seharusnya. Sehingga banyak desa, hutan, sawah, dan ladang yang
    rusak. Semua itu akibat ulah Sunan Bonang.)

    Sunan Benang, kang uga ngêsotake wong ing kono, lanang wadon ngantiya
    kasep ênggone omah-omah, sarta kono disotake larang banyu sarta
    diêlih jênênge tanah aran Kutha Gêdhah, Sunan Benang dhêmêne salah
    gawe. Anak putune Nyai Plêncing padha ngajak supaya Nyai Plêncing
    gêlêma nêluh sarta ngrêridhu Sunan Benang, bisaa tumêka ing pati,
    dadi ora tansah ganggu gawe. Nyai Plêncing krungu wadule anak putune
    mangkono mau, enggal mangkat mêthukake lakune Sunan Benang, nanging
    dhêmit-dhêmit mau ora bisa nyêdhaki Sunan Benang, amarga rasane awake
    padha panas bangêt kaya diobong.

    (Sunan Bonang juga mengutuk orang di sana, gadis dan perjaka akan
    terlambat kawin. Sunan Benang itu kegemarannya bertindak salah. Anak
    cucu Nyai Plencing bersama-sama memohon Nyai Plencing agar bersedia
    menyantet Sunan Benang sampai mati dan tidak menganggu mereka lagi.
    Nyai Plencing yang mendengar keluh kesan anak cucunya itu, segera
    pergi menjumpai Sunan Benang. Tetapi makhluk-makhluk halus tersebut
    tidak dapat mendekati Sunan Benang, karena tubuh mereka serasa panas
    terbakar.)

    Dhêmit-dhêmit mau banjur padha mlayu marang Kadhiri, satêkane ing
    Kadhiri, matur marang ratune, ngaturake kahanane kabeh. ratune
    manggon ing Selabale. (6) Jênênge Buta Locaya, dene Selabale iku
    dununge ana sukune gunung Wilis. Buta Locaya iku patihe Sri Jayabaya,
    maune jênênge kiyai Daha, duwe adhi jênênge kiyai Daka. Kiyai daha
    iki cikal-bakal ing Kadhiri, barêng Sri Jayabaya rawuh, jênênge kiyai
    Daha dipundhut kanggo jênênge nagara, dheweke diparingi Buta Locaya,
    sarta banjur didadekake patihe Sang Prabu Jayabaya.

    (Makhluk-makhluk halus itu lalu lari ke Kediri. Ketika tiba di sana
    mereka melaporkan pada rajanya segala hal yang mereka alami. Raja
    makhluk halus itu berdiam di Selabale, namanya adalah Buta Locaya.
    Selabale itu letaknya ada di kaki gunung Wilis. Buta Locaya itu
    adalah patih Sri Jayabaya, dulu namanya adalah kyai Daha dan memiliki
    adik bernama Kyai Daka. Kyai Daha itu asal usulnya ada di Kediri.
    Pada saat Sri Jayabaya tiba di sana, nama Kyai Daha itu dijadikan
    nama negara dan ia kemudian diberi nama Buta Locaya dan dijadikan
    patih oleh Sang Prabu Jayabaya.)

    Buta iku têgêse: butêng utawa bodho, Lo têgêse kowe, caya têgêse:
    kêna dipracaya, kiyai Buta Locaya iku bodho, nanging têmên mantêp
    sêtya ing Gusti, mulane didadekake patih. Wiwite ana sêbutan kiyai,
    iya iku kiyai daha lan kiyai Daka, kiyai têgêse: ngayahi anak putune
    sarta wong-wong ing kanan keringe.

    (Buta itu artinya buteng atau bodoh, Lo itu artinya kamu, caya
    artinya bisa dipercaya. Sehingga Kyai Buta Locaya itu artinya bodoh,
    tetapi kawan yang setia dan patuh pada pimpinannya. Oleh karena itu
    ia dijadikan patih. Yang pertama kali bergelar kyai adalah Kyai Daha
    dan Kyai Daka. Kyai itu artinya mengayomi anak cucu dan orang-orang
    yang berada di kanan-kirinya.)

    Jêngkare Sri Narendra anjujug ing omahe kiyai Daka, ana ing kono Sang
    Prabu sawadya-balane disugata, mula sang Prabu asih bangêt marang
    kiyai Daka, jênênge kiyai Daka dipundhut kanggo jênêng desa, dene
    kiyai Daka banjur diparingi jênêng kiyai Tunggulwulung, sarta dadi
    senapatining pêrang.

    (Sang raja lalu menuju ke rumah Kyai Daka. Di sana Sang Prabu
    Jayabaya beserta seluruh pengikut dan pengawalnya disambut dengan
    meriah, sehingga sang raja sangat mengasihi Kyai Daka. Nama Kyai Daka
    dijadikan nama desa dan selain itu ia diberi gelar Kyai Tunggulwulung
    serta diangkat menjadi panglima perang.)

    Samuksane Sang Prabu Jayabaya lan putrane putri kang aran Ni Mas Ratu
    Pagêdhongan, Buta Locaya lan kiyai Tunggulwulung uga padha muksa; Ni
    Mas Ratu Pagêdhongan dadi ratuning dhêmit nusa Jawa, kuthane ana
    sagara kidul sarta jêjuluk Ni Mas Ratu Anginangin. Sakabehe lêlêmbut
    kang ana ing lautan dharatan sarta kanan keringe tanah Jawa, kabeh
    padha sumiwi marang Ni Mas Ratu Anginangin.
    Buta Locaya panggonane ana ing Selabale, dene kiyai Tunggulwulung ana
    ing gunung Kêlut, rumêksa kawah sarta lahar, yen lahar mêtu supaya
    ora gawe rusaking desa sarta liya-liyane.

    (Ketika Sang Prabu Jayabaya dan putrinya yang bernama Ni Mas Ratu
    Pagedhongan telah moksha, maka Buta Locaya dan Kyai Tunggulwulung
    juga ikut moksha. Ni Mas Ratu Pagedhongan menjadi ratu makhluk halus
    seluruh Jawa. Pusat kerajannya ada di laut selatan dan digelari Ni
    Mas Ratu Anginangin. Seluruh makhluk halus yang ada di lautan dan
    daratan serta juga kanan kiri Tanah Jawa bersama-sama takluk pada Ni
    Mas Ratu Anginangin. Buta Locaya kediamannya ada di Selabale,
    sedangkan Kyai Tunggulwulung ada di Gunung Kelut. Ia mengawasi dan
    dan lahar agar supaya saat lahar keluar tidak merusak desa dan lain
    sebagainya.)

    Ing wêktu iku kiyai Buta Locaya lagi lênggah ana ing kursi kêncana
    kang dilemeki kasur babut isi sari, sarta kinêbutan êlaring mêrak,
    diadhêp patihe aran Megamêndhung, lan putrane kakung loro uga padha
    ngadhêp, kang tuwa arane Panji Sêktidiguna, kang anom aran panji
    Sarilaut.

    (Waktu itu Kyai Buta Locaya sedang duduk di singgasananya yang
    dialasi kasur permadani. Datang mengahadap patihnya bernama
    Megamendhung dan dua putra tertuanya juga hadir. Yang lebih tua
    bernama Panji Sektiguna dan adiknya bernama Sarilaut.)

    Buta Locaya lagi ngandikan karo kang padha ngadhêp, kaget kasaru
    têkane Nyai Plêncing, ngrungkêbi pangkone, matur bab rusake tanah lor
    Kadhiri, sarta ngaturake yen kang gawe rusak iku, wong saka Tuban
    kang sumêdya lêlana mênyang Kadhiri, arane Sunan Benang. Nyai
    Plêncing ngaturake susahe para lêlêmbut sarta para manusa.

    (Buta Locaya sangat terkejut dengan laporan Nyai Plencing mengenai
    tingkah polah Sunan Benang yang merusak tanah di utara Kediri. Ia
    mengatakan bahwa Sunan Benang yang merusak itu orang dari Tuban yang
    berkelana ke Kediri. Nyai Plencing mengisahkan penderitaan para
    makhluk halus dan manusia.)

    Buta Locaya krungu wadule Nyai Plêncing mangkono mau bangêt dukane,
    sarirane nganti kaya gêni, sanalika banjur nimbali putra-wayahe sarta
    para jin pêri parajangan, didhawuhi nglawan Sunan Benang. Para
    lêlêmbut mau padha sikêp gêgaman pêrang, sarta lakune barêng karo
    angin, ora antara suwe lêlêmbut wis têkan ing saêloring
    desa Kukum, ing kono Buta Locaya banjur maujud manusa aran kiyai
    Sumbre, dene para lêlêmbut kang pirang-pirang ewu mau padha ora
    ngaton, kiyai Sumbre banjur ngadêg ana ing têngah dalan sangisoring
    wit sambi, ngadhang lakune Sunan Benang kang saka êlor.

    (Buta Locaya mendengar laporan Nyai Plencing itu menjadi sangat
    marah. Wajahnya menjadi merah padam bagaikan api. Ia segera memanggil
    anak-anaknya dan juga para makhluk halus jin serta peri. Ia mengajak
    mereka melawan Sunan Benang. Para makhluk halus itu bersiap-siap
    untuk perang. Mereka berjalan secepat angin, tidak berapa lama mereka
    tiba di utara desa Kukum, di sana Buta Locaya beralih wujud menjadi
    manusia yang bernama Kyai Sumbre. Ia kemudian berdiri di tengah
    jalan, di bawah pohon sambi, menghadang perjalanan Sunan Benang dari
    utara.)

    Ora antara suwe têkane Sunan Benang saka lor, Sunan Benang wis ora
    kasamaran yen kang ngadêg ana sangisoring wit sambi iku ratuning
    dhêmit, sumêdya ganggu gawe, katitik saka awake panas kaya mawa. Dene
    lêlêmbut kang pirang-pirang ewu mau padha sumingkir adoh, ora bêtah
    kêna prabawane Sunan Benang. Mangkono uga Sunan Benang uga ora bêtah
    cêdhak karo kiyai Sumbre, amarga kaya dene cêdhak mawa, kiyai Sumbre
    mangkono uga.

    (Tidak lama kemudian, Sunang Bonang datang dari arah utara. Ia sudah
    mengetahui bahwa yang berdiri di bawah pohon itu rajanya makhluk
    halus yang terlah bersiap-siap untuk menganggu dirinya. Dimana hal
    itu diketahui dari hawa panas yang keluar dari makhluk halus
    tersebut. Para makhluk halus yang berjumlah banyak tersebut bersama-
    sama menyingkir jauh-jauh karena tidak tahan dengan hawa kekuatan
    Sunan Bonang. Namun Sunan Bonang juga tidak tahan berada di dekat
    Kyai Sumbre, karena kemanapun Sunan Bonang menyingkir, maka Kyai
    Sumbre ada di tempat itu pula.)

    Sakabat loro kang maune padha sumaput, banjur padha katisên, amarga
    kêna daya prabawane kiyai Sumbre.

    (Dua orang sahabat Sunan Bonang pingsan, karena kedinginan. Mereka
    tidak tahan terkena hawa kekuatan Kyai Sumbre.)

    Sunan Benang andangu marang kiyai Sumbre: “Buta Locaya! Kowe kok
    mêthukake lakuku, sarta nganggo jênêng Sumbre, kowe apa padha
    slamêt?”.

    (Sunan Bonang menegur Kyai Sumbre, “Buta Locaya! Kamu menghadang
    jalanku, serta menyamar sebagai Sumbre. Apa kamu cari mati?”)

    Buta Locaya kaget bangêt dene Sunan Benang ngrêtos jênênge dheweke,
    dadi dheweke kawanguran karêpe, wusana banjur matur marang Sunan
    Benang: “Kados pundi dene paduka sagêd mangrêtos manawi kula punika
    Buta Locaya?”.

    (Buta Locaya terkejut bukan main, karena Sunan Bonang mengetahui
    namanya, sehingga ia merasa ketahuan rahasianya. Lalu bertanyalah ia
    pada Sunan Bonang, “Darimana Anda dapat mengetahui bahwa saya adalah
    Buta Locaya?”)

    Sunan Benang ngandika: “Aku ora kasamaran, aku ngrêti yen kowe
    ratuning dhêmit Kadhiri, jênêngmu Buta Locaya.”.

    (Sunan Bonang berkata, “Aku tidak tertipu, aku tahu bahwa engkau
    adalah rajanya para makhluk halus di Kediri, namamu adalah Buta
    Locaya.”)

    Kiyai Sumbre matur marang Sunan Benang: “Paduka punika tiyang punapa,
    dene mangangge pating gêdhabyah, dede pangagêm Jawi. Kados wangun
    walang kadung?”.

    (Kyai Sumbre menjawab pada Sunan Bonang, “Anda itu orang mana, kok
    tingkah lakunya tidak sopan, beda dengan adat istiadat Jawa. Seperti
    belalang saja [loncat sini loncat sana.”)

    Sunan Benang ngandika maneh: “Aku bangsa ‘Arab, jênêngku Sayid
    Kramat, dene omahku ing Benang tanah Tuban, mungguh kang dadi sêdyaku
    arêp mênyang Kadhiri, pêrlu nonton patilasan kadhatone Sang Prabu
    Jayabaya, iku prênahe ana ing ngêndi?”.

    (Sunan Bonang berkata lagi, “Aku orang Arab, namaku adalah Sayid
    Kramat, sedangkan rumah saya ada di Bonang, Tuban. Aku ke Kediri
    karena ingin melihat peninggalan istana Sang Prabu Jayabaya. Istana
    tersebut dulunya berada di mana?”)

    Buta Locaya banjur matur: “Wetan punika wastanipun dhusun Mênang (9),
    sadaya patilasan sampun sami sirna, kraton sarta pasanggrahanipun
    inggih sampun botên wontên, kraton utawi patamanan Bagendhawati
    ingkang kagungan Ni Mas Ratu Pagêdhongan inggih sampun sirna,
    pasanggrahan Wanacatur ugi sampun sirna, namung kantun namaning
    dhusun, sadaya wau sirnanipun kaurugan siti pasir sarta lahar saking
    rêdi Kêlut.

    (Buta Locaya menjawab, “Di sebelah timur itu, yakni di desa Menang,
    semua peninggalan telah musnah, istana serta tempat pesanggrahan juga
    telah tiada lagi. Istana dan taman istana Bagendhawati milik Ni Mas
    Ratu Pagedhongan juga telah musnah, pesanggrahan Wanacatur juga telah
    sirna, yang tertinggal adalah nama desa itu. Semua itu musnah
    tertimbun tanah pasir dan lahar dari gunung Kelut.)

    Kula badhe pitaken, paduka gêndhak sikara dhatêng anak putu Adam,
    nyabdakakên ingkang botên patut, prawan tuwa jaka tuwa, sarta ngêlih
    nami Kutha Gêdhah, ngêlih lepen, lajêng nyabdakakên ing ngriki awis
    toya, punika namanipun siya-siya botên surup, sikara tanpa dosa,
    saiba susahipun tiyang gêsang laki rabi sampun lungse, lajêng botên
    gampil pêncaripun titahing Latawalhujwa, makatên wau saking sabda
    paduka, sêpintên susahipun tiyang ingkang sami kêbênan, lepen Kadhiri
    ngalih panggenan mili nrajang dhusun, wana, sabin, pintên-pintên sami
    risak, ngriki paduka-sotakên, sêlaminipun awis toya, lepenipun asat,
    paduka sikara botên surup, nyikara tanpa prakara”

    (Sekarang saya hendak bertanya, Anda menyiksa anak cucu Adam,
    mengucapkan sesuatu yang tidak patut diucapkan. [Mengutuk] orang
    menjadi perawan dan perjaka tua, dan juga mengubah nama menjadi Kutha
    Gedhah, memindah aliran sungai, dan selanjutnya mengutuk bahwa di
    daerah ini akan susah air. Itu namanya tindakan yang tidak berguna,
    menyiksa orang lain yang tak bersalah, menyebabkan susahnya kehidupan
    orang lain. Lelaki susah menemukan jodohnya. Tindakan itu
    bertentangan dengan titah dari Latawalhujwa. Semua itu berasal dari
    kutukan Anda, begitu besarnya kesusahan orang yang kebanjiran. sungai
    Kediri berubah alirannya dan menerjang desa, hutan, sawah, berapa
    banyak yang rusak. Sedangkan di sini, Anda kutuk selamanya susah air,
    sungainya surut. Anda itu hanya menyiksa orang lain yang tidak
    bersalah.”)

    Sunan Benang ngandika: “Mula ing kene tak-êlih jênêng Kutha Gêdhah,
    amarga wonge kene agamane ora irêng ora putih, têtêpe agama biru,
    sabab agama Kalang, mula tak-sotake larang banyu, aku njaluk banyu
    ora oleh, mula kaline banjur tak-êlih iline, kene kabeh tak sotake
    larang banyu, dene ênggonku ngêsotake prawan tuwa jaka tuwa, amarga
    kang tak jaluki banyu ora oleh iku, prawan baleg.”

    (Sunan Bonang berkata, “Tempat ini aku ganti namanya menjadi Kutha
    Gedhah, karena orang di sini agamanya tidak hitam tidak putih,
    tepatnya agama biru, yakni agama Kalang. Aku kutuk susah air, karena
    saya minta air minum tidak boleh. Oleh karenanya, air sungainya saya
    rubah alirannya. Semua yang berada di sini saya kutuk susah air. Saya
    mengutuk agar orang di sini menjadi perawan dan perjaka tua, karena
    tidak bersedia memberikan saya air minum, yaitu gadis perawan kurang
    ajar itu.”)

    Buta Locaya matur maneh: “Punika namanipun botên timbang kaliyan sot
    panjênêngan, botên sapintên lêpatipun, tur namung tiyang satunggal
    ingkang lêpat, nanging ingkang susah kok tiyang kathah sangêt, botên
    timbang kaliyan kukumipun, paduka punika namanipun damêl mlaratipun
    tiyang kathah, saupami konjuk Ingkang Kagungan Nagari, paduka inggih
    dipunukum mlarat ingkang langkung awrat, amargi ngrisakakên tanah,
    lah sapunika mugi panjênêngan-sotakên wangsulipun malih, ing ngriki
    sagêda mirah toya malih, sagêd dados asil panggêsangan laki rabi
    taksih alit lajêng mêncarakên titahipun Hyang Manon. Panjênêngan
    sanes Narendra têka ngarubiru agami, punika namanipun tiyang dahwen”.

    (Buta Locaya berkata lagi, “Itu namanya orang yang tanpa
    pertimbangan. Kesalahan tidak seberapa, dan selain itu hanya satu
    orang yang bersalah, tetapi Anda telah membuat susah orang banyak
    sekali. Tidak sesuai dengan hukumannya. Anda itu namanya membuat
    susah orang banyak. Seandainya diketahui yang memiliki negara, maka
    Anda akan dihukum melarat sekali, karenanya merusak tanah. Sudah
    begini saja, Anda tarik kembali kutukan Anda. Di sini menjadi
    melimpah air kembali, sehingga bisa untuk bercocok tanah. Pria dan
    wanita dapat kembali menikah pada usia mudah, sesuai dengan titah
    dari Hyang Manon. Anda itu bukan Narendra (gelar Wisnu, mungkin yang
    dimaksud Tuhan – penterjemah), tetapi kok datang-datang mengharubiru
    agama. Itu namanya orang berengsek.”)

    Sunan Benang ngandika: “Sanadyan kok-aturake Ratu Majalêngka aku ora
    wêdi”.

    (Sunan Bonang berkata, “Meskipun kamu laporkan Raja Majalengka saya
    tidak takut.”)

    Buta Locaya barêng krungu têmbung ora wêdi marang Ratu Majalêngka
    banjur mêtu nêpsune, calathune sêngol: “Rêmbag paduka niki dede
    rêmbage wong ahli praja, patute rêmbage tiyang entên ing bambon,
    ngêndêlake dumeh tiyang digdaya, mbok sampun sumakehan dumeh
    dipunkasihi Hyang Widdhi, sugih sanak malaekat, lajêng tumindak
    sakarsa-karsa botên toleh kalêpatan, siya dahwen sikara botên ngangge
    prakara, sanadyan ing tanah Jawi rak inggih wontên ingkang
    nglangkungi kaprawiran paduka, nanging sami ahli budi sarta ajrih
    sêsikuning Dewa, têbih saking ahli budi yen ngantos siya dhatêng
    sêsami nyikara tanpa prakara, punapa paduka punika tiyang tunggilipun
    Aji Saka, muride Ijajil.

    (Buta Locaya setelah mendengar bahwa Sunan Bonang tidak takut pada
    Raja Majalengka menjadi makin marah, kata-katanya menjadi
    keras, “Anda itu jelas sekali tidak mencerminkan seseorang yang
    bijaksana dan berbudi luhur, melainkan lebih tepat lagi disebut
    dengan gelandangan (bahasa asli apabila diterjemahkan secara harafiah
    adalah orang yang tinggal dalam rumah bambu- penterjemah). Beraninya
    hanya mengandalkan kesaktiannya. Bersikaplah rendah hati sehingga
    dikasihi oleh Hyang Widdhi, dikasihi oleh sahabat, dan bukannya
    bertindak semau-maunya sendiri dengan tidak melihat kesalahannya. Itu
    namanya orang jahat yang tidak menimbang dulu permasalahannya. Di
    tanah Jawa ini, khan banyak orang yang kesaktiannya melebihi Anda,
    namun semuanya itu berbudi luhur dan tidak berusaha mengungguli para
    dewa. Mereka sama sekali tidak menyiksa orang lain tanpa melihat
    kesalahannya terlebih dahulu. Mengapa Anda meniru Aji Saka, muridnya
    Ijajil?)

    Aji Saka dados Ratu tanah Jawi namung tigang taun lajêng minggat
    saking tanah Jawi, sumbêr toya ing Mêdhang saurutipun dipunbêkta
    minggat sadaya, Aji Saka tiyang saka Hindhu, paduka tiyang
    saking ‘Arab, mila sami siya-siya dhatêng sêsami, sami damêl awising
    toya, paduka ngakên Sunan rak kêdah simpên budi luhur, damêl wilujêng
    dhatêng tiyang kathah, nanging kok jêbul botên makatên, wujud paduka
    niki jajil bêlis katingal, botên tahan digodha lare, lajêng mubal
    nêpsune gêlis duka, niku Sunan napa?

    (Aji Saka menjadi raja tanah Jawa, tetapi tiga tahun kemudian pergi
    meninggalkannya, sumber air yang ada di Medhang juga dibawanya pergi.
    Aji Saka orang dari India, sedangkan Anda adalah orang Arab, karena
    itu sama-sama tidak menghargai sesama manusia. Sama-sama membuat
    sulit air. Anda itu mengaku-ngaku sebagai Sunan, khan seharusnya
    berbudi luhur, menciptakan kebajikan bagi orang banyak, tetapi kok
    malah tingkah lakunya seperti itu. Anda itu seperti iblis tingkah
    lakunya. Tidak tahan digoda oleh anak kecil, lalu bangkit nafsu
    angkara murkanya. Sunan macam apa itu?)

    Yen pancen Sunaning jalma yêktos, mêsthi simpên budi luhur. Paduka
    niksa wong tanpa dosa, nggih niki margi paduka cilaka, tandhane
    paduka sapunika sampun jasa naraka jahanam, yen sampun dados, lajêng
    paduka-ênggeni piyambak, siram salêbêting kawah wedang ingkang umob
    mumpal-mumpal. Kula niki bangsaning lêlêmbut, sanes alam kaliyan
    manusa, ewadene kula taksih engêt dhatêng wilujêngipun manusa. Inggih
    sampun ta, sapunika sadaya ingkang risak kula-aturi mangsulakên
    malih, lepen ingkang asat lan panggenan ingkang sami katrajang toya
    kula-aturi mangsulakên kados sawaunipun, manawi panjênêngan botên
    karsa mangsulakên, sadaya manusa Jawi ingkang Islam badhe sami kula-
    têluh kajêngipun pêjah sadaya, kula tamtu nyuwun bantu wadya bala
    dhatêng Kanjêng Ratu Ayu Anginangin ingkang wontên samodra kidul”.

    (Kalau memang Anda sudah Sunan secara lahir bathin, maka seharusnya
    berbudi luhur. Anda menyiksa orang tanpa dosa, yaitu karena Anda
    dihina. Sehingga dengan demikian setelah ini Anda pantas masuk neraka
    jahanam. Kalau sudah mati, Anda akan tinggal di sana. Dimasukkan
    kawah air panas yang asapnya melimpah-limpah. Saya ini termasuk
    golongan makhluk halus, dan berbeda dengan kalian yang manusia.
    Karenanya saya ini masih ingat dengan kesejahteraan umat manusia. Ya
    sudah, apa yang sudah rusak saya minta untuk diperbaikik kembali.
    Sungai yang surut dan tempat yang rusak diterjang banjir, saya minta
    dikembalikan seperti asal mulanya. Jika Anda tidak bersedia
    mengembalikannya, semua orang Jawa yang sudah masuk Islam akan saya
    santet agar mati semua. Saya tentu juga akan minta bala bantuan dari
    Ratu Ayu Anginangin di laut selatan.”)

    Sunan Benang barêng mirêng nêpsune Buta Locaya rumaos lupute, dene
    gawe kasusahan warna-warna, nyikara wong kang ora dosa, mula banjur
    ngandika: “Buta Locaya! aku iki bangsa Sunan, ora kêna mbaleni
    caturku kang wus kawêtu, besuk yen wus limang atus taun, kali iki
    bisa bali kaya mau-maune”.

    (Sunan Bonang setelah mendengar nasehat Buta Locaya jadi menyadari
    kesalahannya karena telah menyebabkan kesengsaraan banyak orang, maka
    berkatalah ia, “Buta Locaya, saya ini Sunan, tidak dapat menarik
    kembali ucapanku yang sudah keluar, besok jika telah genap lima ratus
    tahun, maka sungai ini kembali seperti semula.”)

    Buta Locaya barêng krungu kêsagahane Sunan Benang, banjur nêpsu
    maneh, nuli matur marang Sunan Benang: “Kêdah paduka-wangsulna
    sapunika, yen botên sagêd, paduka kula-banda”.

    (Buta Locaya setelah mendengar penolakan Sunan Bonang menjadi marah
    kembali, ia mengancam Sunan Bonang, “Harus dikembalikan sekarang
    juga, jika tidak bisa, maka Anda saya tahan di sini.”)

    Sunan Benang ngandika marang Buta Locaya: “Wis kowe ora kêna
    mangsuli, aku pamit nyimpang mangetan, woh sambi iki tak-jênêngake
    cacil, dene kok kaya bocah cilik padha tukaran, dhêmit lan wong
    pêcicilan rêbut bênêr ngadu kawruh prakara rusaking tanah, sarta
    susahe jalma lan dhêmit, dak-suwun marang Rabbana, woh sambi dadi
    warna loro kanggone, daginge dadiya asêm, wijine mêtuwa lêngane, asêm
    dadi pasêmoning ulat kêcut, dene dhêmit padu lan manusa, lênga têgêse
    dhêmit mlêlêng jalma lunga. Ing besuk dadiya pasêksen, yen aku padu
    karo kowe, lan wiwit saiki panggonan têtêmon iki, kang lor jênênge
    desa Singkal, ing kene desa ing Sumbre, dene panggonane balamu kang
    ana ing kidul iku jênênge desa Kawanguran”.

    (Sunan Bonang berkata pada Buta Locaya, “Sudah, kamu tidak perlu
    mengajari aku, aku pamit mau ke Magetan, buah sambi ini aku sebut
    cacil, karena kok seperti anak kecil berkelahi. Makhluk halus dan
    manusia berkelahi mengadu pengetahuan masalah rusaknya tanah, serta
    kesengsaraan manusia dan makhluk halus. Saya akan minta pada Tuhan,
    buah sambi akan menjadi dua warna, dagingnya menjadi masam, bijinya
    agar keluar minyaknya. Asam itu menjadi lambang ulat masam, karena
    makhluk halus bertengkar dengan manusia. Minyak artinya makhluk halus
    menghalangi perginya manusia. Pada masa mendatang jadilah saksi kalau
    saya bertengkar dengan kamu. Dan mulai saat ini, tempat ini yang
    utara namanya desa Singkah, sedangkan yang di sini namanya Sumbre.
    Sedangkan tempat berkumpulnya pasukanmu di bagian selatan namanya
    dewa Kawanguran.”)

    Sunan Benang sawuse ngandika mangkono banjur mlumpat marang wetan
    kali, katêlah nganti tumêka saprene ing tanah Kutha Gêdhah ana desa
    aran Kawanguran, Sumbre sarta Singkal, Kawanguran têgêse kawruhan,
    Singkal têgêse sêngkêl banjur nêmu akal.

    (Setelah berkata demikian, Sunan Bonang lalu melompat ke timur
    sungai. Hingga saat ini di Kutha Gedhah ada desa bernama Kawanguran,
    Sumbre, dan Singkal. Kawanguran artinya pengetathuan. Singkah artinya
    menemukan akal budi.)

    Buta Locaya nututi tindake Sunan Benang. Sunan Benang tindake têkan
    ing desa Bogêm, ana ing kono Sunan Benang mriksani rêca jaran, rêca
    mau awak siji êndhase loro, dene prênahe ana sangisoring wit
    trênggulun, wohe trênggulun mau akeh bangêt kang padha tiba nganti
    amblasah, Sunan Benang ngasta kudhi, rêca jaran êndhase digêmpal.

    (Buta Locaya mengikuti perginya Sunan Bonang. Sunan Bonang tiba di
    desa Bogem, di sana ia melihat ada patung kuda yang berbadan satu
    tetapi berkepala dua. Letaknya ada di bawah pohon trenggulun. Buah
    trenggulun itu banyak sekali hingga menggunung tinggi. Sunan Bonang
    lalu menghancurkan kepala patung kuda itu.)

    Buta Locaya barêng wêruh patrape Sunan Benang anggêmpal êndhasing
    rêca jaran, saya wuwuh nêpsune sarta mangkene wuwuse: “Punika
    yasanipun sang Prabu Jayabaya, kangge pralambang ing tekadipun wanita
    Jawi, benjing jaman Nusa Srênggi, sintên ingkang sumêrêp rêca punika,
    lajêng sami mangrêtos tekadipun para wanita Jawi”

    (Setelah melihat Sunan Bonang menghancurkan kepala patung kuda, maka
    bangkit kembali kemarahan Buta Locaya. Ia berkata, “Itu adalah
    peninggalan sang Prabu Jayabaya, sebagai lambang tekadnya wanita
    Jawa. Besok di jaman Nusa Srenggi, siapa saja yang melihat patung itu
    akan sama-sama memahami tekad para wanita Jawa.”)

    Sunan Benang ngandika: “Kowe iku bangsa dhêmit kok wani padu karo
    manusa, jênênge dhêmit kêmênthus”.

    (Sunan Bonang menjawab, “Kamu itu bangsa makhluk halus, kok berani
    bertengkar dengan manusia. Itu namanya makhluk halus sombong.”)

    Buta Locaya mangsuli: “Inggih kaot punapa, ngriku Sunan, kula Ratu”.

    (Buta Locaya berkata, “Lalu kenapa memangnya? Anda Sunan, saya raja.”)

    Sunan Benang ngandika: “Woh trênggulun iki tak-jênêngake kênthos,
    dadiya pangeling-eling ing besuk, yen aku kêrêngan karo dhêmit
    kumênthus, prakara rusaking rêca”.

    (Sunan Bonang berkata, “Buah trenggulun ini aku namakan kenthos,
    sehingga menjadi peringatan di masa mendatang kalau aku bertengkar
    dengan makhluk halus sombong masalah rusaknya patung.”)

    Ki Kalamwadi ngandika: “Katêlah nganti saprene, woh trênggulun
    jênênge kênthos, awit saka sabdane Sunan Benang, iku pituture Raden
    Budi Sukardi, guruku”.

    (Ki Kalamwadi menjelaskan, “Hingga sekarang, buah trenggulun namanya
    kenthos, karena berasal dari sabda Sunan Bonang. Itu adalah
    pemberitahuan dari guruku Raden Budi Sukardi.”)

    Sunan Benang banjur tindak mangalor, barêng wis wanci asar, kêrsane
    arêp salat, sajabane desa kono ana sumur nanging ora ana timbane,
    sumure banjur digolingake, dene Sunan Benang sawise, nuli sagêd
    mundhut banyu kagêm wudhu banjur salat.

    (Sunan Bonang lalu pergi ke arah utara. Pada saat itu telah waktunya
    salat asar dan ia hendak menunaikan ibadah salat. Di luar desa itu
    ada sumur, tetapi tidak ada ember untuk menimba air, karena itu Sunan
    Bonang menggulingkan sumur itu sehingga ia bisa menggambil air dari
    dalamnya.)

    Ki Kalamwadi ngandika: “Katêlah nganti saprene sumur mau karane sumur
    Gumuling, Sunan Benang kang anggolingake, iku pituture Raden Budi
    guruku, êmbuh bênêr lupute”.

    (Ki Kalamwadi menjelaskan, “Hingga saat ini sumur itu disebut sumur
    Gumuling. Sunan Bonang yang menggulingkannya. Itu katanya Raden Budi
    guruku, entah benar entah tidak.”)

    Sunan Benang sawise salat banjur nêrusake tindake, satêkane desa
    Nyahen (10) ing kona ana rêca buta wadon, prênahe ana sangisoring wit
    dhadhap, wêktu iku dhadhape pinuju akeh bangêt kêmbange, sarta akeh
    kang tiba kanan keringe rêca buta mau, nganti katon abang mbêranang,
    saka akehe kêmbange kang tiba, Sunan Benang priksa rêca mau gumun
    bangêt, dene ana madhêp mangulon, dhuwure ana 16 kaki, ubênge
    bangkekane 10 kaki, saupama diêlih saka panggonane, yen dijunjung
    wong wolung atus ora kangkat, kajaba yen nganggo piranti, baune
    têngên rêca mau disêmpal dening Sunan Benang, bathuke dikrowak.

    (Setelah salat maka Sunan Bonang meneruskan perjalanannya, dan tiba
    di desa Nyahen. Di sana ada patung raksasa wanita yang terletak di
    bawah pohon dadap. Pada saat itu kebetulan pohon dadapnya sedang
    banya bunganya dan banyak yang berjatuhan di kanan dan kirinya patung
    raksasa itu sehingga nampak merah merona. Sunan Bonang melihat arca
    yang tingginya 16 kaki dan lingkarnya 10 kaki. Apabila diangkat orang
    800 juga masih belum terangkat. Bahu kanan patung tersebut
    dihancurkan oleh Sunan Bonang dan selain itu dahinya juga dirusak.)

    Buta Locaya wêruh yen Sunan Benang ngrusak rêca, dheweke nêpsu maneh,
    calathune: “Panjênêngan nyata tiyang dahwen, rêca buta bêcik-bêcik
    dirusak tanpa prakara, sa-niki awon warnine, ing mangka punika
    yasanipun Sang Prabu Jayabaya, lah asilipun punapa panjênêngan
    ngrisak rêca?”

    (Buta Locaya mengetahui tindakan Sunan Bonang merusak patung itu,
    timbul amarahnya kembali, “Anda itu benar-benar orang brengsek.
    Patung bagus-bagus kok dirusak tanpa sebab. Patung itu adalah
    peninggalan Sang Prabu Jayabaya, lalu mengapa Anda rusak?”)

    Pangandikane Sunan Benang: “Mulane rêca iki tak-rusak, supaya aja
    dipundhi-pundhi dening wong akeh, aja tansah disajeni dikutugi, yen
    wong muji brahala iku jênênge kapir kupur lair batine kêsasar.”

    (Jawaban Sunan Bonang, “Arca ini saya rusak supaya jangan disembah-
    sembah oleh orang banyak, supaya jangan dimantrai. Yang menyembah
    patung itu namanya kafir. Lahir dan bathinnya tersesat.”)

    ****************
    Sebagaimana ia mengajari orang lain, demikianlah hendaknya ia berbuat. Setelah
    ia dapat mengendalikan dirinya sendiri dengan baik, hendaklah ia melatih orang
    lain. Sesungguhnya amat sukar untuk mengendalikan diri sendiri.(DHAMMAPADA,
    syair 159)

    Oleh diri sendiri kejahatan dilakukan, oleh diri sendiri pula seseorang menjadi
    suci. Suci atau tidak suci tergantung pada diri sendiri. Tak seorangpun yang
    dapat mensucikan orang lain. (DHAMMAPADA, syair 165)

    source:

    http://www.freelists.org/archives/mahasathi/05-2004/msg00153.html

  16. Bagian 2

    Buta Locaya calathu maneh: “Wong Jawa rak sampun ngrêtos, yen punika
    rêca sela, botên gadhah daya, botên kuwasa, sanes Hyang Labawalhujwa,
    mila sami dipunladosi, dipunkutugi, dipunsajeni, supados para
    lêlêmbut sampun sami manggen wontên ing siti utawi kajêng, amargi
    siti utawi kajêng punika wontên asilipun, dados têdhanipun manusa,
    mila para lêlêmbut sami dipunsukani panggenan wontên ing rêca,
    panjênêngan-tundhung dhatêng pundi?

    (Buta Locaya mengomel lagi, “Orang Jawa itu khan sudah tahu, bahwa
    itu hanya sebuah arca batu, tidak punya daya apa-apa, tidak punya
    kekuasaan apa, bukan Hyang Labawalhujwa, karena itu dimantrai dan
    diberi sesajian, supaya para makhluk halus yang dulunya tinggal di
    tanah atau kayu – karena tanah dan kayu itu dimanfaatkan bagi
    manusia – maka para makhluk halus itu diberi tempat tinggal di dalam
    arca. Anda itu tahu nggak sih?)

    Sampun jamakipun brêkasakan manggen ing guwa, wontên ing rêca, sarta
    nêdha ganda wangi, dhêmit manawi nêdha ganda wangi badanipun kraos
    sumyah, langkung sênêng malih manawi manggen wontên ing rêca wêtah
    ing panggenan ingkang sêpi edhum utawi wontên ngandhap kajêng ingkang
    agêng, sampun sami ngraos yen alamipun dhêmit punika sanes kalayan
    alamipun manusa, manggen wontên ing rêca têka panjênêngan-sikara,
    dados panjênêngan punika têtêp tiyang jail gêndhak sikara siya-siya
    dhatêng sasamining tumitah, makluking Pangeran. Aluwung manusa Jawa
    ngurmati wujud rêca ingkang pantês simpên budi nyawa, wangsul tiyang
    bangsa ‘Arab sami sojah Ka’batu’llah, wujude nggih tugu sela, punika
    inggih langkung sasar”.

    (Sudah wajar kalau para makhluk halus tinggal di gua dan patung.
    Selain itu mereka makan bau harum. Makhluk halus itu apabila makan
    bau harum, badannya terasa segar. Mereka betah tinggal di patung-
    patung batu yang berada di tempat sepi atau yang berada di depan
    pohon besar. Apakah Anda sudah pernah merasakan hidup di alam makhluk
    halus yang berbeda dengan alam manusia? Mereka yang hidup di dalam
    patung baru, Anda siksa, jadi karena itu Anda patut disebut orang
    jahil. Orang yang gemar berbuat seenaknya sendirinya terhadap sesama
    makhluk Tuhan. Lebih baik orang Jawa yang menghormati patung demi
    menguntungkan para makhluk halus, dibandingkan dengan orang Arab yang
    menyembah Ka’bah. Wujudnya juga tugu batu, sehingga seharusnya mereka
    juga sesat.”)

    Pangandikane Sunan Benang: Ka’batu’llah iku kang jasa Kangjêng Nabi
    Ibrahim, ing kono pusêring bumi, didelehi tugu watu disujudi wong
    akeh, sing sapa sujud marang Ka’batu’llah, Gusti Allah paring
    pangapura lupute kabeh salawase urip ana ing ‘alam pangumbaran”.

    (Sunan Bonang menjawab, “Ka’bah itu ada karena jasanya Nabi Ibrahim,
    di situ terletak pusatnya bumi. Dibangun tugu dan disembah orang
    banyak. Siapa saja yang bersujud pada Ka’bah, Allah akan mengampuni
    dosanya selama hidup di dunia.”)

    Buta Locaya mangsuli karo nêpsu: “Tandhane napa yen angsal sihe
    Pangeran, angsal pangapuntên sadaya kalêpatanipun, punapa sampun
    angsal saking Pangeran Kang Maha Agung tapak asta mawi cap abrit?

    (Buta Locaya menjawab dengan marah, “Buktinya apa kalau mereka
    beroleh pengampunan dosa dari Tuhan, memperoleh pengampunan dari
    semua kesalahan. Apakah sudah memperoleh tanda tangan dan cap dari
    Tuhan?”)

    Sunan Benang ngandika maneh: “Kang kasêbut ing kitabku, besuk yen
    mati oleh kamulyan”.

    (Sunan Bonang berkata lagi, “Itu semua disebut dalam kitabku. Besok
    kalau meninggal akan beroleh kemuliaan.”)

    Buta Locaya mangsuli karo mbêkos: “Pêjah malih yen sumêrêpa, kamulyan
    sanyata wontên ing dunya kemawon sampun korup, sasar nyêmbah tugu
    sela, manawi sampun nrimah nêmbah curi, prayogi dhatêng rêdi Kêlut
    kathah sela agêng-agêng yasanipun Pangeran, sami maujud piyambak
    saking sabda kun, punika wajib dipunsujudi. Saking dhawuhipun Ingkang
    Maha Kuwaos, manusa sadaya kêdah sumêrêp ing Batu’llahipun, badanipun
    manusa punika Baitu’llah ingkang sayêktos, sayêktos yen yasanipun
    Ingkang Maha Kuwaos, punika kêdah dipunrêksa, sintên sumêrêp asalipun
    badanipun, sumêrêp budi hawanipun, inggih punika ingkang kenging
    kangge tuladha.

    (Buta Locaya menjawab dengan tidak senang hati, “Ketahuilah,
    kemuliaan yang ada di dunia ini sudah ternoda, orang tersesat
    menyembah tugu batu, ketika mereka sudah melakukan kejahatan. Di
    Gunung Kelut banyak batu besar-besar hasil ciptaan Tuhan, kesemuanya
    itu terwujud berdasarkan Sabda Allah, itulah yang sesungguhnya lebih
    pantas disembah. Berdasarkan izin Yang Maha Kuasa, seluruh umat
    manusia harus mengetahui mengenai Ka’bah sejati, tubuh manusia itulah
    Ka’bah sejati. Sejati karena ciptaannya Yang Maha Kuasa. Inilah yang
    harus diperhatikan. Siapa yang sadar akan asal usulnya, mengetahui
    akal budinya, yaitu yang sanggup dijadikan suri tauladan.)

    Sanadyan rintên dalu nglampahi salat, manawi panggenanipun raga
    pêtêng, kawruhipun sasar-susur, sasar nêmbah tugu sela, tugu damêlan
    Nabi, Nabi punika rak inggih manusa kêkasihipun Gusti Allah, ta,
    pinaringan wahyu nyata pintêr sugih engêtan, sidik paningalipun
    têrus, sumêrêp cipta sasmita ingkang dereng kalampahan. Dene ingkang
    yasa rêca punika Prabu Jayabaya, inggih kêkasihipun Ingkang Kuwaos,
    pinaringan wahyu mulya, inggih pintêr sugih engêtan sidik
    paningalipun têrus, sumêrêp saderengipun kalampahan, paduka pathokan
    tulis, tiyang Jawi pathokan sastra, bêtuwah saking lêluhuripun. sami-
    sami nyungkêmi kabar, aluwung nyungkêmi kabar sastra saking
    lêluhuripun piyambak, ingkang patilasanipun taksih kenging
    dipuntingali. Tiyang nyungkêmi kabar ‘Arab, dereng ngrêtos
    kawontênanipun ngrika, punapa dora punapa yêktos, anggêga ujaripun
    tiyang nglêmpara.

    (Meskipun siang dan malam menjalankan salat, tetapi apabila
    pikirannya gelap, pengetahuannya amburadul, menyembah tugu batu yang
    dibuat nabi. Nabi itu khan juga manusia kekasih Allah, diberi wahyu
    sehingga menjadi pandai dan sanggup mengetahui apa yang akan terjadi.
    Sedangkan yang membangun arca batu itu adalah Prabu Jayabaya, yang
    juga merupakan kekasih Allah. Ia juga menerima wahyu mulia, juga
    banyak pengetahuannya dan sanggup mengetahui apa yang akan terjadi.
    Anda berpedoman pada kitab, sedangkan orang Jawa berpedoman pada
    sastra kuno, petuah dari leluhur sendiri. Lebih baik mempercayai
    sastra kuno dari leluhur sendiri yang peningggalannya masih dapat
    disaksikan. Orang mempercayai kitab Arab, padahal belum tahu keadaan
    di sana, entah benar entah salahnya, hanya percaya perkataannya para
    penipu.)

    Mila panjênêngan anganjawi, nyade umuk, nyade mulyaning nagari Mêkah,
    kula sumêrêp nagari Mêkah, sitinipun panas, awis toya, tanêm-tanêm
    tuwuh botên sagêd mêdal, bênteripun banter awis jawah, manawi tiyang
    ingkang ahli nalar, mastani Mêkah punika nagari cilaka, malah kathah
    tiyang sade tinumbas tiyang, kangge rencang tumbasan. Panjênêngan
    tiyang duraka, kula-aturi kesah saking ngriki, nagari Jawi ngriki
    nagari suci lan mulya, asrêp lan bênteripun cêkapan, tanah pasir
    mirah toya, punapa ingkang dipuntanêm sagêd tuwuh, tiyangipun jalêr
    bagus, wanitanipun ayu, madya luwês wicaranipun. Rêmbag panjênêngan
    badhe priksa pusêring jagad, inggih ing ngriki ingkang kula-linggihi
    punika, sapunika panjênêngan ukur, manawi kula lêpat panjênêngan
    jotos.

    (Anda menjual kemuliaannya negeri Mekah. Padahal saya tahu seperti
    apa sebenarnya Mekah. Tanahnya panas, susah air, tanaman tidak bisa
    tubuh, serta jarang hujan. Orang yang sanggup bernalar akan menyebut
    Mekah itu negeri celaka. Malah banyak orang yang diperjual-belikan
    sebagai budak. Anda itu orang durhaka. Saya minta untuk pergi dari
    sini, negeri Jawa yang suci dan mulia, cukup hujan dan air, apa yang
    ditanam dapat tumbuh, yang pria tampan, yang wanita cantik. Bicaranya
    juga luwes. Kalau Anda bicara masalah pusatnya jagad, maka tempat
    yang saya duduki inilah yang merupakan pusat jagad. Silakan Anda
    ukur, bila salah pukullah saya.)

    Rêmbag panjênêngan punika mblasar, tandha kirang nalar, kirang nêdha
    kawruh budi, rêmên niksa ing sanes. Ingkang yasa rêca punika Maha
    Prabu Jayabaya, digdayanipun ngungkuli panjênêngan, panjênêngan
    punapa sagêd ngêpal lampahing jaman? Sampun ta, kula-aturi kesah
    kemawon saking ngriki, manawi botên purun kesah sapunika, badhe kula-
    undhangakên adhi-kula ingkang wontên ing rêdi Kêlut, panjênêngan kula-
    kroyok punapa sagêd mênang, lajêng kula-bêkta mlêbêt dhatêng
    kawahipun rêdi Kêlut, panjênêngan punapa botên badhe susah, punapa
    panjênêngan kêpengin manggen ing sela kados kula? Mangga dhatêng
    Selabale, dados murid kula!”.

    (Anda itu seperti orang tidak waras, pertanda kurang nalar, kurang
    memakan pengetahuan akal budi, senang menyiksa orang lain. Yang
    membuat arca itu Maha Prabu Jayabaya, yang kesaktiannya melebihi
    Anda. Anda apa sanggup mengetahui apa yang akan terjadi? Sudahlah,
    saya minta Anda pergi saja dar sini. Jika tidak mau pergi dari sini,
    maka akan saya panggilkan adik saya dari Gunung Kelut. Anda saya
    keroyok apa bisa menang? Lalu akan saya bawa ke dalam kawah Gunung
    Kelut. Apakah Anda tidak sengsara? Apakah Anda ingin berdiam dalam
    batu seperti saya? Kalau mau silakan datang ke Selabale, jadi murid
    saya!”)

    Sunan Benang ngandika: “Ora arêp manut rêmbugmu, kowe setan
    brêkasakan”.

    (Sunan Bonang berkata, “Saya tidak mau mengikuti perkataanmu, wahai
    setan iblis.”)

    Buta Locaya mangsuli: “Sanadyan kula dhêmit, nanging dhêmit raja,
    mulya langgêng salamine, panjênêngan dereng tamptu mulya kados kula,
    tekad panjênêngan rusuh, rêmên nyikara niaya, mila panjênêngan
    dhatêng tanah Jawi, wontên ing ‘Arab nakal kalêbêt tiyang awon, yen
    panjênêngan mulya tamtu botên kesah saking ‘Arab, mila minggat,
    saking lêpat, tandhanipun wontên ing ngriki taksih krejaban, maoni
    adating uwong, maoni agama, damêl risak barang sae, ngarubiru agamane
    lêluhur kina, Ratu wajib niksa, mbucal dhatêng Mênadhu”.

    (Buta Locaya menjawab, “Meskipun saya makhluk halus, tetapi raja
    makhluk halus. Mulia dan abadi selamatnya. Anda belum tentu mulia
    seperti saya. Niat Anda buruk, gemar menyiksa orang lain. Oleh karena
    itu Anda datang ke tanah Jawa. Di Arab Anda tergolong orang hina.
    Jika Anda orang mulia maka tidak akan pergi meninggalkan Arab, karena
    salah maka melarikan diri dari sana. Buktinya di sni membuat onar,
    menghina adat istiadat orang lain, menghina agama, merusak barang
    yang bagus, mengharubiru agama leluhur kuno. Raja wajib menyiksa dan
    membuang Anda.”)

    Sunan Benang ngandika: “Dhadhap iki kêmbange tak jênêngake celung,
    uwohe kledhung, sabab aku kêcelung nalar lan kêledhung rêmbag, dadiya
    pasêksen yen aku padu lan ratu dhêmit, kalah kawruh kalah nalar”.

    (Sunan Bonang berkata, “Pohon dadap ini bunganya aku beri nama
    celung, buahnya kledhung, karena aku kalah nalar dan kalah
    pembicaraan. Jadilah saksi bila aku bertengkar dengan raja makhluk
    halus dan kalah pengetahuan serta nalar.”)

    Mula katêlah nganti tumêka saprene, woh dhadhap jênênge kledhung,
    kêmbange aran celung.

    (Oleh karena itu hingga sekarang, buah dadap, namanya kledhung,
    bunganya dinamakan celung.)

    Sunan Benang banjur pamitan: “Wis aku arêp mulih mênyang Benang”.

    (Sunan Bonang lalu berpamitan, “Sudah saya akan pulang ke Bonang.”)

    Buta Locaya mangsuli karo nêpsu: “Inggih sampun, panjênêngan enggala
    kesah, wontên ing ngriki mindhak damêl sangar, manawi kadangon wontên
    ing ngriki mindhak damêl susah, murugakên awis wos, nambahi bênter,
    nyudakakên toya”.
    Sunan Benang banjur tindak, dene Buta Locaya sawadya-balane uga
    banjur mulih.

    (Buta Locaya menjawab dengan marah, “Ya sudah, pergilah cepat-cepat.
    Di sini membuat susah saja. Makin lama makin membuat susah saja.
    Membuat susah air, menyebabkan kekeringan.” Sunan Bonang meninggalkan
    tempat itu dan Buta Locaya beserta pasukannya juga pulang
    meninggalkan tempat itu.)

    Source : http://www.freelists.org/archives/mahasathi/05-2004/msg00162.html

  17. darma gandul kuwi opo yo…!@#$%^&*()_+
    ngene wae, nek coro banyumasan gandul iku woh kates, dadine darmane saka banyu susu ibu.
    lha yen gandul-gandul nangkathok… hush!
    ora beda karo cahya pancer sada lanang bathok bolu (tanah gembur) isi madu (subur)
    hallaaah!!!

  18. allaaah gusti…
    memang dhasare jawa iku tuwa kawak

  19. JAWAHirul KALAMiyah yo… kalam jawa(H)
    dalidulijalinah.. patiputsipatinah.. matimutiwatinah..
    (sa’karepe!)

  20. HAYOOO… TULISANKU(WI) ONO MESJID GHUAMBHUARRR HUOPOOO!!!!!

  21. arogan, meremehkan ulama!
    ANGORA! kan.. merem.. eh malu a…

  22. ngemis… ngemis… di tembok ratapan sing ana angkane arab ’99’.
    Ampuuun dah! goblok ra uwis-uwis!

  23. mamamamamama…
    papapapapapa…
    apa you butuh dokter cinta?

    oh mamah tolonglah aku…

  24. hom pim pah ala iyum… GAMBRENG!

  25. ah itu cuman anehdot!
    ENAAAK DOOOT! SUAPI… SAPI!

  26. PANTUN GELOMBANG CINTA
    ( JERIT HATI DAN HARAPAN RAKYAT JELATA )
    Oleh : Maulana Mahbub Al – Majnun

    NUSANTARA NEGERI YANG KAYA
    TEMPAT KORUPTOR BERPESTA PORA
    HUKUM HANYA MILIK YANG KAYA
    KESEWENANG – WENANGAN MERAJALELA

    SUDAH JATUH TERTIMPA TANGGA
    LIHAT ORANG SUSAH MALAH TERTAWA
    BENCANA JADI OBYEK WISATA
    PENGGAL SAJA BIANG KEROKNYA

    DUNIA DISEMBAH LAYAKNYA TUHAN
    AGAMA JADI BAHAN CEMOOHAN
    TAK DIRASA SEMUA PERINGATAN
    NUSANTARA NEGERI KUTUKAN

    BEBAN HIDUP SEMAKIN BERAT
    ORANG BAIK BERUBAH JAHAT
    TOBAT NASIONAL SUDAH TERLAMBAT
    NUSANTARA MENUJU KIAMAT

    KAMI WONG CILIK INGIN MENGADU
    KEPADA SIAPA KAMI TAK TAHU
    BERULANG KALI NYOBLOS PEMILU
    TAPI KAMI SELALU TERTIPU

    NASIB KAMI TAK PERNAH MENENTU
    SAMPAI KAPAN KAMI TAK TAHU
    BERHARAP – BERDOA SEPANJANG WAKTU
    KAPAN LAKU GELOMBANG CINTAKU ?

    KAMI WONG MLARAT PALING NGGAK KUAT
    BILA MELIHAT TINGKAH POLAH PEJABAT
    SEMUCI – SUCI DAN SEOLAH NINGRAT
    PADAHAL DIBELAKANG, . . . . BEJAT

    KAMI WONG CILIK CUMA INGIN TAHU
    INI MEMANG BENAR ATAU CUMAN ISU ?
    AKAN MUNCUL SEORANG RATU
    YANG MEMIMPIN ATAS PERINTAH WAHYU

    KEYAKINAN TAK BUTUH PEMBUKTIAN
    MANUSIA BEBAS TENTUKAN PILIHAN
    DIPUNCAK ZAMAN KEHANCURAN
    ADAKAH JENDRAL BERHATI INTAN ?

    AKU MEMANGGILMU KSATRIA NUSANTARA
    KARENA DHARMAMU PADA KEBENARAN
    WALAU NASIBMU TERLUNTA – LUNTA
    SEMOGA ENGKAU BEROLEH PANGAYOMAN

    AKU MEMANGGILMU PANDITA NUSANTARA
    KARENA LAKUMU – LAKU YANG SUCI
    WALAU DIHEMPAS BADAI DERITA
    SEMOGA HIDUPMU SELALU DIBERKATI

    MANUSIA PICIK GAMPANG BERMUSUHAN
    LANTARAN NAIF MEMAKNAI FIRMAN
    BILA TAK TURUN WAHYU KEPEMIMPINAN
    PENAFSIRAN EGO MENJADI TUHAN

    UMAT MENCARI – CARI DISAAT SEKARAT
    SOSOK MANUSIA YANG MENERIMA WAHYU
    MELURUSKAN KEMBALI AJARAN NABI MUHAMMAD
    BUKAN WAHYU AGAMA BARU

    NUSANTARA TAK SABAR MENANTI
    TERBITNYA FAJAR – SANG MENTARI HARAPAN
    LANGKAH AVATAR SANGAT HATI – HATI
    GELAP MALAM PENUH JEBAKAN

    SATRIO PININGIT RAHASIA ILLAHI
    MANUSIA LUGU MBOTEN MITAYANI
    TAK TERJANGKAU SEMUA PREDIKSI
    JUGA ILMU PENERAWANGAN TERTINGGI

    KELUAR MASUK PURA MANGKUNEGARAN
    ALLHAMDULILLAH ORA KONANGAN
    KELUAR MASUK RUMAH PEJABAT
    TETAP SAJA TIDAK TERLIHAT

    SATRIO PININGIT RAHASIA ILLAHI
    MANUSIA LUGU MBOTEN MITAYANI
    TAK TERJANGKAU SEMUA PREDIKSI
    JUGA PENERAWANGAN GAIB TERTINGGI

    KECUALI OLEH MEREKA YANG DIKEHENDAKI
    DIANTARA HAMBA – HAMBA SEJATI
    YANG RELA MEMPERSEMBAHKAN DIRI
    DEMI TEGAK HUKUM – KEADILAN ILAHI

    NUSANTARA TAK SABAR MENANTI
    SATRIO PININGIT RAHASIA ILLAHI
    SEDERHANA, TAK BANYAK KONSEP TEORI
    CUKUP MENGAMBIL YANG TULUS SUCI

    RATU ADIL ALIAS IMAM MAHDI
    TAK PUNYA AMBISI MEMIMPIN NEGERI
    MANUSIA LUGU MBOTEN MITAYANI
    HANYA JALANKAN AMANAH ILLAHI

    RATU ADIL ALIAS IMAM MAHDI
    TAK PUNYA AMBISI MEMIMPIN NEGERI
    CUKUP MENCETAK KADER MUMPUNI
    LALU MENGHILANG BAK DITELAN BUMI

    KITA SAMPAI DIBATAS WAKTU
    KEBENARAN SEJATI MENUNTUN LAKU
    LETAKKAN SEMENTARA PEMAHAMANMU
    KITA DENGARKAN PENUTURAN WAHYU

    BAGI YANG SUNGGUH MEMBUKA HATI
    DENGAN POLOS TANPA PRASANGKA
    SATRIO – PINANDITA SIAP MENEMANI
    SAMPAIKAN KEBENARAN APA ADANYA

    TABIR MASA MEMBUNGKUS RAHASIA
    KAYAKAN CERITA AKAN NUANSA
    BERDETAK JANTUNG KARENA ASA
    MENGUJI NYALI JIWA PERKASA

    WAHAI APARAT – PENEGAK HUKUM NEGARA
    WAHAI ULAMA – PANDITA NUSANTARA
    WAHAI PUTRA – PUTRA TERBAIK BANGSA
    APAKAH AKAL DAN NURANIMU BUTA !!

    Semarang,15 November 2007
    Ditemani Gudang Garam Surya
    Gudang air mata,Garam kehidupan, Surya pencerahan
    Bravo IMAM MAHDI, para kekasih tak sabar menanti

    Hidayah datang tak pandang bulu
    Merasuk kedasar keyakinan,sepenuhnya atas kuasaNYA
    salam bagi semua “orang gila” Semoga kita segera bersua.
    Puisi ini adalah puisi orisinil penulis, yang diilhami dari mimpi 7 kali berjumpa IMAM MAHDI alias RATU ADIL alias SATRIO PININGIT alias AVATAR alias SATRIO PINANDITO SINISIHAN WAHYU alias
    “MALIKUL MUQSITH”
    Allah Subhaanahu Wataaala memberi GELAR KHUSUS sosok orang yang menerima wahyu diakhir zaman ini dengan gelar dan panggilan “MALIKUL MUQSITH”
    MALIKUL – MUQSITH bila diterjemahkan dalam bahasa Indonesia kurang lebih berarti RAJA ( PENEGAK ) KEADILAN alias RATU ADIL.
    Dia menerima wahyu untuk meluruskan kembali ajaran Nabi Muhammad yang sudah banyak di selewengkan, ditambah – dikurangi serta di putar balikkan. Wahyu yang diterima bukanlah wahyu KENABIAN sehingga jelas tidak membawa AGAMA BARU, dan orang yang menerima wahyu ini sangat tidak pantas dan SALAH BESAR jika di sebut NABI BARU.
    IMAM MAHDI adalah sebutan atau istilah yang lain untuk sosok yang dipanggil ALLAH dengan MALIKUL MUQSITH ini, ia NYATA dan memang benar – benar ADA. IMAM MAHDI berarti pemimpin pemberi petunjuk . RATU ADIL juga menerima wahyu kepemimpinan dalam arti RATU ADIL adalah orang yang memang dipilih ALLAH dan DIPERINTAH untuk memimpin dan membenahi negeri ini (NUSANTARA). Dalam konteks Indonesia yang sempit, beliau menjadi RATU ADIL dan dalam kapasitas yang lain dalam konteks dunia yang lebih luas beliau menjadi IMAM MAHDI.

    Di zaman kelak Ratu Adil memimpin, kebenaran dan HUKUM ILAHI akan benar – benar ditegakkan. Meskipun beliau seorang muslim yang taat menjalankan syariat, tapi beliau memiliki toleransi dan apresiasi yang tinggi dengan semua pemeluk agama dan semua aliran kepercayaan. Beliau mengayomi semua golongan dengan keadilan, kebenaran, dan kejujuran. Beliau didampingi oleh ruh – ruh para Nabi dari semua AGAMA BESAR di dunia, baik Isa, Muhammad, Musa, Daud, Adam, Sri krisna, & Sidharta Gautama. Selain itu turut mendampingi beliau ruh leluhur Pulau jawa yaitu Sunan Lawu alias Brawijaya Pamungkas, Eyang Sabdo Palon dan Naya Genggong. Selain itu turut mengawal beliau ruh-ruh seluruh raja NUSANTARA yang bertaqwa .Juga banyak ratusan ruh wali-wali dari semua agama di sepanjang sejarah umat manusia . Allah tidak tanggung – tanggung dalam menurunkan seluruh KEKUATANNYA untuk mewujudkan tata kehidupan dunia yang lebih spirituaL dan lebih manusiawi. Kekuatan Allah itu dititipkan sebagai fasilitas perjuangan kepada IMAM MAHDI – RATU ADIL dan PASUKANNYA. Alangkah berbahagia jika anda yang membaca tulisan ini bisa ambil bagian menjadi pasukan MALIKUL MUQSITH ini.

    Penulis sebelumnya adalah orang yang skeptis akan RATU ADIL yang menurut penulis itu Cuma MITOS. Tetapi petunjuk mimpi yang beruntun sebanyak 7 kali dalam kurun waktu th. 2005 – 2007, telah merubah pandangan dan keyakinan penulis secara drastis dan radikal – karena disetiap mimpi, gambarannya begitu jelas dan gamblang. Serta “ndilalah” semua informasi dari ketujuh petunjuk mimpi bisa terekam rinci dalam ingatan penulis. Selain berisi banyak informasi, petunjuk mimpi itu juga memberi beberapa terapi atau METODE PEMBERSIHAN JIWA TERBAIK MENURUT VERSI ALLAH SWT, sehingga berpengaruh dahsyat bagi lahir batin penulis.

    Tulisan ini adalah media bagi penulis untuk berbagi pengalaman dan mempromosikan keyakinan yang nyata. Dan semoga berguna sebagai sarana untuk menjembatani pemahaman masyarakat terhadap keberadaan Beliau yang sebenarnya memang nyata adanya. Penulis prihatin dengan banyaknya orang yang mengaku – aku menerima wahyu tanpa bisa memberi bukti kongkrit yang meyakinkan bahwa mereka (yang ngaku-ngaku itu) benar – benar menerima wahyu. Sebagai panduan agar masyarakat tidak dibodohi maka penulis ingin menginformasikan bahwa orang yang menerima wahyu :

    1. Kenal akrab dengan Malaikat Jibril sebagai Malaikat Penyampai Wahyu. Dan tahu secara rinci tentang Jibril- termasuk bunyi redaksi tasbih malaikat jibril kepada Allah.Begitu pula bacaan tasbih dari Malaikat – Malaikat yang lain, Imam Mahdi yang sanggup berkomunikasi dengan mereka pasti tahu bacaannya semua.

    2. Jika benar seseorang menerima wahyu, dia pasti juga mengalami pembersihan jiwa langsung dari Allah sebagaimana Nabi Muhammad mengalaminya. Mengapa ? karena untuk menerima wahyu suci, jiwa seorang penerima wahyu HARUS disucikan dulu oleh Dzat yang Maha Suci untuk sanggup menerima wahyu yang suci.

    3. Sebagai sesama penerima wahyu, seorang IMAM MAHDI atau apapun istilah dan namanya pasti sangat mengenal SELUK BELUK nabi – nabi sebelumnya yang juga menerima wahyu. Meskipun dalam konteks IMAM MAHDI wahyu yang turun bukanlah wahyu kenabian, tetapi pasti seorang IMAM MAHDI mengenal dengan rinci rahasia yang dimiliki Nabi Muhammad, begitu juga nabi – nabi sebelumnya. Sebagai cara untuk mengetes misalnya :
    a. Seorang IMAM MAHDI pasti tahu dan bisa menunjukkan bacaan tasbih Nabi Daud kepada Allah.
    b. Imam Mahdi pasti tahu hadist – hadist Nabi Muhammad yang di palsukan atau yang TAK PERNAH SAMPAI kepada kita karena sebab – sebab tertentu padahal dulu hadist itu benar – benar ada.
    c. Imam Mahdi pasti tahu kapan dan pada usia berapa Nabi Isa wafat, dan tahu bunyi doa yang dipanjatkan Nabi Isa saat diizinkan Allah menghidupkan orang yang sudah mati.

    4. Bila benar seorang RATU ADIL sejati yang menerima WAHYU KEPEMIMPINAN, dia pasti :
    a. Mengerti kunci untuk membuka harta karun NUSANTARA dan seluruh kekayaan alam yang berguna untuk membangun kemakmuran rakyat.
    b. Sanggup meluruskan sejarah perjalanan bangsa yang diputarbalikkan.
    c. Mengerti cara yang paling tepat dalam memimpin dan mengatur INDONESIA.

    Minimal pertanyaan – pertanyaan diatas jika bisa di jawab oleh siapa saja yang mengaku – aku dan ia bisa menunjukkan dengan meyakinkan, maka BER BAI’AT LAH karena seorang IMAM MAHDI yang sejati pasti bisa menjawab semua pertanyaan yang sangat mendasar dan eksistensial itu.
    Baiklah, kami kira masih banyak petunjuk mimpi yang tidak semuanya bisa saya ungkapkan-kecuali jika anda meyakini karena didorong oleh rasa pencarian sejati layaknya seorang pencari kebenaran ALLAH yang hakiki.

    Cukup sekian semoga tulisan ini bisa berguna……amin.
    Sekian..

    Tertanda,
    01’12’2007
    Sunan Kuning Penebar Pesona
    Indonesia

    Keyakinan lebih berharga dari kajian seribu kitab
    Wacana diatas bertujuan untuk menjembatani pemikiran rakyat agar tidak DIBODOHI, Terima kasih atas kesediaannya untuk menyebar luaskan informasi diatas.
    salam

  27. ada pustaka bagus di http://aindra.blogspot.com

  28. benar dan tidak cerita diatas bisa diperdebatkan, mana benar mana salah bisa dibolak balek, tergantung siapa yg pintar ngomong.
    tapi kalo yg namanya sejarah, hal yg sudah terjadi di masa lalu, itu susah dibantah kebenarannya, ada satu hal yg pantas utk dicatat: BAHWA SEJAK BERONTAKNYA RADEN PATAH ATAS ANJURAN SUNAN BONANG, MAKA DIMULAILAH ERA RUSAKNYA TATA KRAMA DAN ERA DURHAKA, SEORANG ANAK BERANI MENYINGKIRKAN AYAHNYA SENDIRI DEMI KEKUASAAN
    dan lucunya ada yg namanya pengulangan dlm sejarah, raden patah berontak terhadap ayahnya, dan lucunya sultan trenggono(penguasa demak akhir) kekuasaan diambil anak menantunya (sultan hadiwijoyo/jaka tingkir) yg anehnya keturunan ki ageng pengging/pangeran handoyoningrat, lebih lucu lagi bapaknya jaka tingkir ternyata murid syekh siti jenar(yg justru dibunuh para wali), dan karma berlanjut, sultan hadiwijaya akhirnya disingkirkan oleh sutawijaya(disebut juga senopati ing alaga) yg setelah berkuasa disebut panembahan senopati dan mendirikan kerajaan mataram, adalagi cerita dibalik layar, menurut beberapa rumor(entah benar tdk yg ini), panembahan senopati sebenarnya dibunuh pada waktu tidur oleh cucunya sendiri
    nah ini sejarah kelam semenjak era raden patah mengambil kekuasaan, yg namanya tata krama( sopan santun) dibuang jauh2, dan sampe sekarang rasa2 nya bangsa kita juga msh kehilangan sopan santun, malah makin hilang rasa malunya, marilah kita mencoba melihat sejarah, kita petik yg baik, kita buang yg buruk, semoga kedepan bumi kita msh bisa diperbaiki

  29. wah ternyata comment tdk bisa di edit yah, ada sedikit tambahan yg lupa saya tulis, sultan hadiwijaya merebut kekuasaan (secara halus) dr mertuanya sendiri (sultan trenggono) yg sangat menyayanginya, kemudian sultan hadiwijaya disingkirkan oleh sutawijaya yg merupakan anak angkatnya, yg sebenarnya cuma anak dr pengikut sultan, diangkat dan dimuliakan jadi anak angkat sultan, tapi justru merebut kekuasaan
    dimulai dari tindakan durhaka dan tidak tahu budi raden patah, ternyata berlanjut sampe sekian lama, mirip2 juga kan sama soeharto yg merebut kekuasaan dr soekarno
    apakah kita akan melanjutkan tradisi durhaka dan tidak tahu budi? semoga kita bisa memetik hikmah dari sejarah

  30. lihat situs lainnya di gantharwa.wordpress, ngajisalaf.wordpress, jayabaya.wordpress, isijogja, silakan nanya Gombloh “Tri Laksa”/Jogoboyo.

  31. apa yang kutulis tentang X-file, skripsi akheratuz zam-zam zaman, sastrawiasatriawassaraswati serasa bukan apa yang kupikirkan, serasa kepala ini sudah terpenggal sehingga aku berpikir tanpa kepala (tertulis 1 Maret 2000), ketika orang lain tidak ada yang mau menguji, aku menguji diriku sendiri yang disaksikan oleh alam.

  32. e-mail : sohirindesigner@yahoo.com

  33. untuk yang pernah tumbuh menjadi bunga hatiku dimasa yang tlah berlalu.. Reta & Santi yang kuartikan sebagai kereta santika atau KERTA BUMI CINTA SUCI. semoga pengharapan ini tidak sia-sia lagi. ku berharap tidak ada kedengkian atau menyebarkan kedengkian hati dibalik baju suci, seandainya masih saja terjadi maka GARUDA PANCASILA akan berada diatas semua agama.

  34. KI SEMAR
    MEMBERI WEJANGAN
    ULAH WAKA SEURI, LAMUN CAN NYAHO JATI DIRI
    DAN JANGAN SAMPAI KITA TERTIPU OLEH DIRI KITA SENDIRI.
    artinya jangan tertawa sebelum tau jati diri dan jangan sampai kita tertitipu oleh diri kita senadiri.
    SATRIO PININGIT itu
    YA SEJATINYA DIRIKUMU ITULAH SATRIO PININGIT.
    yang tau jati diri itulah satrio piningit.

    AKI SEMAR/TOGOK

    http://wayanggolek.blog.com

  35. naik haji nggak ke arab?
    malu bertanya.. nggak usah tanya!

  36. catatan si boyo dalam kun ker
    di blog forum komunikasi islam ITB

    MENURUT GUE SIH CARA/METODE APAPUN IBADAH LO DAN DARI AGAMA MANAPUN YANG DIBAWA ORANG SUCI, KALO HATI MASIH KOTOR DAN MENYIMPAN PERMUSUHAN PADA SESAMA MAKHLUK ALLAH YANG HINA DAN TERKUTUK SEKALIPUN BERARTI BELUM SAMPAI PADA HAKEKAT YANG SESUNGGUHNYA SEBAGAI MANUSIA YANG MULIA DISISI ALLAH SWT

    tak akan pernah menemukan kesejatian diri sebagai manusia jika alam pikiran masih dibalik bayang-bayang orang lain (tipuan belaka). kalau benar-benar ingin berjumpa dengan ROBmu, tak ada yang lain selain “AKU” sendiri.

    MASIHKAH ENGKAU (DISIHIR/DIBODOHI) MENJADI PEMUJA ORANG-ORANG ARAB.
    bah! manusia bodoh dimanapun sama saja!!!

    kalo mo jadi SORODADU atau PION ya silakan saja, ntar makan tuh doktrin-doktrin penumpul akal budi pekerti, ujung-ujungnya ya jadi TUMBAL SIA-SIA. Elo orang mane? Nyasar?
    Tahu kagak lo yang disebut hantu siang bolong?
    ciri-cirinya nggak tampak mukanya/rata, nggak ada yang tahu “siapa yang bercadar rapat itu?”… alien kaleee…
    ntar kepleset jadi Forum KOM isi Tumpul Bego!

    GUE sih belajar dari cara si muhammad, tapi gue nggak mau tahu siapa tuh manusia yang bernama muhammad, salafy, wahaby dll. LEBIH BAIK JADI DIRI SENDIRI kan?

    BERPERANG MELAWAN PEMBODOHAN adalah JIHAD FISABILILLAH

    Saya lihat blog ini isinya dipenuhi dengan vonis, celaan dan hujatan membabi buta terhadap ulama dan kelompok yang pendapatnya berseberangan dengan pemilik blog ini.
    _______________________________________________________________
    he.. he.. berkelit/bersembunyi dibalik baju ulama entah siapa! Abu Jahal? Abu Lahab? yang fasih berbahasa arab?
    sadar nggak sih? kalau mau bercermin ya lihat reaksi orang lain.

    UUD’45
    Pembukaan
    Bahwa sesungguhnya Kemerdekaan itu ialah hak segala bangsa dan oleh sebab itu, maka penjajahan di atas dunia harus dihapuskan, karena tidak sesuai dengan peri-kemanusiaan dan peri-keadilan.
    Dan perjuangan pergerakan kemerdekaan Indonesia telah sampailah kepada saat yang berbahagia dengan selamat sentausa mengantarkan rakyat Indonesia ke depan pintu gerbang kemerdekaan Negara Indonesia, yang merdeka, bersatu, berdaulat, adil dan makmur.
    Atas berkat rahmat Allah Yang Maha Kuasa dan dengan didorongkan oleh keinginan luhur, supaya berkehidupan kebangsaan yang bebas, maka rakyat Indonesia menyatakan dengan ini kemerdekaannya.
    Kemudian daripada itu untuk membentuk suatu Pemerintah Negara Indonesia yang melindungi segenap bangsa Indonesia dan seluruh tumpah darah Indonesia dan untuk memajukan kesejahteraan umum, MENCERDASKAN KEHIDUPAN BANGSA, dan ikut melaksanakan ketertiban dunia yang berdasarkan kemerdekaan, perdamaian abadi dan keadilan sosial, maka disusunlah Kemerdekaan Kebangsaan Indonesia itu dalam suatu Undang-Undang Dasar Negara Indonesia, yang terbentuk dalam suatu susunan Negara Republik Indonesia yang berkedaulatan rakyat dengan berdasar kepada
    Ketuhanan Yang Maha Esa,
    Kemanusiaan yang adil dan beradab,
    Persatuan Indonesia
    dan Kerakyatan yang dipimpin oleh hikmat kebijaksanaan dalam Permusyawaratan/Perwakilan,
    serta dengan mewujudkan suatu Keadilan sosial bagi seluruh rakyat Indonesia.

    sutarno45 berkata,
    Januari 7, 2008 @ 4:59 am
    PAASUUKAAN LEBAAAH!!!
    TUGAS 1. MENCARI SARI_SARI MADU (ilmu pengetahuan) DARI BUNGA-BUNGA (ahli-ahli ilmu) YANG TUMBUH DI SELURUH DUNIA
    TUGAS 2. PERSEMBAHKAN YANG TERBAIK UNTUK IBU PERTIWI
    TUGAS 3. SERANG TUH KEPALA-KEPALA BATU!!!

  37. TAMENG WAJA on Desember 21, 2007
    pak guru said : “ayo.. menyonyo..
    panas panas panas panas badan ini
    poseng poseng poseng poseng kepala ini”
    shao lin bilangin p’said : “pa’ hulu ngakal!”

    JiMuslim on Januari 8, 2008
    Dari Abū Dzarr, Nabi SAW berkata,
    “Shalat itu diputuskan dengan keledai, wanita (yang sudah baligh/dewasa) dan anjing hitam.” Abū Dzarr bertanya, “Ya Rasulullah, apa bedanya antara anjing hitam dan merah?” Nabi ` menjawab, “Anjing hitam adalah setan.” [Riwayat Muslim dalam Shahīh-nya I/365/510, Abū Dāwūd, At-Tirmidzi, dan lain-lain. Adapun tambahan “al-hāidh” maka disebutkan dalam riwayat Ahmad dan selainnya dengan sanad yang shahih.]

    Dari Abū Gosok, Nabi Hilir berkata,
    “Shalat itu diputuskan dengan ketidakkhusyukan dan hati yang tidak tenang sehingga masih tergoda dengan apa yang melintas didepannya.” Abū Gosok bertanya, “Ya Rasulullah, apa bedanya antara anjing hitam dan merah?” Nabi H menjawab, “Anjing hitam adalah yang berkulit hitam dan tetap saja anjing.” [Riwayat JiMuslim]

    BANDINGKAN!

    JiMuslim on Januari 8, 2008
    mana yang ASLI mana yang PALSU?
    kepalsuan, kedengkian hati menampakkan keburukan sesungguhnya.

    dari
    Forum Komunikasi Islam ITB
    Komentar Anti Wahhabi :Menyamakan Wanita dengan Keledai dan AnjingDesember 17, 2007 pada 4:34 am
    salafyitb.wordpress.com

    JiMuslim on Januari 8, 2008
    Saya sangat prihatin dengan tulisan-tulisan (racun) diatas yang ditulis oleh ‘kata orang’ calon-calon teknokrat Indonesia.(ITB)
    SANGAT-SANGAT MEMALUKAN!
    Lebih baik bicara tentang cara berpikir/filosofi sarjana-sarjana yang telah berjasa menemukan teknologi yang mempermudah hidup manusia, katakanlah seperti Ibnu Sina, Ibnu Khaldun, Ibnu Rusyid, Aristoteles dll yang jelas-jelas bermanfaat

    JiMuslim on Januari 8, 2008
    Assalamu’alaikum Wr Wb

    THINK ‘A’ BLACK SWEET
    THINK ‘A’ BLACK HOLE
    THINK ‘A’ BLACK BOX

    alam terlahir sebelum kalam
    kalam terlahir sebelum kalimat
    kalimat terlahir setelah berakal

    lebih berarti manakah yang diucapkan oleh alam dengan manusia?
    manusia harus sadar akan keseimbangan alam karena dalam posisi ini kata-kata/dalil-dalil ala ’superman’ tak lagi bermakna, nasehat tak berarti apa-apa. dengan adanya sebab akibat (karma), manusia sudah diberi kesadaran dan pelajaran.

    yang paling mulia sekarang ini mewujudkan nasehat dengan tindakan untuk mengembalikan fungsi alam lingkungan hidup kita pada keseimbangannya dan hidup kita sangat bergantung pada-NYA

    Sunu Suhu Saha
    Jak Baridin
    Jak Allahu khair.

    DAYANG SUMBING on Januari 8, 2008
    Forum Komunikasi Islam ITB
    Desember 17, 2007 salafyitb.wordpress.com
    Komentar MENYAMAKAN WANITA DENGAN KELEDAI DAN ANJING

    ANAK DURHAKA!!! TAK PANTAS DILAHIRKAN!!!

    Tegar Sianipar on Januari 8, 2008
    bah! macam si malin kundang!

  38. salah satu ciri kaki tangan D4JJIAL
    bermata satu
    sebenarnya dua/normal, hanya dalam melihat segala sesuatu selalu menutup sebelah mata, bukanlah picak/buta sebelah tetapi picik dalam melihat realitas yang menyebabkan sakit secara kejiwaan. merasa Allah berada di pihaknya, kadang merasa sebagai kaki tangan Tuhan Alam Semesta, kadang merasa menjadi Tuhan.
    contohnya bisa lihat tulisan-tulisan blog salafy tentang kartun doraemon, siapa saja melihat sebagai tayangan yang lucu dan menghibur, eh orang salafy malah stress. apa itu bukan sakit jiwa?

  39. ka’bah di mekah yang disembah itu tetap saja buatan tangan manusia, sekedar simbol sejarah kemanusiaan.
    tak beda dengan candi borobudur, candi prambanan di Indonesia sebagai persembahan pada Ibu Pertiwi, atas nama sejarah keemasan peradaban kemanusiaan.
    lihatlah gunung yang menjulang, menangkap angin menjadi air. entah mau diartikan apa.

    MAN ROBBUKA?
    MA ROB BUKA?

  40. test

  41. Situs ini dimiliki oleh setan2 jahanam katolik yg bertujuan mengadu domba agama Islam, Hindu dan Budha. Setelah ketiga agama itu hancur, para setan katolik berjubah akan berkoar2 mengkampanyekan tuhannya si yesus si anak haram jaddah. Sesungguhnya katolik lah perusak dunia ini

  42. weleh weleh weleh,
    si Komo lewat….

  43. weleh weleh weleh,
    kagak bisa ngejawab Cokorda Gde Agung malah misuh cari musuh! dasar otak kambing hitam!

  44. Apa yng ditulis dlm situs ini adalah serat. Sebuah keindahan karya sastra jawa kuno. Tidak ada gunanya mencari-cari kebenaran atau kebohongan dlm serat ini. Saya melihat perdebatan di atas hanyalah berdasarkan keyakinan pada agama masing-masing, padahan kebenaran dalam agama juga relatif bukan? Coba saja kita buktikan apakah semua cerita tentang nabi2 itu benar? Bukankah itu hanya berdasarkan keyakinan saja?

  45. On Desember 29, 2007 at 3:39 am priyayi jawi Said:

    wah ternyata comment tdk bisa di edit yah, ada sedikit tambahan yg lupa saya tulis, sultan hadiwijaya merebut kekuasaan (secara halus) dr mertuanya sendiri (sultan trenggono) yg sangat menyayanginya, kemudian sultan hadiwijaya disingkirkan oleh sutawijaya yg merupakan anak angkatnya, yg sebenarnya cuma anak dr pengikut sultan, diangkat dan dimuliakan jadi anak angkat sultan, tapi justru merebut kekuasaan
    dimulai dari tindakan durhaka dan tidak tahu budi raden patah, ternyata berlanjut sampe sekian lama, mirip2 juga kan sama soeharto yg merebut kekuasaan dr soekarno
    apakah kita akan melanjutkan tradisi durhaka dan tidak tahu budi? semoga kita bisa memetik hikmah dari sejarah

    JOKLAN :
    Ya ya benar mas,memang benar begitu!!!.Mari kita sama2 ngruwat DARAH DURHAKA dan JIWA TIDAK TAHU BUDI itu yang masih mengalir di DARAH kita dan menjajah JIWA kita sehingga kita semua pantas menjadi sebuah Janji dan Harapan!!.Bener banget mas,Itu APInya!!!

  46. ayo gabung!!!!!!

    http://groups.yahoo.com/group/sekarjagad/

  47. On Januari 18, 2008 at 1:16 pm Cokorda Gde Agung Said:

    Situs ini dimiliki oleh setan2 jahanam katolik yg bertujuan mengadu domba agama Islam, Hindu dan Budha. Setelah ketiga agama itu hancur, para setan katolik berjubah akan berkoar2 mengkampanyekan tuhannya si yesus si anak haram jaddah. Sesungguhnya katolik lah perusak dunia ini

    *orang ga punya cerita,miskin,melarat,disiksa sama dirinya sendiri tapi pengen keanggep….pelampiasannya begini ini……..

  48. Tuhan menghargai kebebasan akal tetapi Tuhan paling benci terhadap orang yang menuhankan akal/kecerdasan/pikiran semata.

  49. S E R A T
    “SEGARA ILMU LUBER BANJIR BANDHANG SEGARA SAT PRASASATING DHARAT MALIH SEGARA MALIH… MALIH…BYAR PADHANG TRAWANGAN RAHASIANING JAGAT”

    DHONGATI… KAWULANINGSUNRAT

    Kawula madhep mantep ning jizim ati suci titianing nyenyuwunan weruh RUH… AINI inggih NUR… AINI inggih malakut JASMANI… NAFSI… RUHANI… NURANI kula, kawula, ngawula, kinawulan… GUSTI… inggih GUSTIning kawula ngawruh kawruh… rawuh ing ndalem saJERO-JEROning… kaya jejer karoning… ingSUJUD-SUJUDing lair lan batin kawula NGIMAN lan TAQWA sadaya-dayaning kawula madhep nyenyuwun dipun paringi pangestu pinangertosan PANGGALIH JATI sejati-jatining kawula sejati nalika sapunika-puniki… nika-niki… nika-niku… ika-iki… ika-iku… iku… HAKU… HAQIQATKU………~!@#$%^&*()_+`1234567890-=…………………?

    Gusti ALLAH ingkang kagungan ngelmu… banyu… luber lubering banyu… inggih segaranipun ngelmu ingkang kasipat… kasirat… kaserat wontening ndalem AGENG AGUNGING MU’JIZAT ayat-ayat… serat-serat… KITABULLAH… AL-QUR”AN inggih ALAMULLAH NGELMUNINGRAT utawi NGELMUNING JAGAT wonten ing ndalem raos-rumaos kawula ngrumaosi KASIH TRESNAnipun PANJENENGANipun kawula nyebut-nyebut asma ALLAH MAHA SUCI… ingkang saking kasih-kinasihanipun… tresna-katresnanipun… raos-rumausipun PANJENENGANipun kawula nyebut-nyebut asma ALLAH MAHA SUCI…
    Ning…! Wung…! Plasss… byar padhanging Jagat… sajagat-jagate……………………………………………………

    Lan “DINUL ISLAM” inggih keYAKINaning kawula raos-rumaos memeluk… meluk-meluk… ngeluk-ngeluk… luk-luking ati… ati-atining titi lampah-lelampahaning kawula lair wonten bhumi karameyan kawula… beda-rubedaning mbeda-mbedakaken pundi-pundi kalepatan-kaleresan ingkang kagaris beda leres punapa lepat tindak-tumindak tindak-tanduk wontening nggiligodhaning “dunia” ananing kawula… rumaos dados salah sawijining urip-uriping kawula manungsa… hanamung sadaya-dayaning ikhlas kawula usaha ngislam-islamaken ISLAM KESELAMATAN kula-kula padha… kawula-kawula padha… padha-padha titi-titi-tatah-tumitahing titah padha-padha kawula-kawula padha… makhlukipun… PANJENENGANipun kawula nyebut-nyebut ALLAH MAHA SUCI…
    Ning…! Wung…! Plasss… Juuuaaaguuuaaat……………………………………………

    Lan agemanipun inggih agamanipun inggih gamanipun Kanjeng Nabi Muhammad… inggih Rasulullah Muhammad… inggih Nabi… Rasul panutan kula-kawula… kawula-kawula sapadha-padha… inggih kawulanipun MUHAMMAD wonten ing pungkasaning Nabi-Nabi PANJENENGANipun kawula nyebut-nyebut ALLAH ingkang dados tandha-tandhaning pungkasaning ZAMAN AKHIR-AKHIRING ZAMAN ingkang PANJENENGAN… ALLAH sampun maringi AGENG AGUNGING MUKJIZAT NGELMUNING PANJENENGANipun kawula nyebut-nyebut asma ALLAH MAHA SUCI…
    Ning…! Wung…! Plasss… PLASSS…………………………………………………………

    Kawula hanamung-mung manut DHAWAH-DHAWUHIPUN PANJENENGANipun kawula nyebut-nyebut asma ALLAH… dhumateng Nabi… Rasul… MUHAMMAD ingkang hanamung kula-kawula tiru-tiru sabisa-bisaning… samampu-dayaning kawula ingkang pinaringan DAYA-DAYA kaSIPATing kawula pinaringan mangertosi ngelmuning sebut-sebutan ASMA-ASMA SIPAT PANJENENGAN… ALLAH ingkang kaserat kasipat jati-jatining sipat-sipat sejati kawula pinaringan sangking KINASIH-KINASAH-KINASUH-KATRESNANING PANJENENGANipun kawula nyebut-nyebut asma ALLAH MAHA SUCI…
    Ning…! Wung…! Plasss… PLASSS… LESSS………………………………………………

    Dhuh Gusti ALLAH… hanamung kula jejering kawula… hanamung saget-saget sasagetipun… hanamung trimah-trimah satrimahipun… nyuwun-nyuwun pangertosan NGELMU… PANJENENGAN INGKANG SINUWUN suwun ngelmu ingkang SINEMBAH NGATUR haturing sembah kawula saget-sasagetipun kawula matur-nuwun dhumateng INGSUN INGKANG SINUWUN paring luk-luk… luluk luh-luh… luluh hatur-haturing nyenyuwun sesuwunaning panggalih jati kawula inggih KAWULANINGSUNINGRAT JAGATALIT… JAGATGEDHE!!!
    Inggih JAGATESAJAGATJAGATINGLANGITLANGITINGJAGAT………………………………

    Dhuh Gusti ALLAH… hanamung kula jejering kawula… hanamung saget-saget sasagetipun… hanamung trimah-trimah satrimahipun… nyuwun-nyuwun RIZKI saking PANJENENGAN INGKANG SINUWUN suwun ingkang SINEMBAH NGATUR rizki dalaning rizki sawiji-wijining manungsa urip ing ndalem sadermaning gesang kawula matur hamatur haturing sembah-sinembahing kawula saget-sasagetipun kawula matur-nuwun dhumateng INGSUN INGKANG SINUWUN paringing-paring dalaning-dalan saening-sae kesaenan lan katrimah-trimah pinaringan keparenging luk luluk… luh luluh… hatur sembah bhektining suwun nyuwun nyenyuwun sesuwunaning panggalih jati kawula inggih KAWULANINGSUNRAT!!!
    JAGAT JAGAT JAGAT….. JUUUUUUUAAAAAAAGUUUUUUUAAAAAAAT!!! AminA

    RABBANAAA… AAATIIINAAA… AAAMIIINAAA… AAALAAAMIIINAAA
    FIDDUNIYA HASANAH… WA FIL AAAKHERAAATI HASANAH WA QINNA AHZAAABANNAAAR…………………………………………………

    (katon WayanganingGUGUS GALAKSINING GALAKSI-GALAKSINING GUGUS!!! AGUNG… AGUNG… AGUNG!!! GONG…!!!)

  50. Serat “SEMARNGEJAWANTAH”

    “KALUNG… MELATI… SEJATI”
    (nalikaning… sumerep Sastrajendrahayuningrat dados Sastrasumilakrahayuningrat… nanging… mboten angsal saestu-estu Pangestu sumerep… sumuruping… sanajan sampun winulang winarah ngereh-njlentreh pramila namung dilampahi kemawon ingkang sae-sae-sae)

    HA NA CA RA kawulanganINGSUN
    Inggih wonten-wonten cara-cara utawi ngelmunipun caritaning kawulanINGSUN

    DA TA SA WA lulusananINGSUN
    Ngadhepaken cathetan amalan leres punapa lepat ngantos kalulusanINGSUN

    PA DHA JA YA nyunyuwunanINGSUN
    Mugi-mugi inggih sami-sami pikantuk kamenangan panyuwunan kawulanINGSUN

    MA GA BA THA nguripananINGSUN
    Maruta… Agni… Bhumi… THOH utawi sari pati sipat sejati nguripi kawulanINGSUN

    SATRIA-SATRIA pandhawa lima PADHA-PADHA digugah-digugah SENDIKA-SENDIKA…..

    NOLO-NOLO… enggal-enggalo podho TOTO-TOTO… slamet santosa rahayuning NOGORO-NOGORO hanggoroning sekar KEMBAR-KEMBAR mayang-wayanganing JAGAT-JAGAT sajagat-jagate CILIK-CILIK sajagat-jagate GEDHE-GEDHE ningrating jagat AGUNG… SUCI… NING… IKHLAS… thing! Wungwangwung! Suwung! PLAS… PLAS… BYAR… BYAR… CETHA-CETHA… WELA-WELA… PADHANG-PADHANG… PUUUAAADHUUUAAANG…………………………………
    ~!@#$%^&*()_+`1234567890-=…………………………………………………………………….?

  51. Kadang untuk memahami kebenaran itu akan menemui ujian
    ketika kita amencari sejatinya hidup
    maka akan timbul banyaknya godaan
    dimana godaan itu yang membuat kita sering lupa akan tujuan
    ketika nafas mulai meregang dari tubuh, maka akan nyatalah kebenaran itu, tapi disaat itu sudah terlambat
    kebenaran itu datangnya dari Gusti ALLAH,
    Carilah kebenaran itu dari diri dan jiwa kita untuk bisa bertemu dengan Allah
    manusia hidup sudah ada tujuan
    tinggal bagaimana niat dan proses untuk mendapatkan tujuan itu
    cerita sunan bonang dan locaya adalah inspirasi bahwa janganlah kita merasa benar dan pintar, tidak selamananya org yang mencari kebenaran itu tidak diuji, dan untuk mendapatkan kebenaran itu bisa jadi bisa terinspirasi dari hal yg tidak benar.
    cukuplah Allah jadi penolong Kita
    intinya adalah benahi ketauhidan Kita.
    karen itulah sejatine ilmu.
    Sejati ne ilmu itu terkandung dalam Tauhid
    Ilmu yang harus dimiliki oleh manusia untuk bisa kembali ke asal dan tujuan akhir.

  52. honocorokunyuk-kunyuk
    dotosowolunyuk-lunyuk
    podhojoyonyunyuk-nyunyuk
    mogobothongunyuk-ngunyuk

  53. Sunan bonang dan Buto Locoyo???.Buto Locoyo itu artinya campuhing roso lan cahyo alias sabdo,masa mau berdebat?.Kilisuci yah Air suci,sari2 daripada roso,sariro!!!.


Komentar ditutup.

Ikuti

Get every new post delivered to your Inbox.

Bergabunglah dengan 86 pengikut lainnya.

%d blogger menyukai ini: